Të dielën, më 19 korrik, stadiumi “MetLife” në East Rutherford (New Jersey) do të presë finalen e Botërorit 2026, ku Spanja dhe Argjentina do të luftojnë për titullin kampion bote. Në ditët para ndeshjes, përveç gjendjes së Yamal dhe rrezikut të pezullimeve për Messin e disa shokë të tij, vëmendjen botërore po e tërheq sidomos barriera marramendëse ekonomike që është ngritur rreth këtij eventi: mes helikopterëve dhe avionëve privatë (aeroporti i Teterboro është plotësisht i rezervuar), biletave që arrijnë deri në 2 milionë dollarë dhe debutimit të “çmimeve dinamike”, ndjekja e finales nga stadiumi është shndërruar në një luks të rezervuar për një elitë shumë të ngushtë financiare.
Bileta marramendëse dhe tarifa “dinamike”
Për herë të parë në historinë e Botërorëve është prezantuar sistemi i çmimeve dinamike, një mekanizëm tipik amerikan ku çmimi i biletave ndryshon sipas kërkesës. Rezultati? Çmimet fillestare, që edhe më parë nuk ishin aspak popullore, kanë shpërthyer duke kaluar çdo kufi spekulimi.
Ja disa shembuj:
Kategoria 4 (më të lirat): 700 euro, të rishitura nga 4.450 deri në mbi 32.000 euro.
Kategoria e ndërmjetme: 3.150 euro, të rishitura nga 4.800 deri në 5.785 euro në kanalet zyrtare.
Kategoria 1 (vendet më të mira): 9.600 euro, që arrijnë deri në 190.000 euro në tregun primar.
Vendet më të mira arrijnë deri në 2 milionë dollarë
I vetmi kanal i ligjshëm për shkëmbimin e biletave është platforma e rishitjes e kontrolluar nga FIFA, e cila mban një komision prej 15% si nga blerësi ashtu edhe nga shitësi (30% në total për çdo transaksion). Edhe pse federata deklaron se këto të ardhura do të riinvestohen në futbollin e të rinjve dhe në infrastrukturën e vendeve më pak të zhvilluara, Federata Spanjolle e Futbollit (RFEF) i ka cilësuar këto tarifa si “skandaloze dhe të papranueshme”, duke akuzuar sistemin se po përjashton pjesën më të zjarrtë dhe më popullore të tifozëve.
Presidenti i FIFA-s, Gianni Infantino, i minimizoi polemikat me një batutë, duke mbrojtur fuqinë ekonomike të tregut amerikan të argëtimit dhe duke premtuar me ironi se “do t’i çojë personalisht një hot dog dhe një Coca-Cola” kujtdo që vendos të shpenzojë vërtet 2 milionë dollarë për një biletë.
Helikopterë, hangarë dhe furgonë FIFA: paradoksi i transportit
Ndërsa hyrja në stadium është e paarritshme për shumicën e tifozëve, edhe transporti rrugor është organizuar sipas nevojave të miliarderëve. Aeroporti privat i Teterboro, vetëm 10 kilometra larg stadiumit “MetLife”, është plotësisht i rezervuar: të 19 hangarët (me një kosto prej rreth 10 mijë dollarësh vetëm për ditën e finales) janë zënë dhe nuk ka më vende të lira për të dielën, ndërsa ata që do të mbërrijnë me helikopter nga Manhattan do të paguajnë rreth 6 mijë dollarë për një fluturim katërminutësh. Më pas, për të përshkuar rreth 10 kilometrat deri te stadiumi, mund të marrësh me qira një Mercedes-Benz Sprinter të blinduar me shofer zyrtar të FIFA-s për 1.000 dollarë.
Për tifozët e zakonshëm, transporti është një makth
Trenat janë reduktuar në minimum dhe me çmime shumë të larta, autobusët e linjës pothuajse nuk qarkullojnë, ndërsa taksitë (përfshirë Uber dhe shërbime të tjera) janë të detyruara të ndalojnë të paktën 2 kilometra larg hyrjeve të stadiumit “MetLife”.
Një publik sponsorësh dhe figurantësh
Në këtë kontekst, atmosfera e tifozëve të vërtetë rrezikon të mbetet vetëm një kujtim. Tribunat e stadiumit “MetLife” do të mbushen kryesisht me turistë të pasur, përfaqësues të sponsorëve shumëkombësh dhe punonjës kompanish që kanë marrë biletat si përfitim korporativ. Nuk mungojnë as studio ligjore dhe komitete lokale që kanë punuar pro bono në këmbim të paketave me bileta falas: spektatorë të gatshëm të veshin fanellën e njërës prej dy skuadrave dhe të bëhen figurantë vetëm për të shijuar spektaklin, duke përsëritur pjesërisht atë që u pa edhe në Katar 2022.
Nismat për të ulur çmimet kanë qenë shumë të pakta dhe shpesh janë reduktuar në operacione marketingu. Përjashtimi i vetëm i vërtetë politik ka qenë ai i kryebashkiakut të ri të Nju Jorkut, Mamdani, i cili arriti një marrëveshje me FIFA-n për të rezervuar 1.000 bileta me çmim 50 dollarë për banorët me të ardhura të ulëta të qytetit, të shpërndara përmes një lotarie komunale. Një mijë bileta me çmim simbolik përballë mbi 6.5 milionë spektatorëve të parashikuar gjatë gjithë turneut: një pikë në oqean për një futboll që, të paktën për 90 minuta në Nju Jork, duket se ka vendosur të harrojë përfundimisht origjinën e tij popullore.
