Pep Guardiola e ka refuzuar për “arsye personale” propozimin e Paolo Maldinit dhe Leonardos: ai nuk do të jetë trajneri i ri i Kombëtares italiane dhe as njeriu që do të ngarkohej me rindërtimin nga themelet të futbollit italian. Pritja për përgjigjen e tij kishte ushqyer ëndrrën për një goditje të madhe, ajo ëndërr ishte shndërruar në negociata pas takimit në Barcelonë, por gjithçka u ndal aty. Një mesazh gjatë natës i shuajti të gjitha entuziazmet. “Nuk e ndiej veten”, pranoi tekniku katalanas.
Pas hezitimit të tij nuk fshihet një çështje ekonomike, por një ndjenjë shumë më e thellë sesa paratë: nuk është ky momenti për t’u rikthyer në stol, menjëherë pas përfundimit të ciklit të gjatë me Manchester Cityn. Ai e ka përsëritur disa herë: “Tani dua të kujdesem për veten dhe familjen”. Dhe kjo ka përparësi mbi gjithçka. Pep dëshiron të krijojë një hapësirë jetësore që nuk e ka pasur kurrë më parë, të bëjë gjëra “normale” dhe – kur ta ndiejë sërish dëshirën – të vlerësojë me qetësi kapitullin e ardhshëm të karrierës së tij.
Italia ishte përpjekur ta bindte me një projekt teknik ambicioz: jo thjesht zgjedhjen e një trajneri të kombëtares, por një projekt afatgjatë (“madje 8 ose 10 vjet”, siç shpjeguan Maldini dhe Leonardo në konferencë), për ta rikthyer Italinë në elitë pas dështimit në tre Botërorë radhazi dhe, në përgjithësi, për t’i dhënë një identitet të ri, modern dhe të qëndrueshëm gjithë lëvizjes së futbollit italian. Kush do të jetë në vend të tij? Gjithçka lë të kuptohet se favorit është Andrea Pirlo, përpara Roberto Mancinit dhe Antonio Contes.
Pse Guardiola i tha jo Italisë: arsyet pas refuzimit
Koha ka luajtur pa dyshim një rol kyç në vendimin e Guardiolës. Dhe nuk ishte aspak një zgjedhje e lehtë, sepse ai e dinte shumë mirë se në Coverciano nuk do të pritej thjesht një trajner i ri apo një figurë heroike, por një profesionist që me idenë e tij për futbollin ka revolucionarizuar këtë sport. Me Guardiolën, Italia do të hynte me shpejtësi marramendëse në një dimension të ri. Por jo tani, jo ende, të paktën sa i përket bashkëpunimit me teknikun iberik.
Guardiola sapo ka mbyllur një dekadë historike te Manchester City, një cikël i karakterizuar nga trofe, rekorde dhe një transformim i plotë i klubit anglez. Kombëtarja italiane përfaqësonte një sfidë sa të madhe, aq edhe të guximshme e të vështirë, një projekt që do të kërkonte energji të menjëhershme dhe një rindërtim kompleks. Italia kishte (dhe ka) hijeshinë e historisë së saj, objektivin e Botërorit 2030 (krahas Kampionateve Evropiane) dhe një skuadër për t’u rindërtuar, por kjo nuk mjaftoi për të kapërcyer dyshimet.
“Jo, faleminderit”-i i tij nuk ishte vetëm për të mbrojtur veten dhe nevojën për të rikthyer ekuilibrin emocional, të vënë nën presion nga vitet e shumta në vijën e parë si trajner, prej të cilit të gjithë presin të fitojë gjithmonë, shumë dhe menjëherë. Respekti i madh për Maldinin dhe Italinë ishte një element shtesë në reflektimin e tij: ai nuk ndien se mund të japë gjithçka nga vetja. Dhe nëse nuk mendon se mund të ofrojë të njëjtin pasion, atëherë nuk dëshiron të krijojë iluzione.
A ishte vendimtar edhe faktori ekonomik? Ndoshta pjesërisht. Por sigurisht që nuk ishte tema financiare ajo që ndikoi në vendim. Pep nuk e ka bërë kurrë çështje parash. Edhe vetë FIGC-ja, siç pranoi presidenti Malagò, ishte e gatshme të bënte një sakrificë të rëndësishme për të mbështetur kandidaturën e tij, pavarësisht kostos shumë të lartë, që arrinte në dhjetëra milionë.
Plani B i Italisë: Andrea Pirlo i favorizuar
Federata kërkonte mbi të gjitha një njeri të aftë të ndryshonte mentalitetin, metodën e punës dhe marrëdhënien me talentin. Një trajner që të ndikonte jo vetëm te Kombëtarja, por në të gjithë sistemin. Mbyllja përfundimtare e pistës Guardiola hap rrugën për alternativat. Më e forta të çon te Andrea Pirlo, një emër shumë i pëlqyer nga Paolo Maldini për të ndërtuar ciklin e ri të Italisë.
Zgjedhja do të kishte një logjikë të qartë: t’i besohej një kampioni bote të vitit 2006, simbol i Italisë fituese, për të rindërtuar një Kombëtare të re dhe moderne në qasjen taktike. Pirlo përfaqëson një filozofi ndryshe nga Guardiola, por në përputhje me idenë e Maldinit dhe Leonardos: të investohet te cilësia, loja dhe rikthimi i identitetit teknik italian. Është një zgjedhje me një nivel të lartë rreziku, duke pasur parasysh se në horizont janë Nations League (mes shtatorit dhe tetorit), eliminatoret e Euro 2028 që nisin në marsin e vitit të ardhshëm dhe më pas Botërori 2030, që konsiderohet objektivi madhor.
Pirlo ka përvojë ndërkombëtare si futbollist, por si trajner ende duhet të dëshmojë se është në gjendje të drejtojë një projekt kaq delikat. Në tavolinë mbeten edhe profile të tjera (Antonio Conte dhe Roberto Mancini), por tani të gjithë duken vetëm si alternativa të dorës së dytë. Edhe Pirlo.
