The 13 years that destroyed Manchester United, the greatest team in the world

To understand the depth of the abyss into which Manchester United has fallen, it is enough to listen to the voices of those who have sat on its bench over the years. Since May 2012, when Sir Alex Ferguson closed the door of “Old Trafford” behind him, the club has experienced an obsessive and neurotic search for lost time. It has alternated different profiles, ideas and philosophies, without ever managing to restore its former glory. Each coach has tried to heal the wounded giant, but all have been engulfed by its ruins. Reconstructed piece by piece, their press conferences constitute the diary of an agony that still does not leave the “Red Devils” in peace today. How is it possible that one of the strongest teams in the world ends up risking relegation, recording successive humiliations and completely forgetting its more than a century-old history?

It was not just any team. Manchester United was one of the most important institutions in world football, capable of dominating England and Europe for decades, with an incredible collection of trophies and a commercial dimension comparable to that of the largest sports companies on the planet. “Old Trafford” was the scene of a team accustomed to playing to win everything, until it became one of the most recognizable brands in sport. Even years after Ferguson left, United continued to stand at the top of the football economy, becoming the club with the highest income in the world, according to the “Deloitte Football Money League”, in 2016 and 2017. The wealth of the Premier League, commercial income and, of course, international support guaranteed them large financial resources even when the sporting results began to deteriorate. This also happened in 2025, when, despite being close to relegation, the club was once again ranked among the eight sports clubs with the highest income in the world, recording 793 million euros in revenue.

The illusion of continuity with Moyes

Në maj të vitit 2013, Manchester United i dha lamtumirën Sir Ferguson duke ngritur në qiell titullin e tij të 20-të kampion. Skocezi largohej pas 26 vitesh dominimi sportiv, duke ua lënë trashëgimtarëve një skuadër të ndërtuar sipas imazhit dhe ngjashmërisë së tij, të aftë të fitonte edhe kur cikli dukej se kishte përfunduar prej kohësh. Trashëgimia iu besua David Moyes, i cili gjatë dhjetë viteve të mëparshme kishte bërë një punë të paqtë te Everton. Ishte vetë Ferguson ai që e kishte përzgjedhur, i bindur se identiteti skocez dhe kultura e punës do të mjaftonin për të garantuar vazhdimësinë. Por verdikti i fushës ishte i pamëshirshëm: vetëm dhjetë muaj më vonë, Moyes u shkarkua, pasi skuadra kishte përfunduar në vendin e shtatë.

Ishte fillimi i fundit për “Djajtë e Kuq” dhe krisja e parë u shfaq në marsin e vitit 2014. Pas humbjes 3-0 në derbin kundër Manchester City, Moyes bëri një reflektim që tingëlloi si një dorëzim: “Ata janë lloji i skuadrës ku ne aspirojmë të arrijmë”. Pavarësisht sqarimeve të mëvonshme, sipas të cilave ai nuk po fliste posaçërisht për City-n, por për modelin e skuadrave të reja fituese, vlera simbolike e asaj deklarate mbeti e gdhendur në mendjen e tifozëve. Deri në atë moment, ata e kishin parë City si një skuadër të paaftë për të fituar, ndërsa United ishte qendra e futbollit anglez. Por në ato vite diçka po ndryshonte thellësisht.

Van Gaal dhe Mourinho, rreshterët e hekurt

Pas mbylljes së kapitullit Moyes, në verën e vitit 2014, United vendosi të besonte te Van Gaal, i cili sapo kishte siguruar vendin e tretë në Kupën e Botës me Holandën. Ai ishte rreshteri i parë i hekurt pas Fergusonit dhe mbërriti me pretendimin se dinte të ndërtonte skuadra të mëdha. E riktheu United në Europë, por pa arritur kurrë të ndizte zemrat e tifozëve të “Stretford End”. Motoja e holandezit, përballë rezultateve negative, ishte gjithmonë e njëjta: “Ne jemi në një proces dhe ky proces do të zgjasë më shumë se një vit”. Në çdo konferencë për shtyp kërkonte durim, i vetëdijshëm se i gjithë sistemi duhej rindërtuar, por nuk iu dha koha që kërkonte. Në vitin 2016 fitoi FA Cup dhe u shkarkua 48 orë pas finales. As trofeu nuk arriti ta shpëtonte, sepse loja e tij konsiderohej e huaj për ADN-në e klubit, megjithëse në të vërtetë, ndërkohë, skuadra kishte humbur gjithçka që e bënte të dallueshme.

Përgjigjja ishte emërimi i José Mourinhos. Portugezi përfaqësonte një zgjedhje të sigurt, njeriun e rezultateve të menjëhershme, i cili në fakt solli që në fillim Europa League dhe Kupën e Ligës, përveç vendit të dytë në Premier League, rezultati më i mirë i arritur nga United në periudhën pas Ferguson. “Special One” ishte brutalisht i sinqertë: në konferencën për shtyp të prezantimit kritikoi Van Gaal dhe madje edhe Arsene Wenger. Por vitin pasues gjërat nuk shkuan aq mirë dhe u shfaq Mourinho që të gjithë njohim. Pas eliminimit në fazën e 1/8-ave të Champions League nga Sevilla, trajneri zhvilloi një analizë mediatike të pamëshirshme, që zgjati dymbëdhjetë minuta: “Në shtatë vite, me katër trajnerë të ndryshëm, një herë nuk është kualifikuar për kupat europiane, dy herë është eliminuar në fazën e grupeve dhe rezultati më i mirë ka qenë një çerekfinale. Kjo është trashëgimia futbollistike”. Ishte një mënyrë për të shfajësuar veten dhe për të zhvendosur vëmendjen te përgjegjësitë e strukturës drejtuese, të njëjtat argumente që i diskutojmë edhe sot, tetë vite pas atij momenti, por me një situatë shumë më të keqe.

Kapitulli i Mourinhos nuk mund të mbyllet këtu. Disa muaj më vonë, më 27 gusht 2018, përçarja u bë e pakthyeshme. Pas humbjes 3-0 kundër Tottenhamit, “Special One” nisi të rendiste sukseset e tij personale: “Tre me zero, tre me zero. E dini çfarë do të thotë kjo? Tre tituj të Premier League. Unë kam fituar tre, ata dy”. Më pas u ngrit dhe u largua nga salla, ndërsa vazhdonte të bërtiste: “Respekt, respekt, respekt”. Shkarkimi i tij erdhi në dhjetor, por edhe sot mbetet trajneri që ka pasur suksesin më të madh gjatë kësaj periudhe.

Përpjekja e Solskjaer dhe e vërteta e Rangnick

Pas dy trajnerëve pragmatistë, idetë e United pothuajse kishin shteruar dhe drejtuesit luajtën kartën e përkatësisë, duke emëruar Ole Gunnar Solskjaer, heroin e asaj nate të vitit 1999 në Barcelonë, që mishëronte kujtesën historike të viteve të arta. Në disa momente, anglezët u rikthyen të argëtonin tifozët, duke luajtur një futboll të shpejtë, të ndërtuar mbi kundërsulmet, dhe e mbyllën kampionatin në vendin e dytë në vitin 2021. Por skuadra vazhdonte të shfaqte kufizime të mëdha strukturore. Në vitin 2020, pas humbjes 2-0 kundër Liverpool në “Anfield”, trajneri u përpoq ta justifikonte situatën: “Kemi humbur kundër Liverpool, një skuadër që ju e konsideroni fantastike, dhe kemi qëndruar në lojë deri në topin e fundit. Për mua, ky është një hap përpara”. Realiteti, megjithatë, tregoi se “The Reds” përfunduan të parët, me 33 pikë më shumë se United, që ishte i treti. Në mënyrë ironike, aventura e tij përfundoi pas një ndeshjeje kundër Liverpool, një prej humbjeve më të tmerrshme të viteve të fundit: një turpërim 5-0 në “Old Trafford”, që përfaqësoi pikën më të ulët të historisë moderne të skuadrës.

Pas tij, pankina iu besua Ralf Rangnick, një trajner i një kalibri tjetër, i cili më pas duhej të bëhej këshilltar i drejtuesve të klubit në vitin pasues. Përvoja e tij ishte një dështim, por gjermani e kishte kuptuar gjithçka: “Nuk mjafton të bësh disa ndryshime të vogla, disa ndërhyrje kozmetike. Në mjekësi do të thoshim se nevojitet një operacion në zemër të hapur”. Pas Mourinhos, ai ishte i vetmi që arriti ta identifikonte me vizion dhe përvojë problemin e United, por edhe atëherë klubi preferoi të mos e dëgjonte dhe të niste gjithçka nga e para, për të disatën herë.

Përçarja me ten Hag

Sërish një holandez, këtë herë Erik ten Hag, i freskët nga sukseset në drejtimin e Ajax me futbollin e tij të bukur dhe modern. Në sezonin e parë fitoi Kupën e Ligës dhe e riktheu United në Europë, por pas suksesit fshiheshin çarje të mëdha në dhomën e zhveshjes. Në vitin 2022, vitin e rikthimit të madh të Cristiano Ronaldos, portugezi refuzoi të hynte në fushë gjatë ndeshjes kundër Tottenhamit. Trajneri e përjashtoi përkohësisht për të riafirmuar autoritetin e tij, por shkaktoi një dëm të pariparueshëm. CR7 dha një intervistë për Piers Morgan, në të cilën sulmoi drejtpërdrejt trajnerin dhe klubin, përpara se të ndërpriste kontratën në nëntor.

A year later, the same situation was repeated with Jadon Sancho, who was left out of the team. Ten Hag used an iron fist with everyone to impose rules and work culture, but he did not receive the support of the leaders. In 2024, United finished the championship in eighth place, the worst result in the Premier League era up to that point, and a few months later another dismissal came.

The final clash with Amorim

In November 2024, United signed Ruben Amorim from Sporting Lisbon. Mourinho's disciple had built a successful model at the Portuguese team, but his impact in England was dramatic. If the club had never found a common language with ten Hag, the clash with the new coach was open. On January 19, 2025, after the defeat against Brighton, Amorim gave the first verdict: "We are probably the worst team in the history of Manchester United". A statement that sounded like the epitaph of a season in free fall, which ended with a grotesque 15th place and the defeat in the Europa League final against Tottenham, who were also not in a much better situation.

The point of no return was reached less than a year ago, on January 4, 2026. The day after the draw against Leeds, Amorim clashed with the club's leaders: "I came here to be the manager of Manchester United, not the coach." This nuance in the choice of words was actually an attack on the sporting director and the scouting department, who had not supported him. It was also the last sentence uttered by him as United manager, before his dismissal the next day. After him, Carrick was chosen as interim manager, a man who knows the club's history better than anyone else, but even he has not managed to bring the team out of oblivion.

It has been 13 years since Sir Alex Ferguson left and Manchester United has become a permanent construction site. The common thread that connects the statements of its managers shows the progressive reduction of the club's size, the distrust of the leaders and the alarms raised at a time when perhaps the situation could still be saved. Today, the "Red Devils" are unknown and, after 26 years when Ferguson was simultaneously coach, manager, guarantor of the club's identity and shield, they have yet to find someone with the same superpowers as him.