Humbja ndaj Francës nuk e ndryshoi fatin e Norvegjisë, por formacioni i zgjedhur nga Ståle Solbakken bëri më shumë bujë sesa rezultati. Trajneri revolucionarizoi formacionin titullar me plot dhjetë ndryshime krahasuar me ndeshjen e mëparshme, duke lënë fillimisht në stol lojtarët më të mirë, mes tyre Erling Haaland, Martin Ødegaard dhe portierin Ørjan Nyland.
Vendimi habiti tifozët dhe specialistët, sidomos sepse Franca u paraqit pothuajse me të gjithë titullarët, duke aktivizuar yje si Mbappé, Dembélé, Doué dhe Olise. Megjithatë, të dyja kombëtaret e kishin siguruar tashmë kualifikimin në fazën e 1/16-ve dhe kjo ndeshje do të shërbente vetëm për të përcaktuar fituesin e grupit.
Pas zgjedhjes së trajnerit norvegjez qëndronte prioriteti i Norvegjisë për të arritur fazën me eliminim direkt dhe jo të shpenzonte energji në përpjekje për të mposhtur një nga favoritët kryesorë për titullin. Në thelb, Solbakken preferoi të ruante lojtarët më të mirë për ndeshjet me eliminim, duke e konsideruar panoramën e përgjithshme më të rëndësishme sesa vendin e parë në grup.
Pse Norvegjia la jashtë Haaland dhe Ødegaard kundër Francës
Në fushë, Franca mori menjëherë kontrollin e ndeshjes me Dembélén që dominoi pjesën e parë. Edhe pse në pjesën e dytë norvegjezët patën mundësinë ta rihapnin takimin, zgjedhja e trajnerit u duk si një dorëzim i parakohshëm, por i bazuar në një llogari të saktë.
Skuadra që do ta mbyllte Grupin I në vendin e parë do të përballej me një kundërshtar potencialisht më të fortë në fazën pasuese, me mundësinë konkrete për t’u ndeshur me Suedinë dhe, në rast kualifikimi, me Gjermaninë në çerekfinale. Duke mbetur e dyta, Norvegjia do të përballej me Bregun e Fildishtë në fazën e 1/16-ve dhe, nëse kalonte më tej, me Brazilin ose Japoninë, një rrugëtim që konsiderohej më i favorshëm.
Për këtë arsye Solbakken vendosi të mos rrezikonte lojtarët më të rëndësishëm në një ndeshje me vlerë relative. Përveç ruajtjes së energjive të titullarëve, ai u dha minuta të vlefshme futbollistëve më pak të aktivizuar, duke u mundësuar të fitonin përvojë në një kompeticion të nivelit më të lartë. Pavarësisht humbjes së thellë, Norvegjia zhvilloi një pjesë të dytë të mirë, krijoi disa raste dhe humbi edhe një penallti që mund ta kishte rihapur ndeshjen.
Këto ishin fjalët e trajnerit norvegjez pas humbjes 4-1 ndaj Francës: “Është e thjeshtë. Pas ndeshjes kundër Senegalit [të hënën] bëmë një bilanc dhe pesë ose gjashtë lojtarë ishin shumë të lodhur pas 80 minutash lojë. E gjithë mbrojtja dhe disa mesfushorë ishin prekur shumë. Gjithashtu e dinim, nga ndeshja kundër Senegalit, se Norvegjia kishte kohën më të shkurtër të rikuperimit për të luajtur sërish sot.”
Solbakken vazhdoi: “Prandaj, për mua ishte një zgjedhje e qartë, ashtu si edhe për fizioterapistin, stafin mjekësor dhe disa nga vetë lojtarët. Të gjithë thanë se për shumë prej tyre do të ishte e vështirë të luanin.”
Një strategji jashtëzakonisht pragmatike, që ndau opinionin publik dhe tifozët. Nga njëra anë ka nga ata që e konsiderojnë të diskutueshme heqjen dorë qëllimisht nga vendi i parë në grup; nga ana tjetër janë ata që besojnë se, në një turne kaq të gjatë dhe rraskapitës, menaxhimi i energjive dhe planifikimi i rrugëtimit mund të rezultojnë zgjedhje fituese. Vetëm ndeshjet e ardhshme do të tregojnë nëse rreziku i llogaritur i Solbakken do të ketë qenë vërtet lëvizja e duhur.
