Kanë kaluar 17 vjet nga ajo ditë tragjike e 10 nëntorit 2009, kur Robert Enke i dha fund jetës në moshën 32-vjeçare. Një portier i jashtëzakonshëm, kandidat për të qenë titullar me Gjermaninë në Botërorin e vitit pasardhës, por edhe një njeri i jashtëzakonshëm, shtyllë dhe kapiten i Hannover, që ka lënë një gjurmë të pashlyeshme shumë përtej sukseseve të tij sportive. Roberti, i cili vuante nga depresioni dhe e kishte mbajtur të fshehtë për një kohë të gjatë, kreu vetëvrasje duke u hedhur përpara një treni në një kalim hekurudhor pranë shtëpisë së tij, në Eilvese të Saksonisë së Poshtme.
Sot, e veja e tij, Teresa, rrëfen ato orë dëshpërimi, kur ende nuk dinte asgjë, dhe zbulon një episod – një mesazh që Enke kishte lënë në varrezë, mbi varrin e vajzës së tij – që sipas saj është prova përfundimtare se bashkëshorti nuk e kishte kapërcyer kurrë vdekjen e vogëlushes, tre vite më parë.
Letra që Enke la mbi varrin e vajzës para vetëvrasjes: “Babi po vjen”
Lara, e lindur me një keqformim të rëndë të zemrës, kishte ndërruar jetë në moshën vetëm dyvjeçare, në shtator të vitit 2006. Në maj të vitit 2009, çifti kishte birësuar vogëlushen Leila, por boshllëku i krijuar në zemrën e Enke nuk ishte mbyllur kurrë, deri në momentin kur u shndërrua në një humnerë që e përpiu. Duke folur me Robin Gosens në podcastin e drejtuar prej tij, Teresa zbulon se Roberti kishte lënë një mesazh mbi varrin e vajzës. Përpara se t'i jepte fund jetës, portieri ishte ndalur në varrezë dhe kishte vendosur mbi varr një letër në formë zemre. Në të shkruhej: “Lara, babi po vjen”.
🫂💔 HOY SE CUMPLEN 17 AÑOS DE LA TRÁGICA MUERTE DE ROBERT ENKE. El guardameta alemán era el portero titular del Hannover 96 y el elegido para defender la portería de Alemania en el Mundial de Sudáfrica 2010. Tenía talento, respeto y una carrera prometedora, pero libraba una batalla que casi nadie conocía: sufría una profunda depresión. Solo su esposa, Teresa, y su representante conocían realmente su sufrimiento. En una ocasión, Enke le confesó una frase que todavía estremece: «Si pudieras entrar en mi cabeza durante media hora, entenderías por qué me estoy volviendo loco». A sus problemas personales y deportivos se sumó uno de los golpes más duros que puede recibir un padre: la muerte de su hija Laura, cuando apenas tenía dos años. Con el tiempo, parecía haber recuperado la estabilidad. Había vuelto a encontrar su mejor nivel en Hannover, esperaba otra hija y estaba cada vez más cerca de cumplir su sueño de disputar un Mundial. Sin embargo, su enfermedad volvió a ganar terreno. El 10 de noviembre de 2009, Robert Enke se quitó la vida a los 32 años, dejando al fútbol alemán y al mundo entero conmocionados. Tras su fallecimiento, se creó la Fundación Robert Enke, impulsada por su esposa Teresa y la Federación Alemana de Fútbol, para concienciar sobre la depresión y ayudar a personas que atraviesan problemas de salud mental, además de apoyar a niños con enfermedades cardíacas. Hoy, 17 años después, su historia sigue siendo un recordatorio de que detrás de una sonrisa, una carrera exitosa o una vida aparentemente perfecta puede existir un sufrimiento invisible. 🫂 La salud mental importa. Pedir ayuda no es una debilidad. Y nadie debería tener que librar esa batalla en soledad. DESCANSA EN PAZ, ROBERT. 🕊️
— Motivaciones Fútbol (@MotivacionesF) November 10, 2026
Duke e parë ngjarjen në retrospektivë, ish-pentatletja shprehet e bindur se bashkëshorti i saj nuk e kishte përpunuar kurrë siç duhej humbjen e vajzës dhe pranon se pas asaj tragjedie duhej të kishin vepruar ndryshe, duke iu drejtuar dikujt për të marrë mbështetje psikologjike. Edhe pse futbolli kishte qenë për të një mënyrë për të lehtësuar dhimbjen, ai nuk i kishte zgjidhur problemet e shëndetit mendor. “Nuk kërkuam ndihmë. Thjesht qanim së bashku. Besoj se ai nuk e përpunoi dhimbjen e tij ashtu siç duhej”, shprehet ajo.
Bashkëshortja e Enkes rrëfen çfarë ndodhi atë ditë
Teresa Enke kujton orët menjëherë përpara vetëvrasjes së bashkëshortit dhe faktin se nuk kishte dyshuar aspak për atë që do të ndodhte atë ditë. Asgjë nuk kishte paralajmëruar tragjedinë e afërt. Çifti kishte kaluar mbrëmjen e mëparshme së bashku në divan. Përpara se të shkonte në shtrat, Roberti e kishte përqafuar, e kishte puthur dhe i kishte thënë: “Të dua”. Ajo i ishte përgjigjur: “Edhe unë të dua, shpirti im”. Në atë moment, ishte bindur se gjendja e tij, duke iu referuar depresionit, ishte përmirësuar.
Të nesërmen, portieri i Hannover duhej të kishte një ditë pushimi nga stërvitja. Pavarësisht kësaj, ai i kishte thënë bashkëshortes se do të shkonte në qendrën stërvitore të klubit për të zhvilluar gjithsesi një seancë rikuperimi. Përpara se të dilte nga shtëpia, u kthye edhe një herë dhe i dha një puthje. “Më pas nuk mora më asnjë lajm prej tij”, kujton Teresa. Sa i përket asaj vetë, dita kishte nisur krejt normalisht: kishte shkuar në supermarket për të blerë ushqimet e darkës dhe më pas kishte parë një serial televiziv. Kur bashkëshorti nuk u kthye në shtëpi në mbrëmje dhe ajo dëgjoi sirenat jashtë, nisi të ndiente një shqetësim, “një ndjesi të çuditshme”.
Në atë moment telefonoi agjentin e Robertit, Jorg Neblung, i cili gjithashtu nuk kishte pasur asnjë kontakt me të gjatë gjithë ditës. Por ishte kur Teresa telefonoi trajnerin e portierëve të Hannoverit dhe ai i tha se atë ditë nuk ishte zhvilluar asnjë stërvitje, që parandjenja e saj u shndërrua në diçka shumë më të rëndë. Vetë Neblung, duke menduar për skenarin më të keq, i sugjeroi të kërkonte në shtëpi ndonjë mesazh të mundshëm. Në fund, ajo gjeti një letër lamtumire në dhomën e gjumit. Më pas doli nga shtëpia, duke ndjekur sirenat. Brenda vetes e dinte tashmë se çfarë kishte ndodhur.
Të nesërmen, Teresa Enke u tregoi mediave rrethanat që kishin çuar në vetëvrasjen e Robertit: “Dua të flas. Ia kam borxh”, tha ajo (më poshtë është konferenca dramatike për shtyp). Dëshironte të fliste në emër të bashkëshortit dhe nuk mund të lejonte që këtë ta bënte dikush tjetër. Ajo shpjegoi se ishte “e lodhur” nga gënjeshtrat për shëndetin e tij, që ishin përhapur prej vitesh. Portieri vuante prej kohësh nga depresioni, por e mbante të fshehtë nga publiku. Pas vdekjes së bashkëshortit, Teresa themeloi Fondacionin Robert Enke, i cili i kushtohet ndërgjegjësimit të opinionit publik për depresionin dhe mbështetjes së personave të prekur prej tij. Edhe sot, kujtimi i tij mbetet i gjallë te të gjithë ata që patën mundësinë të njihnin ndjeshmërinë njerëzore të portierit gjerman.
