Although the most symbolic and beautiful protest that has ever taken place in this country has brought to light a great truth, that Albania is run by a gang of usurpers without legitimacy, it has so far offered no solution for how we can free ourselves from them. The simple question: “how does Edi Rama escape”, the essence of which has been expressed with all its creativity in hundreds of slogans along the boulevard, stands like the sword of Damocles over the fate of the flamingo revolution.
The options offered during these almost 40 days are several. There are those
who believe that we still live in a democracy and hope for a moral resignation, as a sign of reflection on the sins of these 13 years. According to their logic, in a free country it is useless to linger in power, since the longer this agony lasts, the stronger and more irretrievable the fall will be.
Another group sees as a possibility a kind of awakening within the Socialist Party, as happened with Shkodra MP Mariana Koçeku, where a group of former loyalists could ask the prime minister to step down, as he is becoming an unbearable burden on the fate of his own political force.
-
Edi Rama's last song
June 11, 17:44
On the other hand, those who do not believe in these solutions based on moral reflection have turned their attention to SPAK and the new justice system. For them, those Western powers that view the protest with sympathy and have stimulated participation in NGOs financed by them can use their influence on prosecutors and judges to end the autocrat's rule. They allude to the fact that a move similar to the Balluku case, where the prime minister were suspended from office, would finally solve the dilemma.
All three of these versions are united by a velvet road to the end. They envision a gentle and peaceful journey towards breaking with the autocracy, which fits perfectly with the DNA of this civic movement.
Por, fatkeqsisht, po aq sa janë të bukura, po aq ato duken edhe të pamundura. Për Edi Ramën, ashtu sikurse e ka pohuar edhe vetë, dorëheqja mbetet një zgjidhje e paimagjinueshme. Jo vetëm për faktin se prej një dekade ai është mësuar të udhëtojë me çarter privat, të presë mbrëmjeve vizitorë me të cilët hap vera 33 mijë euroshe, por edhe për një gjë shumë më ekzistenciale. Nga nënyra se si e ka ushtruar pushtetin, ai i ka lënë vetes vetëm dy zgjidhje: ose kolltukun, ose qelinë. Duke firmosur “fap,fap fap”, duke plaçlitur këtë vend, duke u përfshirë në skandale alla McGonigal, ai e ka dizenjuar vetë rrugën e tij. Ai e dogji mundësinë të plakej me Koçon në Qeparo, apo ti përkushtohj pikturës në një jetë të tretë. Nëse lë pushtetin, ai humb gjithçka, prandaj largimi vullnetar është një iluzion.
Po e tillë duket edhe mundësia e një “Rilindje 0.2” në PS. Prej kohësh ajo parti ka adoptuar fytyrën, moralin dhe veset e kreut të saj. Ajo është zeqinizuar aq shumë sa sot duket e pamundur që brenda saj të ngrihen 13-14 vetë që të votojnë një mocion kundër shefit.
As rruga me SPAK nuk duhet parë me optimizëm. Sado që falë influencave të huaja ai mbetet institucioni më pak i pakapur ndërmjet të gjithë të tjerëve, shenja më e madhe e pavarësisë që Prokuroria e Posaçme ka dhënë deri më tani, ka qenë që të godasë pa leje brenda vathës së Ramës, por pa imagjinuar kurrë, as në ëndërrat e veta më të çmendura, të shkojë deri tek ai. Ndonëse fakte dhe indicie ka me dhjetra, SPAK nuk ka guxuar deri më tani, as ta pyesë si person që ka djeni për skandalet e llahtarshme Ramën, e jo më të vijojë përtej. Edhe masiviteti i revolucionit të flamingove edhe presioni i mundshëm ndërkombëtar, kanë pak gjasë ta trimërojnë deri në këtë pikë.
Në këto kushte, kur të tëra rrugët normale duken të bllokuara, i vetmi shteg i mundshëm mund të jetë ai i përplasjes. Një tentativë për të hyrë në kryeministri, qoftë dhe në mjediset e KOD, qendrës për komunikim dhe dialog, të cilën vetë qëveria e ka promovuar si një hapsirë për dëgjimin e zërave kritikë, mund të përbënte një simbol, se pallati i pushtetit nuk i përket më një grushti uzurpatorësh.
Natyrisht, që zgjedhja e obsionit të forcës ngërthen brenda vetes risqe të mëdha. Ajo mund ta ndante lëvizjen nga një pjesë e saj, thelbësisht qytetare, që çon çdo pasdite fëmijët të vizatojnë në shesh. Ajo mund të shkrumbonte kreativitetin e atyre slloganeve, që për nga fantazia janë të denja për çmimin Nobel. Ajo mund ta kthente festën në tragjedi.
Aq e vërtetë është kjo sa në disa raste ka qenë vetë aparati shtetëror që ka provokuar me dhunë, shkopa gome, gaz lotjellës e arrestime të paligjshme, duke shpresuar se, fundi i epokës paqësore, do e përçante protestën. Data 4 korrik dëshmoi se nuk ia arriti.
Therefore, no matter how risky it may seem, responding with the power of the street to the systemic violence of power no longer needs to be treated as taboo. Since May 30, the flamingos have proven that they know how to be citizens, peaceful, with imagination. They have won the moral battle with this environment. They have defamed all the slanders that they wanted to smear. Now, for them, more important than the image is the goal. Perhaps besides the beautiful face, the “new Albania” also requires a sacrifice.
LAPSI.AL
