Sporti grek është në zi për vdekjen në moshën 49-vjeçare të Paraskevas Antzas, ish-futbollist i Olympiakos me të cilin fitoi shumë trofe mes viteve 1998 dhe 2009, si dhe mbrojtës i kombëtares greke (26 ndeshje, pjesëmarrës në Euro 2008). Antzas ndërroi jetë më 25 maj në qytetin e tij të lindjes, Drama, si pasojë e SLA-së, pra sklerozës laterale amiotrofike, që iu diagnostikua rreth 18 muaj më parë.
Antzas ishte 49-vjeç, vdiq 18 muaj pas diagnostikimit me SLA
Lajmi ka tronditur të gjithë futbollin grek, për shkak të famës së madhe të lojtarit, i konsideruar një nga mbrojtësit qendrorë më të mirë të brezit të tij. Kohët e fundit Antzas ndodhej në terapi intensive në spitalin e Drama. Olympiakos, klubi me të cilin lidhet pjesa më e rëndësishme e karrierës së tij (7 kampionate, 3 Kupa të Greqisë dhe një Superkupë), publikoi një komunikatë prekëse: “Lamtumirë një njeriu dhe futbollisti të madh që nderoi fanellën bardhekuqe me pasion, forcë dhe dinjitet”. Edhe UEFA shprehu ngushëllime, duke qenë se bëhet fjalë për një lojtar me profil ndërkombëtar dhe shumë ndeshje në arenën europiane.
Paraskevas Antzas e nisi karrierën te Pandramaikos, më pas kaloi në moshën 19-vjeçare te Skoda Xanthi dhe në moshën 22-vjeçare, në vitin 1998, te Olympiakos, ku përjetoi vitet më të lavdishme, duke mbushur muzeun e trofeve dhe duke luajtur rregullisht në Champions League. Niveli i tij i lojës e çoi fillimisht në kombëtaren U-21, me të cilën luajti dhe humbi finalen e Kampionatit Europian të kategorisë kundër Spanjës në vitin 1998, e më pas në kombëtaren e madhe, duke marrë pjesë në Europianin e vitit 2008 në një skuadër ku bënin pjesë edhe bomberi Charisteas, ish-lojtari i Inter Karagounis dhe ish-lojtari i Romës Torosidis. Paraskevas ishte një lojtar fizikisht shumë i fortë, lider i mbrojtjes dhe shumë i dashur për skuadrën e Pireut.
Nëna e ish-lojtarit të kombëtares greke: “Ishte një djalë i artë, një diamant”
Antzas luftonte prej një viti e gjysmë me SLA-në dhe muajt e fundit situata ishte përkeqësuar ndjeshëm, siç tregoi mes lotësh nëna e tij: “Që kur u sëmur djali im, nuk kam pushuar kurrë së qari. Më thonë të mos qaj, të bëhem e fortë… por çfarë force duhet të kem? Sa forcë akoma? Djali im ishte një djalë shumë i mirë, shumë i mirë. Si i ndodhi kjo gjë? E shkatërroi për shtatë muaj. Ishte një djalë i artë, një diamant, një djalë i mrekullueshëm. I donte shumë fëmijët e tij, u jepte gjithë shpirtin, edhe pse ishte i ndarë. Kjo gjë e goditi nga vuajtja e brendshme, nga dhimbja”, përfundoi gruaja, e bindur se stresi emocional i lidhur me divorcin dhe largësinë nga fëmijët ka kontribuar në shfaqjen e sëmundjes së tmerrshme.
