Irani vazhdon të luftojë brenda dhe jashtë fushës. Pas barazimit 1-1 ndaj Egjiptit në ndeshjen e fundit të fazës së grupeve të Botërorit 2026, përfaqësuesja e Mehdi Taremit ia besoi zhgënjimin e saj një mesazhi të gjatë, të shkruar me dorë dhe të lënë në dhomat e zhveshjes së stadiumit “Lumen Field” në Seattle. Një letër që, përveçse rithekson vlerat e fair play, përmban edhe një mesazh drejtuar kombëtareve që janë ende në garë për një vend në fazën e 1/16-ve.
Skuadra e Amir Ghalenoeit vjen pas një turneu tepër të vështirë, të shoqëruar jo vetëm nga vështirësitë sportive, por edhe nga problemet logjistike dhe diplomatike. Për shkak të kufizimeve që lidhen me marrëdhëniet mes Shteteve të Bashkuara dhe Iranit, përfaqësuesja perse u detyrua të qëndrojë në Meksikë dhe të udhëtojë vazhdimisht për të zhvilluar ndeshjet e saj, një situatë që u denoncua ashpër edhe nga Taremi, i cili e cilësoi turneun si “një katastrofë”.
Pavarësisht gjithçkaje, në fushë askush nuk arriti ta mposhtë Iranin. Pas barazimeve ndaj Zelandës së Re dhe Belgjikës, erdhi edhe barazimi 1-1 me Egjiptin, në fund të një ndeshjeje plot emocione. Egjiptianët kaluan në avantazh që në minutën e pestë me Mahmoud Saber, por Ramin Rezaeian riktheu baraspeshën pak më vonë. Në kohën shtesë erdhi ai që dukej si goli i kualifikimit, i shënuar nga Shoja Khalilzadeh, por VAR-i e anuloi për një pozicion jashtë loje prej vetëm pak centimetrash, duke e shndërruar festën në një zhgënjim të hidhur.
Iran have left another handwritten note in their dressing room after the Egypt game in Seattle pic.twitter.com/pDag35oYXt
— James Ducker (@TelegraphDucker) June 27, 2026
Irani, mesazhi në dhomat e zhveshjes është një paralajmërim për rivalët
Me tre barazime në po aq ndeshje, Irani tani është i detyruar të presë rezultatet e fundit të grupeve të tjera për të mësuar nëse do të arrijë të kualifikohet si një nga vendet e treta më të mira. Pikërisht kjo situatë i dha një kuptim edhe më të thellë mesazhit të lënë në dhomat e zhveshjes: “Ne vijmë nga Irani… Nga një tokë që, për mijëra vjet, e ka vendosur nderin mbi fitoren. Për ne, futbolli nuk është vetëm një garë rezultatesh, por një provë karakteri.”
Pjesa qendrore e letrës merr tonin e një apeli të vërtetë për skuadrat që ende duhet të zbresin në fushë, me një referencë të qartë ndaj rrezikut të rezultateve të favorshme për të dyja palët: “Ndoshta pikët mund të fitohen në shumë mënyra, por respekti jo. Ndoshta një skuadër mund të kalojë grupin, por vetëm përmes korrektësisë dhe nderit mund të dalësh me dinjitet përpara historisë. Fair play nuk është vetëm një rregull i futbollit. Është shpirti i lojës.”
Referenca është e qartë. Në fletë janë shkruar edhe emrat e Austrisë, Algjerisë, Ganës, Republikës Demokratike të Kongos, Uzbekistanit dhe Kroacisë, gjashtë kombëtaret nga rezultatet e të cilave varet fati i Iranit. Në veçanti, disa përballje mund të favorizojnë rezultate të dobishme për të dyja skuadrat, “biskotën” klasike që do ta eliminonte përfaqësuesen aziatike. Pikërisht për këtë arsye, mesazhi interpretohet si një ftesë për ta luajtur çdo ndeshje deri në fund, në respekt të frymës sportive. Letra përfundon me një mendim për qytetin që priti ndeshjen dhe për tifozët iranianë të shpërndarë në mbarë botën: “Faleminderit Seattle për mikpritjen tuaj dhe faleminderit të gjithë iranianëve që i dhuruan zemrën, zërin dhe gjithë qenien e tyre Iranit. Iran, gjithmonë krenar për ty.”
Edhe trajneri Amir Ghalenoei, pas ndeshjes, deshi të mbronte punën e lojtarëve të tij, duke theksuar se skuadra është dashur të përballet me pengesa shumë më të mëdha sesa ato brenda katërkëndëshit të lojës: “Lojtarëve të mi dhe skuadrës dua t’u them se jam krenar për ta. Ajo që kanë bërë këta të rinj, këta futbollistë, duhet të shkruhet në histori, sepse vendi organizator na trajtoi në mënyrë shumë të padrejtë.” Më pas erdhi edhe goditja e fundit ndaj organizatorëve: “Nëse vendi organizator do të na kishte lejuar të mbërrinim dy javë më herët, do të ishim përgatitur më mirë. Ishin kërkesa të arsyeshme dhe logjike. Do të kishim mundur të rikuperonim dhe të ishim në gjendje më të mirë fizike dhe mendore, por na e mohuan këtë të drejtë.”
Në pritje të verdikteve të grupeve të tjera, Irani ka zgjedhur t’ia besojë shpresën e tij jo vetëm rezultateve, por edhe një mesazhi që rikujton vlerat e sportit dhe besnikërisë, duke u kërkuar rivalëve që ta sigurojnë kualifikimin vetëm në fushë.
