Irlandë-Izrael, ndeshja e polemikave të pafundme: koka të ulura, shirita zie e tani vijnë edhe pështyrjet

Pas tensioneve të ndeshjes së parë në fushën neutrale të Debrecenit, u luajt akti i dytë mes Irlandës dhe Izraelit për Grupin 3 të Ligës B të Nations League dhe sërish nuk munguan tensionet për një ndeshje që u zhvillua kryesisht përtej rezultatit dhe paraqitjes së mirëfilltë sportive. Në stadiumin serb të Bačka Topolës, me dyer të mbyllura, u pa një barazim, por edhe skena të reja që bënë të vazhdonin polemikat, me irlandezët që edhe një herë refuzuan t’u shtrëngonin dorën kundërshtarëve, duke mbajtur kokën ulur gjatë himnit të Izraelit, ndërsa këta të fundit u përgjigjën duke luajtur me shiritin e zisë në krah. Nuk munguan as momente tensioni, kur në pushim lojtarët dhe pankinat u përplasën, mes fjalëve të ashpra, ofendimeve dhe pështymave.

Gjithçka degjeneroi në pushim, kur Irlanda shkoi në dhomat e zhveshjes në avantazh falë golit nga pika e bardhë të Tory Parrott. Në atë moment, tensioni u rrit në maksimum, me lojtarët izraelitë që patën kontakt me pankinën irlandeze: përballje të ashpra, një përpjekje për sherr, shumë fjalë dhe madje edhe pështyma të drejtuara ndaj stafit irlandez, i cili denoncoi gjithçka te delegatët e UEFA-s, por preferoi të mos komentonte pas ndeshjes, duke konfirmuar “klimën frikësuese” në të cilën u luajt ndeshja, më shumë një përballje mes dy shteteve me probleme të dukshme të natyrës socio-politike sesa mes dy kombëtareve të futbollit.

Në fund të fundit, kjo dihej pas asaj që kishte ndodhur në ndeshjen e parë dhe vëmendja ishte maksimale. Irlanda kishte kërkuar dhe marrë që ndeshja të zhvillohej në territor neutral për të shmangur trazirat mëse të pritshme në Dublin, ndërsa UEFA e pranoi kërkesën, duke mbyllur dyert e stadiumit serb për publikun: në një klimë heshtjeje surreale, u zhvillua kështu ndeshja e kthimit, e cila përfundoi 1-1 falë barazimit të shënuar në pjesën e dytë nga kapiteni izraelit, Peretz. Por sporti i la vendin të gjithë kontekstit socio-politik të një ndeshjeje që pa të përsëriteshin të njëjtat problematika të ndeshjes së parë: Irlanda përsëriti të njëjtat gjeste, duke shprehur gjithë kundërshtimin e saj ndaj Izraelit dhe politikës së tij, duke ulur sërish kokën gjatë himnit kombëtar të Tel Avivit dhe duke mos u shtrënguar duart kundërshtarëve.

Nëse në ndeshjen e parë kishte qenë kombëtarja irlandeze ajo që luajti me shiritin e zisë në krah, këtë herë ishte Izraeli që e mbajti atë, ndërsa Peretz bëri të njëjtin veprim si Moylan në gol: hoqi shiritin e zisë, e puthi dhe e drejtoi nga kamerat. Nëse në ndeshjen e parë gjesti i ishte kushtuar kujtimit të viktimave në Gaza, në këtë rast iu referua “në kujtim të atyre që u vranë më 7 tetor”, siç kishte kërkuar Izraeli duke marrë miratimin e UEFA-s. Por në fund, më shumë sesa një ndeshje futbolli, mbetet gjurma e një përballjeje të pazgjidhur mes dy shteteve që kanë shndërruar një ngjarje sportive në një manifest të trishtueshëm dhe të ashpër të zgjedhjeve dhe qëndrimeve të tyre politike.