FIFA e krijoi formatin e ri të Botërorit 2026 me 48 skuadra me synimet më të mira: të zgjerojë turneun duke shtuar spektaklin. Por rregullorja e re ka nxjerrë në pah më shumë se një mangësi që rrezikon të ndikojë në rezultate, renditje dhe, si pasojë, edhe në përballjet e fazës me eliminim direkt. Sistemi, që parashikon kualifikimin e dy skuadrave të para të çdo grupi së bashku me 8 vendet e treta më të mira, po tregon dobësitë e tij. Nga njëra anë, kriteri i “pikëve në përballjet direkte” ka prodhuar paradoksin e pesë përfaqësueseve të eliminuara që pas dy ndeshjeve, edhe pse kishin ende mundësi për të garuar dhe për të qëndruar në lojë; nga ana tjetër është rrëmuja e madhe e skuadrave të kualifikuara si vende të treta, e cila mund të deformojë skemën e turneut.
Skenari që po krijohet në Grupin J është prova më e qartë e efekteve të mekanizmit të vendosur nga Federata: Argjentina e ka siguruar vendin e parë në grup, ndërsa Austrisë dhe Algjerisë u mjafton një barazim në përballjen direkte për t’u kualifikuar të dyja në fazën e 1/16-ve, njëra si e treta dhe tjetra si e dyta. Pikërisht këtu lind problemi: të përfundosh i dyti mund të jetë më keq sesa ta mbyllësh grupin në vendin e tretë. Arsyeja? Kundërshtari që “të leverdis” të përballësh në fazën me eliminim direkt. Ja pse sfida e Kansas City është kthyer në simbolin e kontradiktave të këtij formati, mes “biskotës” dhe farsës.
Pse Austrisë dhe Algjerisë mund t’u leverdisë të mos dalin të dyta
Duke lënë mënjanë skenarin më të thjeshtë, atë të “biskotës” që do t’i dërgonte të dyja skuadrat në fazën e 1/16-ve, është interesante të analizohet një tjetër aspekt i krijuar nga rregullorja e këtij Botërori. Skema aktuale parashikon që skuadra e renditur e dyta në Grupin J të përballet në fazën e 1/16-ve me fituesen e Grupit H, Spanjën. Vendi i tretë, ndërkohë, mund të përfitojë nga një përballje dukshëm më e lehtë me Shtetet e Bashkuara. Ja pse Austri-Algjeri rrezikon të hyjë në historinë e Botërorëve si ndeshja që askush nuk dëshiron ta fitojë, sidomos duke pasur parasysh se, duke luajtur të fundit, si Austria ashtu edhe Algjeria do ta kenë të qartë panoramën e vendeve të treta më të mira dhe çfarë do t’u nevojitet për të qenë mes tetë më të mirave (përfaqësuesja afrikane është ajo që rrezikon më shumë në rast humbjeje).
Paraguaj-Australi ishte prova konkrete e rrezikut të “biskotave”
Austri-Algjeri nuk është një rast i izoluar në këtë edicion të Kupës së Botës. Diçka shumë e ngjashme ndodhi në ndeshjen Paraguaj-Australi. Barazimi 0-0 përfundoi duke favorizuar të dyja skuadrat, që e mbyllën grupin me nga 4 pikë: njëra mbeti plotësisht në garë për kualifikim duke u renditur e treta, ndërsa tjetra konsolidoi pozicionin e favorshëm në skemën e turneut. Edhe në këtë rast, logjika lidhej me përballjet e mëvonshme. Shmangia e kundërshtarëve të caktuar dhe përfundimi në anën më të favorshme të skemës ishte një objektiv më i rëndësishëm sesa vetë fitorja.
