A few days ago, after we had finished Ylli Rakipi's show "The Unexposed", I met with some of those who can be considered the organizers of the flamingo revolution. During the conversation, one of them made me an invitation that was as spontaneous as it was sincere. "Why don't you come out there to speak, it will help us" - he said, staring at me with the confidence of someone defending a just cause.
Caught off guard, with the constant embarrassment of someone who has to reject someone they like, I tried to explain the reasons for my negative response.
The first, it's personal, I said. I think that a journalist who describes, or takes positions on events, must maintain a necessary distance from what happens and the protagonists who produce it. I have practiced this principle for a long time, although I know that there is another model, that of the activist opinionator, who seeks to change society, not only through letters, but also through action. But, in conditions when many colleagues are paid as advisors to leaders during the day, to appear as independent in editorials or evening shows, I have chosen this hygienic gap, first of all to be as clear-headed as possible and then to maintain as much credibility as possible.
But secondly, and most importantly, I tried to reason, I believe that by appearing alongside you, I harm you more than I help you. In this market where I have been fighting for almost three decades - I said -, I have fought my battles (according to me - this is for others to judge - on the side of justice and morality), in which, in a way, I have created antipathy, people who do not like me, others who no longer trust me to tell them the truth. As in every confrontation, where even the absolute winner has a lot to lose, my generation, in the battles with the first Berisha, Nano, Meta, the second Berisha and Rama, no matter how right it may have been, has paid a high tribute with the loss of credibility among a part of the public. Neither I, nor anyone else, has to transfer this cost to your new, fresh movement, which essentially has nothing to do with the shadows of yesterday. New ideas also require new faces. That's why I'm afraid I'll do you harm if I'm there among you - I told them succinctly.
Për këtë argumentin e fundit, u binda katërcipërisht se kisha të drejtë, kur e pashë emrin tim të ndërkallur në mënyrë absurde, si të lidhur me protestën, ose me atë pjesë të saj që denonconte biznesmenët sharlatanë që kanë rrjepur Shqipërinë, duke qenë njëkohësish servilë dhe përfitues të pushtetit.
Natyrisht që si shumëkënd edhe mua më entuziazmoi si një gjetje inteligjente fushata për të lënë review negative kundër atyre milionerëve që kanë bërë para në kurriz të shqiptarëve. Madje dhe e shpreha me zë të fortë këtë, pa qenë as pjestar në aksion, as aktiv në zbritjen e yjeve. Por vetëm kaq. Thjeshtë me peshën e përgjegjësisë për të thënë fjalën për një gjë që i duket e drejtë.
Prandaj më shkaktoi habi, kur e pashë veten të përshkruar jo në rolin e opinionistit, por në atë të protagonistit. Pyetja e parë që më erdhi në mend ishte: “Po ç‘ne?” Pse duhej të më jepej kjo medalje? Pse duhet të më atrubuohej merita e një gjetjeje kaq inteligjente?
Nuk mu desh shumë për ta kuptuar. E gjithë përpjekja e armiqve të revolucionit të flamingove, e militantëve të status quos-ë, e një sistemi të cilin e sundon Rama, por ku përfitojnë nga pak të gjithë, është ta mbajnë debatin tek polemikat e vjetra. E vetmja gjë që i tmerron është thirrja për një “Shqipëri të re”, prandaj shfrytëzojnë çdo shkëndijë për të ndezur zjarrin e sherreve të së djeshmes. Ajo gjë që nuk duan të pranojnë, në asnjë mënyrë, është shfaqja në skenë e një gjenerate të re, që janë bërë 30 vjeçarë me Ramën në pushtet dhe tani kanë dalë në sheshe me thirrjen :”Mjaft më”.
-
Pse ngjalli frikë fushata kundër oligarkëve të Ramës
10 Korrik, 14:15
Këtë makth e sheh të pasqyruar tek të ashtuquajturit biznesmenë qesharakë që janë gati të bëhen kamikazë për të mbrojtur liderin e tyre politik, përmes të cilit bëjnë para, madje qoftë edhe me çmimin e minimit të reputacionit të kompanive të tyre. Nga më groteskët, njëri prej tyre, propozoi shtyrjen e protestave për në vjeshtë, deri sa të mbyllej sezoni turistik.
E njëjta gjë vihet re edhe te ato televizione kombëtare, që janë baltosur në mënyrë të pakthyeshme nga krahasimi me CNN, BBC, ZDF dhe mediat e shkruara si The Guardian, New York Times, Le Mode, Der Spiegel etj.
Po i njëjti fenomen lexohet edhe tek ata komentatorë që janë gati të bëjnë kamikazin, vetëm për të marrë mbi gjoksin e tyre pa vlerë shigjetat që në fakt i janë drejtuar Edi Ramës.
Qëllimi i tyre është vetëm një: të mbajnë gjallë debatin e së djeshmes, pozitë- opozitë, polemikat Rama-Berisha, përplasjet me debatuesit e tyre të dikurshëm, sherret biznes- gazetarë, me synimin e qartë për të fshehur kointradiktën më të re që është shpërfqur në shoqëri, e që sintetizohet në slloganet “Ju erdhi fundi”, “Rama jeeeeepe dorëheqjeeeeen”.
Për të daravitur jehonën e tyre, të gjitha këto grupime janë gati të bëjnë harakiri e të zhyten në llumin e së shkuarës, si në të vetmin gjiriz që i mban mbi ujë.
This is what I understood from the fable in which I accidentally found myself involved. It was precisely this personal experience that reinforced my conviction that what I had timidly said to one of the protest leaders, for fear of hurting him, was more than right. The New Albania, different, beautiful, illusory, that this generation seeks, must be detached from the stains of yesterday. They have the right to imagine the world in their own way. They may win, or they may fail, that matters little. The main thing is that they must try without us.
Our generation may be divided between the “good guys” who support it, or the “bad guys” who fight it. But it has fought its battles, sometimes losing, sometimes winning. All of these have produced today's homeland. The country they want to change.
And if one day they succeed, they will only be able to do so by ignoring the tired trumpeters of a bygone era whose survival, for now, only interests one man: Edi Rama.
LAPSI.AL
