
Kryeministri i Shqipërisë i ka thënë Nigel Farage se rrezikon të bjerë viktimë e një “mallkimi shqiptar” për shkak se i etiketon qytetarët e tij si kriminelë. Talljet e Edi Ramës me udhëheqësin e sfiduar të partisë Reform UK vijnë pas një sërë vërejtjesh të hapura në lidhje me emigrantët shqiptarë në Britani nga politikanët e kësaj force.
Farage pretendoi vitin e kaluar se “një në 50 shqiptarë në Britani janë në burg”, duke shkaktuar një reagim të furishëm nga udhëheqësi shqiptar, i cili e sfidoi atë për shifrat dhe e ftoi të vizitonte Shqipërinë. Tani zoti Rama e ka akuzuar Farage si “të turpshëm” se ka shkelur premtimin për të vizituar Shqipërinë dhe për të verifikuar faktet.
Dhe ai ka nisur një sulm të ri tonesh kritike, duke u tallur me rënien e Farage në sondazhe duke pretenduar se ky është produkt i një “mallkim shqiptar” dhe shpresat e udhëheqësit të Reform UK për të marrë pushtetin “nuk po shkojnë askund”.
Politikania tjetër e Partisë Reformiste, Suella Braverman, është një tjetër viktimë e “mallkimit shqiptar”, pretendon zoti Rama në një intervistë ekskluzive me “The Independent”.
Braverman, e cila bëri gjithashtu komente përçmuese për shqiptarët, u shkarkua 2 herë nga posti i Sekretares së Brendshme të Partisë Konservatore. Ajo është kritikuar për lëvizjen e saj të fundit në karrierë, në të cilën thuhet se mori 100,000 paund për t'u prangosur me modelen joshëse Katie Price në shfaqjen televizive të të famshmëve “Celebrity Handcuffed”.
“Mallkimi shqiptar është diçka për të cilën duhet të kemi kujdes, sepse kush i sulmon shqiptarët nuk përfundon mirë politikisht”, - thotë zoti Rama. “Suella Braverman – ajo nuk është askund tani, apo jo? Disa djem të tjerë, nuk janë askund. I kam thënë “mikut” tim Nigel Farage, “ki kujdes sepse ekziston një mallkim shqiptar”.

Z. Rama, kryeministri më jetëgjatë në Evropë, thotë se z. Farage e pranoi ftesën e tij për të vizituar Shqipërinë, por nuk e ka mbajtur premtimin. "Ai është i shkëlqyer në dhënien e premtimeve, por nuk duket aq i mirë në mbajtjen e premtimeve."
Deklaratat e zotit Rama për një “mallkim shqiptar” nuk kanë për qëllim kuptimin e fjalës, por pasqyrojnë përbuzjen e tij për politikanë si zoti Farage dhe znj. Braverman, të cilët ai pretendon se përdorin një kombësi të tërë – popullin shqiptar – si shënjestër politike. “Është e turpshme të veçosh komunitetet, etnitë, ngjyrat e lëkurës, gjuhët dhe kulturat e ndryshme për qëllime politike”, - thotë ai.
A e konsideron ai këtë si racizëm? “Mund të jetë raciste. Mund të mos jetë raciste. Por është e turpshme në të dyja mënyrat .”
Në një diskutim të gjerë, anglofili Rama, i cili e ka drejtuar Shqipërinë për 13 vjet pas rënies së ish-regjimit të ashpër komunist , thotë se demokracia po “hahet e gjallë nga e keqja e mediave sociale”, të cilat u kanë dhënë një platformë “nazistëve dhe pedofilëve”.
Ai e vlerëson Andy Burnhamin si një “forcë të madhe të natyrës” dhe thotë se u frymëzua për të hyrë në politikë nga Tony Blair dhe administrata e tij “fantastike” e Partisë së Re Laburiste – dhe flet për admirimin e tij për Margaret Thatcher. Ai pretendon se Mbretëria e Bashkuar është në një gjendje “të dëshpëruar” pas “vetëshkatërrimit” të Brexit-it.
Rama tregon pësimin e një frakture kafke në një sulm të egër nga armiqtë politikë, të cilët e lanë si “një copë qeni në shi”. Dhe ai hedh poshtë akuzat për korrupsion në lidhje me një projekt marine multi-miliardë dollarësh në Shqipëri, ku përfshihen vajza e Donald Trump, Ivanka, dhe bashkëshorti i tij, Jared Kushner.
Socialisti Rama e hedh poshtë të ashtuquajturin “Revolucion Flamingo” – protestat masive të studentëve dhe ambientalistëve kundër qeverisë së tij, të shkaktuara nga projekte të financuara nga jashtë, si skema e Ivanka Trump dhe kërcënimi i supozuar për flamingot dhe kafshët e tjera të egra.
Komentet e zotit Rama për Farage dhe “një mallkim shqiptar” janë një ndërhyrje karakteristike provokuese nga një udhëheqës, vendi i të cilit ka pësuar një nga transformimet më të jashtëzakonshme të Evropës: nga pushtimet fashiste dhe një nga diktaturat komuniste më represive në historinë moderne, në një vend që përqafon zgjedhjet, kapitalizmin, turizmin dhe investimet ndërkombëtare.
Në zyrën e tij në Tiranë, lapsat me ngjyra të shpërndara nëpër tavolinën e tij japin të dhënën e parë se zoti Rama nuk është tamam si kryeministrat e tjerë: ai është një artist i talentuar, puna e të cilit është paraqitur në ekspozita.
I dyti është vetë ky njeri. Me gjatësi 1.80 m, ai është një burrë gjigant, me duar artisti, një oreks për debat dhe një teatralitet që i përshtatet gjatësisë së tij të jashtëzakonshme. Ai sapo ka ardhur me avion nga Dublini, ku ka marrë pjesë në një samit të BE-së, dhe është në një humor të shkëlqyer.
Për të kuptuar krenarinë e tij për përparimin e Shqipërisë, ndihmon të kuptohet se nga filloi vendi.
Italia e pushtoi atë në vitin 1939 dhe Gjermania naziste e pushtoi në vitin 1943. Kur gjermanët u tërhoqën, rezistenca komuniste mori pushtetin nën Enver Hoxhën, i cili vendosi 4 dekada diktaturë staliniste.
Ndërmarrja private ishte e ndaluar, feja ishte jashtë ligjit dhe kundërshtarët politikë burgoseshin ose ekzekutoheshin. Duke u shkëputur me radhë nga Jugosllavia, Bashkimi Sovjetik dhe Kina, Hoxha e mbylli Shqipërinë për brenda, duke e lënë pothuajse tërësisht të izoluar nga bota e jashtme. Mijëra bunkerë betoni u ndërtuan kundër një pushtimi që nuk ndodhi kurrë.
Izolimi i vendit ishte aq ekstrem saqë Shqipëria krahasohej shpesh me Korenë e Veriut. Udhëtimet jashtë vendit ishin të kufizuara rëndë, ndikimet e jashtme shiheshin me dyshim dhe ekonomia ishte varfëruar nga planifikimi i ngurtë qendror.
Hoxha vdiq në vitin 1985, por komunizmi mbijetoi deri në vitin 1991. Rënia e tij solli një tranzicion kaotik drejt kapitalizmit, emigrim masiv dhe, në vitin 1997, rënien e skemave mashtruese të investimeve që e zhytën vendin pothuajse në anarki.
Sot, Shqipëria ka zgjedhje konkurruese, një ekonomi private në rritje, investime ndërkombëtare dhe një industri turizmi në lulëzim. Ajo u bashkua me NATO-n në vitin 2009 dhe po negocion anëtarësimin në Bashkimin Evropian.
Ende ka shqetësime serioze në lidhje me korrupsionin, lirinë e medias dhe pavarësinë e institucioneve. Por distanca e përshkuar nga Shqipëria e Hoxhës është e jashtëzakonshme.
Z. Rama ka qenë një nga arkitektët dhe përfituesit kryesorë të atij transformimi.
Që kur u bë kryeministër, Britania ka pasur 7 banorë të Downing Street. Ai e konsideron këtë jo si një burim zbavitjeje, por si provë të një gjendjeje të keqe politike më të gjerë.
“Mbretëria e Bashkuar është një rast edhe më i dëshpëruar se Europa”, - thotë ai, duke shprehur shpresën se kryeministri i ri i Britanisë mund ta ndryshojë “rrugën e vetëshkatërrimit” të udhëhequr nga Brexit.
Ai u takua me Andy Burnham për herë të parë një ditë më parë dhe është shumë më entuziast për të sesa për Farage.
“Forcë e madhe e natyrës”, - thotë ai. Ai shpjegon se tërheqja e Burnham-it është e rrënjosur në përvojën e tij me qeverisjen vendore, atë që zoti Rama e quan fushëbeteja e vërtetë e politikës, ku problemet e vogla në dukje kanë rëndësi të madhe për njerëzit e zakonshëm.
“Ai ka fansa të mëdhenj në kabinetin tim sepse janë të rinj, dhe janë ende të lakmueshëm për Instagram, gjë që unë nuk jam” - thotë ai duke qeshur. “I thashë që e admiroj atë që po bën, por jam shumë i vjetër për të qenë i lakmueshëm për Instagram”.
Z. Rama është larg të qenit një teknokrat konvencional. Shumë kohë përpara se të hynte në qeveri, ai ishte një intelektual, artist dhe profesor i hapur në Akademinë e Arteve në Tiranë. Ai e përshkruan veten si një “profesionist problematik”, një karakteristikë që gati i kushtoi jetën.
Në janar të vitit 1997, thotë ai, dy burra e sulmuan ndërsa kthehej në shtëpi me të dashurën e tij. Të armatosur me tuba metalikë dhe doreza të pajisura me gozhda, ata e lanë me një kafkë të thyer dhe një hundë të thyer në pesë vende. Ai tregon një shenjë të thellë në majë të kokës.
“Isha plotësisht i cenueshëm, i hapur për të mirëpritur sulmet”, - kujton ai. Ai beson se burrat ishin dërguar nga regjimi i kohës dhe se qëllimi ishte ta vrisnin atë. Një nga sulmuesit ka vdekur që atëherë. Rama thotë se nuk është përballur kurrë me të.
Në atë kohë, ai kishte pak interes për politikën partiake. Një liberal i pavarur, ai e ndante kohën e tij midis Shqipërisë dhe Francës dhe besonte se intelektualët kishin detyrë t’i flisnin në mënyrë të pavarur shoqërisë.
Pas sulmit, ai vendosi që nuk do të kthehej më kurrë në Shqipëri.
“Ndihesha si një copë mut nën shi apo si mut qeni”, thotë ai. “Dhe thashë se nuk do të kthehem më pas”. Por ai u kthye. Artisti që e kishte sfiduar shtetin përfundimisht u bë përfaqësuesi i tij më i fuqishëm. Arti mbetet qendror në identitetin e tij. Nën komunizëm, shprehja artistike kontrollohej rreptësisht, me regjimin që diktonte se çfarë mund të pikturohej dhe si duhej të përfaqësohej bota. Z. Rama u tërhoq në vend të kësaj nga arti modern evropian, abstraksioni dhe ngjyra.
Një nga aktet e tij më të gjalla të sfidës ishte lyerja e blloqeve të zymtë të apartamenteve të Tiranës me ngjyra të ndezura pastel, duke transformuar pamjen e një qyteti që po dilte nga dekada të tëra sundimi komunist.
Pas rënies së komunizmit, ai ndihmoi në udhëheqjen e revolucionit studentor në Akademinë e Arteve, duke kërkuar liri intelektuale.
“Nuk isha i interesuar për politikat partiake”, thotë ai. “Isha i pavarur, liberal”. Ironia është e konsiderueshme. Burri që dikur e konsideronte qeverinë si një instrument shtypjeje, tani zë postin më të fuqishëm të vendit. Nëse ai ka ruajtur mjaftueshëm nga skepticizmi i disidentit të ri për të vënë në dyshim pushtetin e tij është një pyetje më e vështirë.
Shqipëria ka përjetuar së fundmi disa nga protestat më të mëdha që nga rënia e komunizmit. Demonstratat janë përqendruar te korrupsioni, kosto e jetesës dhe një projekt luksoz i propozuar në ishullin e Sazanit ku përfshihet Jared Kushner, dhëndri i Donald Trump, dhe investitorë të tjerë ndërkombëtarë.
Ishulli, shtëpia e habitateve të rëndësishme të jetës së egër, përfshirë flamingot, është bërë një simbol i anktheve më të gjera në lidhje me drejtimin e vendit. Protestuesit madje kanë ngritur dhe më pas rrëzuar një bust të zotit Rama, një jehonë e pagabueshme e rrëzimit të statujës së Hoxhës në vitin 1991.
Z. Rama beson se mediat sociale e kanë shtrembëruar argumentin dhe e kanë shndërruar atë në diçka më të dëmshme: një sulm ndaj bisedës demokratike.
“Kështu u bëmë skena e një zemërimi që e solli Shqipërinë në çdo ekran kompjuteri në të gjithë botën.” Ai thotë se kjo përvojë e ka lënë thellësisht të shqetësuar. “Ishte shqetësuese sepse ndjeva në lëkurën time të djegur se çfarë katastrofe janë mediat sociale. Pashë se si demokracitë tona po gëlltiten të gjalla nga e keqja e mediave sociale."
Ai argumenton se shoqëritë demokratike dikur e kuptonin se botimi mbante përgjegjësi. Gazetat mund të mos pajtoheshin ashpër, por redaktorët dhe botuesit ushtronin një farë kontrolli mbi atë që arrinte te publiku.
“Nazistët, radikalët, pedofilët dhe të gjitha mbeturinat e shoqërisë nuk mund të kishin lirinë për të shtrirë dorën dhe për të pasur statusin e qytetarisë në këtë botë”, thotë ai. “Sot, të gjithë nazistët e botës janë të lidhur, janë së bashku dhe janë krenarë, dhe të gjithë teoricienët e konspiracionit dhe të gjitha budallallëqet”.
Përshkrimi i tij rrëqethës i ndryshimit: "Ne demokracitë kemi lejuar që liria e fjalës të zëvendësohet nga liria e shtrirjes."
Është një frazë bindëse, veçanërisht nga dikush që është rritur në një vend ku liria e shprehjes praktikisht nuk ekzistonte. Por sfida për çdo udhëheqës demokratik është të bëjë dallimin midis kërcënimeve ndaj institucioneve demokratike dhe kritikave legjitime ndaj qeverisë.
Mosmarrëveshja për Ishullin e Sazanit është një shembull konkret.
Projekti i propozuar i ish-ishullit ushtarak, në hyrje të Gjirit të Vlorës, ka tërhequr vëmendjen ndërkombëtare për shkak të peizazhit të tij të jashtëzakonshëm natyror dhe shkallës së investimit që po merret në konsideratë. Por ai gjithashtu thotë se kjo është kryesisht për shkak të lidhjes me Trump. Ivanka Trump ka përshkruar se është magjepsur nga bukuria e tij, duke kujtuar një ecje zbathur në majë të malit të tij. Por përfshirja e familjes Trump ka ngritur pyetje në lidhje me investitorët e fuqishëm, lidhjet politike dhe pasojat mjedisore të projektit.
Z. Rama është dukshëm i irrituar nga ajo që ai e konsideron si një rrëfim të shtrembëruar të ngjarjeve.
“Kur takova Jared Kushnerin dhe kur Jared Kushner më pyeti nëse mund të merrte në konsideratë një investim të mundshëm në Shqipëri, Donald Trump nuk ishte President i Shteteve të Bashkuara”, thotë ai. “Ai ishte subjekt i sistemit të drejtësisë penale në Shtetet e Bashkuara dhe në atë kohë dukej se shanset e tij për të shkuar në burg ishin shumë më të larta sesa shanset për të shkuar në Shtëpinë e Bardhë.”
“I thashë Jared Kushnerit: “Po. Ju lutem. S’do të keni probleme”. Pse? Sepse ai është një investitor amerikan me investitorë të tjerë të shkëlqyer dhe unë i shoh interesat e vendit tim. Pse duhet të më interesojë se kush është vjehrri i tij?”
Është një mbrojtje e rrënjosur në ambicien e një vendi që ka kaluar dekada duke u përpjekur të tërheqë investime.
Z. Rama këmbëngul se nuk ka një marrëveshje të përfunduar dhe se negociatat kanë vazhduar prej vitesh. Ai thotë se shteti shqiptar po negocion pjesën e tij të projektit dhe se vlerësimet mjedisore duhet të përcaktojnë nëse projekti do të vazhdojë. Ai hedh poshtë supozimin se mbrojtja e mjedisit dhe zhvillimi janë domosdoshmërisht të papajtueshme.
“Mund të jetë shumë e dëmshme të mendosh se po e ruan një zonë natyrore dhe ta lësh atë të degradohet dhe të ndotet. Mund të jetë shumë e dëmshme të bësh zhvillim të keq, por mund të jetë shumë mirë të rigjenerosh një zonë të mbrojtur përmes zhvillimit.”
Ai citon të dhënat mjedisore të qeverisë së tij, duke përfshirë një zgjerim të zonave të mbrojtura në më shumë se 20% të vendit, një ndalim 10-vjeçar të gjuetisë dhe kufizime në shfrytëzimin e pyjeve.
Ai argumenton se Shqipëria ka nevojë për investime, punësim dhe infrastrukturë pas dekadash privimi. Por vija bregdetare dhe peizazhet natyrore janë gjithashtu ndër asetet e saj më të mëdha. Mbrojtja e jetës së egër të Sazanit dhe rregullimet për aksesin publik i bëjnë premtimet nga qeveria ose investitorët e saj thelbësore.
Bumi i turizmit tashmë po e transformon vendin.
Kur z. Rama erdhi në pushtet, më pak se dy milionë turistë kalonin kufijtë e Shqipërisë çdo vit. Sot, thotë ai, shifra është më shumë se 12 milionë.
Vizitorët tërhiqen nga plazhet, malet, çmimet relativisht të përballueshme dhe ndjesia e zbulimit të një vendi që ende nuk është konsumuar plotësisht nga turizmi masiv.
Ekonomia është zgjeruar gjithashtu. Z. Rama thotë se PBB-ja është rritur nga më pak se 10 miliardë euro në rreth 30 miliardë euro në një dekadë. Kostoja e jetesës, së bashku me korrupsionin dhe privimin e të drejtave të njeriut, nxit protestat .
Megjithatë, ai e pranon se transformimi ekonomik sjell rritje të pritjeve. Njerëzit, thotë ai, që dikur dëshironin një rrugë të re, tani duan rrugën që ende mungon.
Z. Rama citon Alexis de Tocqueville për të shpjeguar pse përparimi ekonomik nuk prodhon domosdoshmërisht kënaqësi. Mendimtari politik francez i shekullit të 19-të vëzhgoi se si përmirësimi i kushteve mund t'i bëjë njerëzit gjithnjë e më të vetëdijshëm jo për atë që kanë fituar, por për atë që ende u mungon.
“Njerëzit nuk kanë më pyetjen: A ka ndryshuar Shqipëria? Njerëzit sot kanë pyetjen: “Ku jam unë në këtë ndryshim? Çfarë përfitoj unë prej tij?”
Ai pranon se një vend mund të bëhet më i pasur dhe më tërheqës për investitorët e huaj, ndërsa disa nga qytetarët e tij mendojnë se nuk kanë përfituar mjaftueshëm nga shpërblimet. Ai pranon se rritja ekonomike përfundimisht duhet të përkthehet në një prosperitet më të ndarë gjerësisht.
Korrupsioni, liria e medias, pavarësia gjyqësore dhe të drejtat e grupeve të cenueshme mbeten gjithashtu shqetësime legjitime. Konkurrenca politike është reale, por polarizimi dhe dominimi i personaliteteve politike të afirmuara ndonjëherë ua kanë vështirësuar institucioneve të zhvillojnë pavarësinë e pritur nga një demokraci e pjekur evropiane.
Për zotin Rama, ambicia më e madhe mbetet anëtarësimi në Bashkimin Evropian deri në vitin 2030.
“Ne duam të jemi pjesë e Bashkimit Evropian”, thotë ai. “Ne duam të anëtarësohemi tani, por nuk do ta ndërrojmë kurrë mendjen për anëtarësimin, edhe nëse Bashkimi Evropian do të zhduket. Do t’ia dalim në Tiranë”.
Ai e sheh Evropën si një projekt paqeje, sigurie dhe bashkëpunimi, dhe jo thjesht një marrëveshje financiare.
“Ne vijmë nga historia ku ishim të detyruar të jetonim nën forca, nën perandori dhe nën regjime. Nuk ishim kurrë në gjendje të zgjidhnim.”
Pikëpamjet e tij mbi Brexit-in janë padyshim të palëkundura. Ai citon Tony Blair-in, të cilin e konsideron si një ndikim vendimtar në zhvillimin e tij politik. Ai beson se Britania votoi për t'u larguar pa pasur një ide të besueshme se çfarë do të zëvendësonte anëtarësimin.
“Nuk është se mendoj unë”, thotë ai kur e pyesin nëse Brexit ishte një gabim. “Është ajo që ndodhi më pas që po e vërteton këtë çdo ditë”. Z. Rama ia atribuon Partisë së Re Laburiste frymëzimin e tij për t’u bërë udhëheqës i partisë. “Nëse Tony Blair dhe Laburistët e Rinj nuk do të ekzistonin, me shumë mundësi nuk do të isha frymëzuar të bëhesha udhëheqës i partisë”.
Ai citon rishpikjen e Partisë Laburiste nga Blair, qasjen e saj pragmatike dhe përpjekjen e saj për të shkuar përtej ndarjeve tradicionale të së majtës dhe të djathtës.
“Hapat transformues për Britaninë ishin fantastikë”, thotë ai. “Sidomos gjuha e Laburistëve të Rinj, qasja pragmatike, risia e shkuarjes përtej të majtës dhe përtej të djathtës, kapërcimi i ideologjisë”.
Përfundimisht, të dy burrat u bënë miq. Z. Rama kujton udhëtimin për në Londër me drejtorin e tij të ri të komunikimit për të takuar Alastair Campbell, të cilin e kishin kontaktuar përmes Facebook-ut.
Udhëtimi me taksi dukej se zgjati përgjithmonë. Z. Rama filloi të kishte frikë se po i merrnin për një xhiro, fjalë për fjalë. Në vend të kësaj, ata mbërritën te dera e Campbell. Ai e quan me dashuri "Princi i Errësirës" - nofka që zakonisht i jepet kolegut të Campbell, mjeshtrit të arteve të errëta të fushatave politike, Peter Mandelson.
"Pjesa më e bukur e politikës është se më bëri të njihja njerëz të jashtëzakonshëm dhe të krijoja miqësi me njerëz si Tony Blair, si Alastair Campbell, për të cilët do të kisha paguar vetëm për t'i parë dhe jo për t'u bërë miq."
Z. Rama është krenar për këtë marrëdhënie. Ai gjithashtu beson se periudhat e gjata në detyrë mund t’u sjellin dobi vendeve demokratike, duke u lejuar qeverive të ndjekin projekte që përndryshe mund të braktiseshin nga administratat pasardhëse. Ai përmend Thatcher, Helmut Kohl dhe Angela Merkel si shembuj. Ai bën shaka duke thënë se si socialist ndoshta nuk duhet t’i lavdërojë të gjithë. Dhe humori dhe arti i tij dalin në sipërfaqe vazhdimisht.

“Unë jam artisti më i mirë midis kryeministrave dhe askush nuk mund të ma heqë këtë”, thotë ai. “Dhe unë jam kryeministri më i mirë midis artistëve dhe askush nuk mund të ma thotë këtë”.
Lapsat me ngjyra mbi tavolinën e tij janë një kujtesë se, edhe mes mundit dhe burokracisë së qeverisë, ai dëshiron lirinë për të vizatuar, eksperimentuar dhe menduar vizualisht.
Ka një ndryshim të jashtëzakonshëm në Shqipërinë e fëmijërisë së tij nga vendi që ai drejton sot. Një komb dikur i izoluar nga bota tani po tërheq miliona vizitorë, investime ndërkombëtare dhe vëmendjen e disa prej individëve më të pasur në botë. Qytetarët e tij votojnë, debatojnë, protestojnë, krijojnë biznese dhe udhëtojnë lirisht.
Transformimi është larg të qenit i plotë dhe pothuajse të gjithë përmendin korrupsionin. Nëse faza tjetër mund të sjellë prosperitet më gjerësisht, të mbrojë trashëgiminë natyrore të vendit dhe të forcojë institucionet demokratike do të jetë masa e vërtetë e trashëgimisë së zotit Rama.
Për momentin, lapsat me ngjyra mbeten në tavolinën e tij. Jashtë, Shqipëria po ndryshon me një shpejtësi të jashtëzakonshme. Z. Rama është i vendosur ta formësojë këtë ndryshim dhe të sigurojë që vendi i tij më në fund të zërë vendin e tij në Evropë.
Sa i përket Nigel Farage, ai është paralajmëruar tashmë. Disa mallkime politike, me sa duket, nuk duhen marrë lehtë. ©Marrë nga “The Independent. Përshtati në shqip LAPSI.al