Dibu Martinez ka qenë padyshim protagonisti i madh i Kupës së Botës 2022 në Katar, të fituar nga Argjentina. Një sukses i pritur prej kohësh, ku pikërisht portieri u dallua me pritjen e shekullit në finale kundër Francës pas goditjes së sigurt të Kolo Muanit. Një hero kombëtar që do të jetë sërish protagonist edhe në edicionin 2026 të turneut ndërkombëtar, ku do të marrin pjesë pothuajse të gjithë protagonistët e suksesit të katër viteve më parë.
Dhe pikërisht në lidhje me këtë, është vetë Martinez – sot në shënjestrën e Juventus, që po vlerëson mundësinë për ta afruar në portë nga sezoni i ardhshëm – i cili gjatë një interviste, së bashku me Messin, De Paul dhe Samuel, zbulon një histori shumë njerëzore dhe argëtuese mbi tensionin emocional para finales me Francën. Trajneri Scaloni ishte emocionuar gjatë fjalimit para ndeshjes dhe askush nuk arrinte ta zëvendësonte e të fliste siç duhet, por grupi e kuptoi gjithsesi mesazhin. Një prapaskenë e bukur e Selección kampione të botës: “Mendoj se ishte fjalimi motivues më i keq në historinë e futbollit”.
La charla técnica antes de la final de Qatar 2022 ante Francia. pic.twitter.com/KfI4qF2B28
— Roberto Parrottino (@rparrottino) June 2, 2026
Ishte mbrëmja para finales së Botërorit 2022. Selección argjentinase ishte mbledhur në sallën teknike. Scaloni qëndronte në këmbë përballë tyre, me njëzet karrige të vendosura përpara. Lojtarët e shikonin në heshtje. Trajneri nisi të fliste për taktikën me zë të vendosur: formacionin, detyrat e secilit. “Fideo (në referim të Di Marias, shën. red.), ti nga e majta do të bësh ferrin, ndeshja vendoset aty. Përballoje, godite, mbyte me driblime”.
Dibu tregon se si trajneri kishte folur për disa minuta dhe më pas papritur ndaloi. Vendosi një video motivuese dhe, ndërsa imazhet kalonin, sytë iu mbushën me lot. Scaloni u përpoq të vazhdonte, por zëri iu drodh. “Dua t’ju them…”. Nuk arriti të vazhdonte. Vetëm qante.
Pablo Aimar, që ishte pranë tij, i tha: “Fol ti”. Por edhe Aimar tundi kokën: “As unë nuk mundem”. Messi, i ulur mes shokëve të skuadrës, buzëqeshte i argëtuar dhe tha me humor: “Pablo, hajde fol ti”. Por askush nuk arrinte të merrte fjalën. Nga fundi i sallës, Dibu Martinez shpjegon se iu drejtua Walter Samuelit dhe i pëshpëriti: “Walter, flet ti?”. Samuel tregon se ngriti supet me një gjysmë buzëqeshje duke thënë: “Njësoj…”. Në fund radha i takoi Matías Manna-s, analistit të ndeshjeve të Kombëtares argjentinase.
Portieri shpjegon se Manna u ngrit në këmbë, dukshëm më nervoz se vetë Scaloni, dhe u përpoq të thoshte diçka: “Ne duam vetëm… të jemi të gjithë krenarë…”. Por nuk shkoi aspak mirë, kujton De Paul: “Ishte një katastrofë. Fjalë të belbëzuara, zë që dridhej. Zgjati shumë pak. Kur mbaroi, në sallë ra një heshtje pothuajse komike”.
Dibu Martinez, duke e kujtuar sot, qesh: “Mendoj se ishte fjalimi motivues më i keq në historinë e futbollit”. Megjithatë, pikërisht në atë kaos emocional, në ato lot të përmbajtur dhe në ato fjalë që nuk dilnin, grupi kuptoi gjithçka. Nuk nevojiteshin fjalime perfekte apo strategji të ndërlikuara. Mjaftonte të shikonin njëri-tjetrin në sy për të ndjerë mesazhin: ishin gati. Ishin një trup i vetëm.
