No one can bet on when Edi Rama will fall, but now everyone knows that the curve of his decline is irreversible. To understand this, more than anything, we need the portrait that has been sketched in the Western press about our prime minister, since the day that what was later named the flamingo revolution began in Albania.
In this blessed month, which began with the dragging of a protester in Zvërnec, to be progressively strengthened on the boulevard of Tirana, many things have changed. For two decades, the autocrat who rules Albania with an iron fist was described by foreign journalists as the artist who gave color to a gloomy capital, as the leader who had the chance to bring his people out of obscurantism, as the visionary leader who would build regional peace, as the man who was given the chance to make his country part of the great European family.
This postcard has been shattered in the most spectacular way possible in just 30 days. Today, Edi Rama is emerging with the force of everything he has tried to hide over the years. In dozens of articles in the New York Times, The Guardian, Politico, The Times, CNN, Der Spiegel, Le Monde, which have spoken about us, with a density not seen since the terrible year of 1997, he is described as a politician who has favored inequality before the law, institutional corruption and has given priority to local oligarchs.
From the champion who is expected to integrate the country into the EU, Rama is being portrayed as the biggest obstacle to the realization of this challenge. The bible of the British left, The Guardian , quoted several MPs who warned about the risk of damaging Albania's aspirations on the path to integration. Le Monde portrayed the protest as a reaction against a system dominated by oligarchs and the fruit of shady business relations with the government. It is no coincidence that this newspaper quoted demonstrators who portrayed the prime minister as someone who behaves as if the country were his property. The British The Times reported the revolt of young people without a party as a movement against corruption and the way of governance. Reuters, which emphasized the fact that thousands of protesters are demanding the resignation of the prime minister, justified this outcry with dissatisfaction with the government.
Në një testim që redaksia e Lapsi.al bëri disa ditë më parë në aplikacionet e kërkimit me inteligjencë artificiale aty dilte qartaz dhe prerë se imazhi mediatik i ndërtuar me mund, para, dhe PR, për vite me radhë, është shembur vetëm brenda pak kohe kur u përball me pasqyrën e lëvizjes qytetare.
Deri diku, të gjitha këto edhe mund të justifikohen. Në çdo vend dhe ndaj çdo qeverisjeje mund të ketë një pjesë të shoqërisë që ankohet për abuzimin me pushtetin, arrogancën në ushtrimin e tij dhe tendencën për të anashkaluar ligjin. Por ajo që nxori në pah revolucioni i flamingove, lupa që ai fokusoi mbi aferën e Zvërnecit, nuk dëshmoi vetëm tendencën për të shitur llokma Shqipërie, si një mënyrë për të përfituar mbështetje ndërkomëtare në Shtëpinë e Bradhë, as vetëm ligjin e pashkruar të marveshjeve okulte me oligarkë të cilët kanë 'carta bianca" për të nënshtruar hipotekat, gjykatat, policinë dhe çdo segment tjetër të shtetit.
Këtë herë sfida u bë më e madhe. Falë edhe dosjeve të SPAK, që "rastësisht" rrodhën porsa shpërtheu protesta, ne morën konfirmimin për kriminalizimin deri në palcë të sistemit tonë ekonomik, që ushqehej me paratë e kokainës që prodhohej në Amerikën Latine pvr tu shitur më pas në kontinentin e vjetër. Kullat e firmosura nga Rama, biznesmenët e tij të preferuar, star arkitektët e afishuar në "Albanian files", dolën se ushqeheshin nga fluksi i parave të pista të kokainës.
Pikërisht ky fenomen, i cili nga laguna e Nartës shpërndahej si njollë vaji në gjithë hartën e vendit, pushtoi për herë të parë me forcë mediat ndërkombëtare. Edi Rama u pyet, në mënyrë të drejtëpërdrejtë, nga Financial Times, nëse ai ishte një padrino (Godfather). Ndonëse ai iu përgjigj qytarëve të vet me një "Fuck You", kjo nuk e pengoi një media tjetër, të përditshmen e referencës në SHBA, New York Times të ngrinte pikpyetjen se si qe e mundur që një njeri i dyshuar si narkotrafikant, Artur Shehu, të përfshihej në një projekt ku implikohej familja e presidentit të SHBA. Ajo nuk e dekurajoi britaniken "The Times" të aludonte se përfshirja e personave të implikuar në pastimin e parave nuk qe krejt e rastësishme. "Projekti i lidhur me Kushnerin është shndërruar në një simbol të zemërimit ndaj korrupsionit dhe depërtimit të kapitalit me origjinë të dyshimtë", shkruante kjo gazetë.
Pra pyetja e parë që të vjen ndër mend, kur përballesh me këtë ndryshim radikal të mediave ndërkombëtare është: a do qe e mundur që-, nëse të rinjtë shqiptarë s'do të kishin dalë në rrugë -, të skicohej ky portret i Edi Ramës, krejt i kundërt nga ai që ishte raportuar për vite të tëra?
Përgjigjja vetëkuptohet. Revolucioni i falamingove u bë varrëmihësi i klishesë të politikanit artist. Ky profil, i ngritur me shumë para, lobim dhe sjellje tinzare ia la vendin dyshimit se mos e gjitha kjo ka qenë ana e dukshme e një medalje që donte të fshihte mbajtjen e pushtetit dhe mbijetesën e ekonomisë në aleancë me narkotrafikun. Teza që artrikulohej prej kohësh në Shqipëri, ajo e një ekonomie informale, që shërbente për të ushqyer sistemin, për të kontrolluar mediat, për të blerë zgjedhjet, të gjitha këto nën maskën e një zhvillimi të remë, të dizenjuar në bashkëpunim me studiot arkitekturore me rënome ndërkombëtare, më në fund hodhi rënjë edhe në TV dhe gazetat më të mëdha të perëndimit.
Ky është një nga efektet më të spikatuara të lëvizjes që filloi në Zvërnec për ta tejkaluar atë. Ajo vizatoi përpara syve të botës portretin e një Edi Rame tjetër. Prandaj dhe historianët që do ta përshkruajnë një ditë shembjen e këtij regjimi duhet ta mbajnë shënim këtë datë. Sepse pikërisht këtu filloi krisja e legjitimitetit ndërkombëtar, të një autokrati që e përdorte këtë fasadë si mjet për të sunduar popullin e vet.
LAPSI.AL


