Zach Lowy është një gazetar amerikan i futbollit, shumë i njohur në botën e medias sportive në SHBA. Postimi i tij në mbrojtje të faljes së dhënë nga FIFA për sulmuesin e Shteteve të Bashkuara, Folarin Balogun – një vendim i paprecedentë në historinë e Botërorëve (ekziston një rast me Garrincha në vitin 1962, por atëherë rregulloret ishin ndryshe dhe nuk ekzistonte pezullimi automatik për kartonët e kuq) – përmend madje edhe Benito Musolinin dhe “Kupën e Duçes” të vitit 1934, siç u quajt Botërori i fituar në Itali nga regjimi fashist, për t’u mbyllur gojën atyre që sot skandalizohen nga boshti Trump-Infantino. Një bosht që, sipas shumë rindërtimeve, në një klimë presionesh të forta politike që kanë pak lidhje me sportin, çoi në anulimin e bujshëm të pezullimit të Balogun.
Bota e futbollit reagoi pothuajse në mënyrë unanime ndaj vendimit të FIFA-s – të marrë në bazë të nenit 27 të Kodit Disiplinor – për të anuluar pezullimin e futbollistit amerikan pas kartonit të kuq direkt ndaj Bosnjës dhe për ta bërë të disponueshëm për ndeshjen e 1/8-ave të finales kundër Belgjikës: nga presidenti i FIGC-së, Malagò, te Ceferin dhe UEFA, duke kaluar te drejtues, ekspertë dhe komentatorë, pothuajse të gjithë dënuan një zgjedhje të konsideruar të gabuar, të cilën rindërtimet e orëve të fundit e lidhin drejtpërdrejt me presionet e forta të ushtruara nga Shtëpia e Bardhë dhe personalisht nga Donald Trump mbi mikun e tij Gianni Infantino, me të cilin marrëdhënia është shumë e ngushtë prej kohësh, e vulosur edhe nga “Çmimi për Paqen”, i shpikur posaçërisht nga kreu i FIFA-s për t’ia dorëzuar presidentit të Shteteve të Bashkuara.
Zach Lowy akuzon për hipokrizi ata që skandalizohen për Balogun
Dënimi ishte pothuajse unanim. Mes atyre që mbrojtën faljen për Balogun ishte pikërisht Zach Lowy, i cili, për të treguar hipokrizinë e atyre që sot skandalizohen, u kthye gati një shekull pas, në një krahasim mjaft surreal, duke përmendur presionet – padyshim shumë më të forta – të ushtruara nga Musolini në vitin 1934 për ta çuar me çdo kusht Italinë e Vittorio Pozzos drejt titullit të parë botëror (që do ta fitonte sërish katër vite më vonë në Francë) dhe për ta shndërruar suksesin në një mjet propagande të regjimit fashist.
“Nëse nuk kishit problem me Benito Musolinin që zgjidhte personalisht arbitrat dhe anulonte gola krejtësisht të rregullt të Spanjës në çerekfinalet e Botërorit 1934, por papritur keni problem me faktin që Folarin Balogun është bërë i disponueshëm (për ndeshjen e ardhshme, shën. red.)… ju lutem, uluni. Po tregoni privilegjin tuaj”, shkroi gazetari në X.
Kjo shprehje, tipike anglosaksone, u drejtohet atyre që kritikojnë ashpër vendimin e FIFA-s për Balogun, duke akuzuar institucionin më të lartë të futbollit për favorizim ndaj SHBA-së pas ndërhyrjes së Trump, por që, sipas tij, nuk janë skandalizuar kurrë për raste të tjera historike shumë më të rënda korrupsioni ose manipulimi, si Botërori i vitit 1934 nën Musolinin.
If you didn’t have an issue with Benito Mussolini handpicking referees and disallowing perfectly legitimate Spain goals in the 1934 World Cup quarterfinal, but suddenly have an issue with Folarin Balogun being made available…please sit down. Your privilege is showing.
— Zach Lowy (@ZachLowy) July 5, 2026
Komentet e shumta poshtë postimit, që e kritikuan Lowy për krahasimin absurd mes dy situatave, e shtynë gazetarin të sqaronte se kishte bërë një “shaka”, duke shtuar më pas: “Si tifoz i Shteteve të Bashkuara, jam pro këtij vendimi. Si mbështetës i neutralitetit të FIFA-s ndaj ndikimeve qeveritare, nuk jam pro.”
Më pas ai e sqaroi edhe më tej me një tjetër mesazh: “Ai nuk duhej të ishte karton i kuq. Por ta përmbysësh vendimin vetëm për shkak të marrëdhënies mes Trump dhe Infantino hap një koshere grerëzash.” Edhe duke pranuar versionin e tij se ishte një shaka, mund të thuhet se ajo ishte, të paktën, e papërshtatshme.
Çfarë ndodhi në vitin 1934: “Kupa e Duçes”, presionet mbi arbitrat
Sa u përket referencave historike të Lowy, ato janë në thelb të sakta. Në Botërorin e vitit 1934, të zhvilluar në Itali gjatë regjimit të Musolinit, turneu u përdor hapur si instrument propagande për të lavdëruar forcën e Italisë fashiste. Duçja ushtroi një kontroll të fortë politik mbi organizimin e turneut, duke nxitur maksimalisht atmosferën nacionaliste me përshëndetje fashiste nga lojtarët, postera propagandistikë dhe një aparat të fuqishëm mediatik.
Sipas shumë dëshmive të kohës, diktatori ndikoi ndjeshëm edhe në përzgjedhjen e arbitrave për ndeshjet e Italisë, me prapaskena që flasin për takime apo presione ndaj gjyqtarëve para sfidave, duke krijuar një klimë ku faktori fushë shndërrohej në një avantazh dërrmues që shkonte përtej mbështetjes së tifozëve.
Referenca e Lowy lidhet veçanërisht me çerekfinalen kundër Spanjës. Ndeshja e parë, e mbyllur 1-1 pas kohës shtesë, ishte jashtëzakonisht e ashpër. Disa lojtarë u dëmtuan, mes tyre portieri spanjoll Zamora; goli i Italisë u kontestua për një faull të mundshëm të pandëshkuar, ndërsa një gol i Spanjës u anulua për një pozicion jashtë loje të diskutueshëm.
Në ndeshjen e përsëritur një ditë më pas, Italia fitoi 1-0. Arbitri zviceran Mercet u akuzua për favorizim të rëndë, pasi anuloi dy gola të Spanjës, njëri prej të cilëve konsiderohej qartësisht i rregullt, dhe lejoi lojën e ashpër të italianëve. Këto vendime, së bashku me të tjera po aq të diskutueshme në gjysmëfinale dhe finale, ushqyen për dekada dyshimet për manipulim arbitral të orkestruar nga regjimi fashist i Musolinit. Gjithçka kjo i përket historisë, por ka shumë pak lidhje me çështjen Balogun, Trump dhe Infantino: bëhet fjalë “vetëm” për anulimin e një pezullimi (të paktën për momentin…).
Mbetet për t’u parë se çfarë do të ndodhë në vazhdim të turneut, pasi teoricienët e konspiracionit tashmë parashikojnë se “shtysat” në favor të Shteteve të Bashkuara mund të shkojnë edhe më tej, duke e ndihmuar skuadrën e Pochettinos të kalojë Belgjikën në 1/8-at e finales dhe më pas të përballet në çerekfinale me fituesen e sfidës Spanjë–Portugali.
