Lereni fustanin e inaugurimit (ai nuk ka lidhje fare), përqendrohuni tek fjalët që Mrs. Trump shqiptoi në vitin e largët 1999: «Po të shkelja në Shtëpinë e Bardhë, do isha një First Lady tradicionale, si Zonja Kennedy», dhe zbuloni se përse nuk mund të jetë as një kopje e shëmtuar e saj
Nga Guia Soncini për Vanitty Fair
A mund të ekzistojë një Jackie Kennedy në epokën e internetit? Nëse çdo ngërdheshje e jotja bëhet virale, çdo reagim lexohet me lupë nga specialistët e rrjeteve sociale, çdo buzëqeshje e dyshuar analizohet deri në sfilitje në YouTube, a mund të jesh dot ikona e përsosmërisë? Të arrish të jesh personifikimi i të gjitha Zonjave të Para, të gjitha zonja të ardhura nga familje të mira, që gjitha atyre që synojnë të mbeten dinjitoze, pavarësisht nëse jeta i vendos para provash aspak të thjeshta të tipit: je ulur pranë burrit tënd, në sytë e gjithë botës, ndërkohë që dikush i hedh atij trutë në erë?
Më falni nëse kaloj në konkluzion para se të zhvilloj arsyetimin, por më duket se konkluzioni është premisë e domosdoshme: cili është imazhi më i famshëm i Jacqueline Bouvier Kennedy Onassis? Nuk është ai i inaugurimit të bashkëshortit John, me pallton pastel, që sipas vëzhguesve më sipërfaqësorë, Melania e ka kopjuar në inaugurimin e Donald Trump. Nuk është ai, që në funeralin e John, i qëndron pranë të birit trevjeçar, i cili i bën përshëndetjen ushtarake arkivolit të të atit. Nuk është as ai i lakuriqti duke marrë diell në ishullin e Aristotele Onassis, burrit të saj të dytë. Dhe nuk është as ndonjë nga ata të Kaprit apo vendeve të tjera të pushimit, që i bëri të mendojnë gjeneratave të grave se ekziston një lloj sforcimi që të bën të dukesh shumë mirë nga jashtë edhe atëherë kur nuk ke ndonjë arsye për të qenë ë lumtur. Imazhi më i famshëm i Jacqueline-s është ai më pak eleganti: e zvarritur, në përpjekje për t’u shpëtuar plumbave, e tmerruar nga copat e trurit të të shoqit mbi kofanon e makinës, një sekondë pas atentatit.
Mendoni sot për atë xhirim televiziv. Mendoni për shpejtësinë me të cilën do të ishte shtrembëruar, copëtuar, tallur, bërë slogane, përdorur në kombinimet më të këqija me ndonjë muzikë joharmonike dhe acaruese. Mendoni për Jacqueline-n me kostumin rozë të njollosur me gjak në epokën e ironisë kolektive. Sigurisht që nuk mund të ketë më kurrë një Jackie!
