Before his name became known in some of the most sensational files against corruption and abuse of office in Albania, from the incinerator affair to the tender scandal known as "5D", Taulant Tusha had left another impressive mark in state offices.
Only this time it wasn't about millions of euros in public procurement or secret construction contracts, but about something seemingly simple, yet deeply absurd – 8 phone bills for a total of over 20 thousand euros.
The case was exposed after a bad debt collection company considered collecting the bill left behind by the former official accused of corruption as a sure profit, suing the Ministry of Health for this cost, which inherited the debt from the former Ministry of Social Welfare, in which Tusha served for a period of time as Director of Support Services, whose name appeared at the top of the bill along with that of the former director.
The decision of the First Instance Court of General Jurisdiction of Tirana, dated July 1, 2026, has brought to light the unusual request, where the bad debt collection company "D&Fin Partner" requested that the state budget pay nearly 20 thousand euros for Tusha's unpaid cell phone bills.
Judge Ardit Kuka dismissed the lawsuit, noting that the contract was signed outside any official capacity and clarifying that abuses of telephone expenses outside the legally permitted limits by officials are their personal responsibility and not the burden of taxpayers.
"Even if the lawsuit were accepted, the liability that the ministry would cover would be up to a maximum of 80,000 (eighty thousand) lek for all invoices subject to judgment. For the remaining portion, the liability would have to be requested personally from the user of the telephone number," Kuka reasoned.
When asked by BIRN, Taulant Tusha said on the phone that he did not remember this phone number.
"I don't remember having this number," said Tusha. He said he was unaware of the matter and had neither been called nor notified.
The company "D&Fin Partner" told BIRN that it had referred to invoices mentioning the ministry for the lawsuit.
"The company, which purchased the debt of the mobile company, has sued the Ministry of Labor and Social Affairs, based on the billing data of unliquidated invoices, the subject of the lawsuit," said a company official.
He added that it had not yet been decided whether the case would be appealed.
The court's decision and facing justice
Taulant Tusha është një nga ish-zyrtarët më të lartë dhe më jetëgjatë të Bashkisë së Tiranës, i cili, para se të shërbente si Drejtor i Përgjithshëm i Planifikimit të Punëve Publike në Bashkinë e Tiranës, kishte mbajtur postin e Drejtorit të Shërbimeve Mbështetëse në Ministrinë e Mirëqenies Sociale dhe Rinisë.
Rënia e tij nga një prej drejtuesve më me ndikim të bashkisë në një të pandehur të drejtësisë nisi në dhjetor të vitit 2023, kur ai u arrestua me urdhër të Prokurorisë së Posaçme, SPAK, i akuzuar për përfshirjen në aferën e inceneratorit të Tiranës, një prej dosjeve më të bujshme të korrupsionit dhe abuzimit me detyrën të hetuara vitet e fundit në Shqipëri, që u ka kushtuar taksapaguesve dhjetëra miliona euro. Tusha është gjetur fajtor dhe dënuar me vendim të formës së prerë nga Gjykata e Apelit Kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar me 2 vjet burg.
Përveç kësaj akuze, Tusha u bë subjekt i një hetimi të dytë nga SPAK për dosjen e njohur si “5D”, një skemë e dyshuar korrupsioni brenda Bashkisë së Tiranës. Referuar akuzave, SPAK thotë se është provuar fakti që Tusha, në cilësinë e drejtorit të Punëve Publike dhe si anëtar i Komisionit të Vlerësimit të Ofertave, KVO, favorizoi në mënyrë të paligjshme shoqërinë “5D Konstruksion” – e zotëruar de facto nga ish-drejtorët e tjerë të bashkisë, Redi Molla dhe Mariglen Qato.
Por ndërsa këto raste janë gjykuar apo janë në gjykim, faturat e shpenzimeve telefonike të viteve 2015-2016 ishin harruar derisa kompania që blen kreditë e këqija mori përsipër vjeljen e tyre.
Në vitin 2025, në Gjykatën e Shkallës së Parë të Juridiksionit të Përgjithshëm Tiranë, kompania “D&Fin Partner”, e cila kishte blerë borxhin nga operatori telefonik Albtelecom (One Albania), i kërkoi gjykatës t’i njihte të drejtën e arkëtimit nga thesari i shtetit. Në kërkesën e saj, paditësi pretendoi se “Detyrimi ka lindur nga marrëdhënia kontraktore… Kontrata është lidhur në emër të Ministrisë së Mirëqenies Sociale dhe Rinisë… prandaj debitori është personi juridik”.
Përballë kësaj kërkese, Ministria e Shëndetësisë dhe Mirëqenies Sociale u mbrojt duke argumentuar se institucioni nuk kishte asnjë lidhje me këto shpenzime. Përmes Deklaratës së Mbrojtjes, institucioni prapësoi duke theksuar se “Ministria e Shëndetësisë dhe Mirëqenies Sociale nuk gëzon legjitimim pasiv në këtë proces, sepse nuk është palë në marrëdhënien kontraktore” dhe se “Kontratat e lidhura midis shoqërisë dhe ministrisë përgjegjëse janë absolutisht të pavlefshme, pasi vijnë në kundërshtim me ligjin”.
Në analizën e tij, gjyqtari Ardit Kuka e gjeti të pabazuar kërkesën e kompanisë mbledhëse të borxheve, duke i dhënë të drejtë ministrisë. Gjykata theksoi defektet thelbësore formale dhe ligjore të kontratës origjinale të pajtimit të vitit 2015. Vendimi arsyeton se “Nuk rezulton që të jetë lëshuar prokurë nga titullari i institucionit në formë noteriale apo autorizim me shkrim… që do t’i jepte tagër Z. Taulant Tusha për të lidhur kontrata të shërbimit telefonik në emër dhe për llogari të ministrisë”.
Për rrjedhojë, gjykata rrëzoi padinë, duke konkluduar se kërkimi “nuk mund t’i kundrejtohet Ministrisë së Shëndetësisë dhe Mirëqenies Sociale”, sepse nuk ishte palë në marrëdhënien kontraktore, por duhet t’i drejtohej Taulant Tushës.
Faturat e çmendura
Të dhënat e administruara nga trupa gjykuese tregojnë se në 8 muaj – tetor, dhjetor 2015 dhe janar-qershor 2016 – faturat mujore të lëshuara nga operatori AMC, sot One Albania, përmbanin zëra të detajuar për telefonata, internet dhe shërbime roaming me shifra anormale. Vetëm për muajin tetor 2015, fatura e celularit kapi vlerën marramendëse të 983,948 lekëve me TVSH.
Megjithatë, jo të gjitha faturat ishin njëlloj stratosferike. Në disa raste vihet re një rënie e madhe në shpenzime; kështu, nga fatura prej gati 1 milion lekësh të reja në tetor, në dhjetor 2015 fatura shënoi vetëm 7,456 lekë, sërish mjaft më shumë sesa kontrata që parashikonte një abonim mujor prej 5 mijë lekësh.
Ndërkohë, trendi i përdorimit ekstrem u rikthye sërish në janar 2016, kur fatura arriti në 101,805 lekë, ndërsa në shkurt 2016 vlera kërceu sërish në 428,764 lekë me TVSH. Një tjetër shifër e lartë u shënua në prill 2016, kur fatura ishte 203,862 lekë, për të zbritur në qershor 2016 në një vlerë mjaft modeste, krahasuar me faturat e mëparshme, prej rreth 2,370 lekësh.
Në vendim, gjykata i gjeti këto shpenzime të paarsyeshme, duke sqaruar se, ndërsa ishte normale që të mbuloheshin shpenzimet telefonike për një zyrtar të lartë të administratës publike, ato nuk ishin pa limit dhe ishin të përcaktuara qartë nga legjislacioni me një tavan të pakalueshëm.
Kuadri ligjor në fuqi, që citohet në vendim, bën të qartë se vetëm 5 zyrtarët më të lartë të shtetit – Presidenti i Republikës, Kryetari i Kuvendit, Kryeministri, Kryetari i Gjykatës Kushtetuese dhe Prokurori i Përgjithshëm – kishin shpenzime pa limit.
Ndërkohë, legjislacioni nuk i lejon zyrtarët e nivelit ku ishte i punësuar Tusha të shpenzonin pa limit. Sipas Vendimit të Këshillit të Ministrave nr. 864, të vitit 2010, që citohet në vendimin e Gjykatës, për kategorinë ku bënte pjesë Tusha, buxheti i shtetit mbulonte shpenzimet për shërbimin telefonik vetëm deri në limitin e 10,000 lekëve në muaj.
Në arsyetimin e tij, gjyqtari Ardit Kuka thekson se edhe në skenarin ku Ministria do të ishte palë legjitime në kontratë, detyrimi maksimal që do të mund t’i ngarkohej thesarit të shtetit për të gjithë këtë periudhë do të ishte jo më shumë se mbledhja e kësaj vlere maksimale.
The court’s decision suggests that the key element that served as a shield for public finances in this legal battle was the form of the original settlement agreement. The former director had entered the initials of the institution “Taulant Tusha/MMSR” at the beginning of the document, implying state representation, but the court found that he had no authorization to act on behalf of the state.
The decision argues that: "It does not appear that a power of attorney was issued by the head of the institution in notarial form or a written authorization, either by the minister of the time or the secretary general, that would give Mr. Taulant Tusha the authority to enter into telephone service contracts...".
Furthermore, the court highlighted the formal defects of the document, finding that the signature with the representative note was missing at the end of the contract, as well as the seal of the relevant ministry. This invalidated the official nature of the document, turning it into a private legal act.
