Sportistët shpesh përpiqen të fshehin emocionet e tyre, veçanërisht në marrëdhëniet me shtypin. Ata bëjnë një fytyrë të guximshme pavarësisht gjithçkaje. Ramin Rezaeian, mbrojtës i ekipit iranian të futbollit në Kupën e Botës, nuk po përjetonte asgjë të mirë të premten në mbrëmje në Seattle.
Pak minuta pasi Irani kishte mbyllur një barazim emocionues 1-1 kundër Egjiptit, megjithëse zemërthyes për Rezaeian dhe shokët e tij të ekipit, ai nuk u mundua ta maskonte dhimbjen.
Teksa ishte në prag të lotëve gjatë takimit me gazetarët në stadiumin e Seattle, Rezaeian tha se nuk mund ta besonte që një gol i fitores i shënuar nga Shoja Khalilzadeh i Iranit, në minutën e tretë të kohës shtesë, u shpall pozicion jashtë loje pas një rishikimi teknologjik tepër të imët.
Një fitore e Iranit do ta kishte çuar ekipin e tij në fazën me eliminim të Kupës së Botës për herë të parë në historinë e Iranit. Për të shtuar edhe më shumë agoninë e Rezaeian, pak para fishkëllimës së fundit, një goditje me kokë nga shoku i tij i ekipit, Khalilzadeh, preku traversën. "Nuk shoh fat në ekipin tim", tha Rezaeian i dëshpëruar.
Mund të imagjinohet vetëm se si ndiheshin Rezaeian dhe shokët e tij të ekipit rreth 24 orë më vonë, kur fati i Iranit, në mënyrë të pabesueshme, u përkeqësua edhe më shumë.
Sepse, pavarësisht barazimit me Egjiptin, i cili do të luajë kundër Australisë në raundin e 1/16 më 3 korrik në Dallas, Irani kishte ende një shans për të shkuar më tej.
Një nga tre këto rezultatet duhej të zhvillohej të shtunën. Gana duhej të mundte Kroacinë, Uzbekistani duhej të fitonte ose të barazonte kundër RD Kongos ose Austria dhe Algjeria duhej të shmangnin barazimin.
Mjaftonte të përmbushej vetëm njëra nga ndeshjet. Por Kroacia mundi Ganën 2-1. Pastaj Republika Demokratike e Kongos mundi Uzbekistanin 3-1.
Pra, fati i Iranit do të përcaktohej nga ndeshja Austri-Algjeri në Kansas City. Dikush, kushdo, duhej ta fitonte këtë ndeshje. Fundi ishte marramendës. Ndeshja shkoi barazim 2-2 deri në kohën shtesë. Lojtarët algjerianë ia pasonin topin drejt njëri-tjetrit, për të çuar minutat deri në fund, me rezultatin që dukej si një përfundim i paracaktuar.
Të dyja ekipet do të kualifikoheshin me barazimin, dhe Algjeria kishte pak interes të fitonte ndeshjen pasi do t’i duhej të luante kundër Spanjës, në vend të Zvicrës, në fazën eliminatore. Loja dukej se po mbaronte.
Derisa, papritur, Algjeria u hodh në sulm. Pas një pasimi të shpejtë nga Houssem Aouar, Riyad Mahrez i Algjerisë shënoi golin e tij të dytë në ndeshje duke i dhënë Algjerisë epërsinë 3-2 në minutën e 93-të. Me këtë rezultat Irani qëndronte në Kupën e Botës.
Por kjo zgjati vetëm disa sekonda. Sepse Austria nuk ishte dorëzuar ende. Pas një krosi të gjatë, në dukje të dëshpëruar, Michael Gregoritsch ia dërgoi topin me kokë Sasa Kalajdzic, i cili nga ana tjetër e dërgoi topin me kokë në rrjetë për të barazuar sërish rezultatin në minutën e 96-të.
Loja mbaroi. Austria mbijetoi dhe do të përballet me Spanjën në Los Angeles më 2 korrik. Algjeria do të luajë kundër Zvicrës po atë ditë, në Vancouver. Irani do të shkojë në shtëpi.
Sipas ESPN, kurrë më parë në historinë e Kupës së Botës nuk ka pasur kaq gola në shtesë që çojnë në epërsi një skuadër dhe që më pas barazojnë rezultatin.
Qëndrimi i Iranit në Kupën e Botës ishte i tensionuar dhe i diskutueshëm. Vendi që priti ndeshjet e tij, Shtetet e Bashkuara, vazhduan ta sulmonin Iranin gjatë Kupës së Botës, duke sjellë tension të paparë gjeopolitik në sferën sportive. Përpara fillimit të luftës në fund të shkurtit, Irani kishte planifikuar të ngrinte një kamp bazë në Tucson, Arizona, për Kupën e Botës.
Në vend të kësaj, Irani përfundoi në Tijuana të Meksikës dhe iu lejuar të fluturonte në SHBA vetëm për periudha të shkurtra kohore. Disa anëtarëve të delegacionit udhëtues të Iranit iu mohuan vizat amerikane.
Gjatë turneut, lojtarët dhe trajnerët iranianë kundërshtuan rregullat, duke pretenduar se ato prishën stërvitjet dhe rikuperimin e tyre, duke krijuar një fushë loje të pabarabartë. "Është një katastrofë e Kupës së Botës", tha të premten sulmuesi iranian Mehdi Taremi.
Trajneri i ekipit, Amir Ghalenoei, e quajti trajtimin e qeverisë amerikane ndaj ekipit të tij "vërtet të tmerrshëm". Zyrtarët amerikanë argumentuan se ata bënë shumë për të akomoduar një ekip futbolli që përfaqësonte një armik në kohë lufte dhe një vend që muajt e fundit kishte sulmuar protestuesit me forcë vdekjeprurëse.
Politika dhe sporti do të ndërthuren gjithmonë. Por duke i hequr tensionet nga ekuacioni, qoftë edhe për një moment të shkurtër: si mund të mos ndjesh simpati për futbollistët iranianë, si atletë dhe si njerëz, të cilët ishin kaq joshës pranë përmbushjes së ëndrrave të tyre të përjetshme dhe ngritjes së moralit të popullit të Iranit?
Pasi largimi i ekipit u bë zyrtar, departamenti i medias së futbollit të Iranit u dërgoi një shënim gazetarëve që kishin mbuluar ekipin, duke falënderuar Tijuanën për mikpritjen e saj. "Kujtimet që krijuam këtu, miqësitë që ndërtuam dhe mirësia që morëm do të mbeten përgjithmonë në zemrat e çdo anëtari të Ekipit Kombëtar të Futbollit të Iranit", thuhej në deklaratë. "Shpresojmë që rrugët tona të kryqëzohen përsëri." ©Marrë nga revista amerikane “TIME”
