Humbi golin e kualifikimit për Kolumbinë, Campaz rrezikon të përfundojë si Escobar: nuk mund të kthehet në atdhe

Është e pashmangshme të kujtohet fundi tragjik i Andres Escobar, i vrarë në moshën 27-vjeçare në Medellin në vitin 1994, pasi pak ditë më parë një autogol i tij kishte kontribuar në eliminimin e Kolumbisë nga Botërori i SHBA ’94. Mendja shkon aty – e shoqëruar me një drithërimë – kur dëgjon çfarë po i ndodh tridhjetë vjet më vonë një tjetër futbollisti kolumbian për të njëjtën arsye, pra sepse shihet si përgjegjësi kryesor për dështimin e kombëtares së tij në Kupën e Botës: këtë herë është Jaminton Campaz ai që po merr kërcënime me vdekje, pasi humbi golin që ndaj Zvicrës mund t’i kishte çuar Cafeteros në çerekfinale.

Campaz nuk mund të kthehet në atdhe dhe natyrisht i është këshilluar të mos e bëjë këtë: ai nuk hipi në avionin që riktheu shokët e skuadrës në Bogota. Askush nuk dëshiron të rrezikojë që tragjedia absurde e Escobar të përsëritet.

Fundi i Andres Escobar në vitin 1994: mbrojtësi i Kolumbisë u vra në moshën 27-vjeçare

Ky i fundit ishte një mbrojtës dhe shtyllë e Kolumbisë në fillim të viteve ’90. Gjatë Botërorit amerikan të vitit 1994 shënoi një autogol në humbjen 2-1 ndaj Shteteve të Bashkuara: fitorja do të kishte qenë e nevojshme për të kaluar grupin, pasi Kolumbia kishte humbur më parë edhe ndaj Rumanisë. Ishte një zhgënjim i madh për një skuadër që kishte mbërritur me pritshmëri të larta dhe me lojtarë si Valderrama dhe Asprilla. Ekipi u kthye në shtëpi i eliminuar që pas fazës së grupeve, me vetëm tre pikë të fituara falë suksesit ndaj Zvicrës.

Autogoli i Escobar ishte momenti që shënoi në mënyrë dramatike historinë e tij dhe të futbollit kolumbian. I kthyer në Medellin, dhjetë ditë më vonë, më 2 korrik 1994, ai u vra me armë zjarri jashtë një diskoteke nga persona të lidhur me trafikun e drogës, me një motiv të mundshëm të lidhur me humbjen dhe bastet. Vdekja e tij, në moshën vetëm 27-vjeçare, u bë një nga simbolet më tragjike të dhunës që godiste futbollin dhe, para së gjithash, shoqërinë kolumbiane. Me sa duket gjërat nuk kanë ndryshuar shumë, nëse pas 32 vitesh fundi i Escobar vazhdon të jetë një fantazmë që frikëson lojtarët e kërcënuar pas gabimeve në fushë.

Gabimi i bujshëm i Jaminton Campaz: mbërrijnë kërcënimet me vdekje

Të martën e kaluar mungonin pak minuta nga minuta e 120-të e Zvicër-Kolumbi, ndeshja e 1/8-ave të Botërorit që ishte ende e bllokuar në 0-0, kur 26-vjeçari Campaz – sulmues që luan në Argjentinë te Rosario Central dhe që ishte futur në mesin e pjesës së dytë – pati në këmbë topin e fitores, por e shpërdoroi në mënyrë të bujshme duke gjuajtur mbi traversë. Cafeteros u eliminuan më pas me penallti, ndonëse vetë Campaz e realizoi të tijën: fatalë rezultuan gabimet e Davinson Sanchez dhe Cucho Hernandez.

Vetëm pak orë më vonë mbërritën kërcënimet me vdekje për Campaz dhe familjen e tij. Komiteti ekzekutiv i Federatës Kolumbiane të Futbollit i kërkoi Prokurorisë së Përgjithshme të vendit të nisë një hetim për të “ndjekur dhe ndëshkuar” përgjegjësit “sa më shpejt të jetë e mundur”.

“Asnjë sportist dhe asnjë anëtar i rrethit të tij nuk duhet t’i nënshtrohet kërcënimeve për faktin se ka përfaqësuar vendin e vet në një kontekst sportiv – thuhet në deklaratën e FCF – Komiteti ekzekutiv i Federatës shpreh solidaritetin dhe mbështetjen e tij të plotë për Jaminton Campaz, familjen e tij, të gjithë lojtarët e kombëtares kolumbiane dhe të gjithë delegacionin. FCF rithekson se lojtarët e kombëtareve tona pranojnë nderin e veshjes së fanellës kolumbiane me disiplinë, përkushtim, profesionalizëm dhe dashuri të thellë për vendin e tyre. Sa herë që zbresin në fushë, e bëjnë këtë me bindjen për të dhënë maksimumin dhe me qëllimin e vetëm për të përfaqësuar kombin me dinjitet dhe për të arritur rezultatin më të mirë të mundshëm”.

“Futbolli duhet të jetë një hapësirë uniteti, respekti dhe shprese, kurrë një skenë urrejtjeje, frikësimi apo dhune – vijon deklarata e FCF – Për këtë arsye, federata u bën thirrje të gjithë kolumbianëve që dallimet e lidhura me garën sportive të mos shndërrohen kurrë në kërcënime apo sulme ndaj atyre që ia kushtojnë jetën përfaqësimit të vendit. Të mbrojmë sportistët tanë do të thotë të mbrojmë edhe vlerat e sportit dhe krenarinë që bashkon miliona kolumbianë rreth kombëtares së tyre”.

Postimi i sulmuesit kolumbian: "Asnjë pasion nuk justifikon urrejtjen e jetesën me frikë"

Nga ana e tij, Campaz një ditë më parë publikoi në profilin e tij në Instagram një postim plot mirënjohje dhe dashuri për vendin e tij: “Që fëmijë ëndërroja të mbroja ngjyrat e Kolumbisë, të dëgjoja himnin, të përfaqësoja miliona njerëz dhe të shënoja një gol në një Botëror (në fitoren 3-1 ndaj Uzbekistanit, shën. red.). Sot mund vetëm ta falënderoj Zotin që më lejoi ta realizoj këtë ëndërr. Janë kujtime që do t’i mbaj përgjithmonë me vete. Dua të falënderoj nga zemra të gjithë ata që ishin me ne gjatë këtij Botërori, ata që besuan tek ne, na inkurajuan deri në minutën e fundit dhe nuk reshtën kurrë së besuari. Faleminderit edhe familjes sime, që ka qenë forca ime në çdo hap dhe ka qenë pranë meje në momentet më të lumtura dhe në ato më të vështira”.

Në postimin e tij, lojtari shprehu gjithashtu dhimbjen për eliminimin dhe siguroi se skuadra ndante trishtimin e kombit: “Tërë vendit mund t’i them vetëm se ndaj dhimbjen e këtij eliminimi. Edhe ne ëndërronim të vazhdonim më tej dhe e di mirë çfarë trishtimi ndiejmë sot si kolumbianë. Më vjen thellësisht keq që nuk munda t’ju dhuroj gëzimin që të gjithë shpresonim, por dua ta dini se përkushtimi, angazhimi dhe dashuria për këtë fanellë nuk kanë munguar kurrë. Dhurova gjithçka që kisha në fushë dhe do ta bëja edhe një mijë herë të tjera për vendin tim. Futbolli përbëhet edhe nga momente të vështira. Sot mbetet vetëm të mësojmë, të ngrihemi dhe të vazhdojmë të punojmë për t’u rikthyer më të fortë”.

Më pas pjesa e fundit e postimit, ku jehuan kërcënimet e ditëve të fundit: “Kolumbia ime, ju lutem, të mos e lëmë kurrë mënjanë respektin. Mund të mendojmë ndryshe, të ndiejmë zhgënjim apo trishtim, por asnjë pasion nuk e justifikon urrejtjen dhe jetesën me frikë.”