At first, everything seemed to be going according to plan. It was mid-February 2025, a few weeks after Donald Trump returned to the White House, when economic advisers delivered to the president a series of news that any administration would have welcomed: American household incomes were rising, pension funds were strengthening, and the economy was doing better than expected.
"So many good things," Trump would comment, seeing the start of his second term as the foreshadowing of a chapter that could place him in history.
But politics has a bad habit: it rarely stays where it starts. Just a few weeks later, the president would make one of the most dangerous decisions of his term, ordering the bombing of Iran. There was a belief in the White House that the strike could bring a quick and decisive result. Netanyahu had argued that eliminating Ayatollah Khamenei could bring to its knees in a matter of days an adversary who for decades had built his political identity on the clash with the United States.
It didn't happen that way.
What was supposed to be a show of force turned into the beginning of a series of problems that would follow the administration in the months to come.
Trump had returned to power with a strong mandate and the promise that this time he would govern without hesitation. One of the areas where he decided to immediately invest political capital was tariffs.
The idea was simple: more tariffs on imports, more revenue for the state, more manufacturing within America. In the most ambitious version of this policy, Trump also talked about a system where tariff revenue could significantly reduce dependence on federal taxes. But the economy did not obey the scenario. The tariffs did not bring the expected revenues or the revival of industry on the scale that the administration had promised. On the contrary, the pressure on prices began to be felt more and more, while the case ended up in the Supreme Court, which later declared the measures illegal.
At the same time, Trump was trying to make good on another big campaign promise: the war in Ukraine. During the presidential race, he had said he could end the conflict within 24 hours. In August, a summit in Alaska with Vladimir Putin was presented as a moment that could pave the way for a deal. Trump continued to see Putin as a leader with whom he could negotiate personally. With Volodymyr Zelensky, he had had a much cooler relationship, even public clashes in the Oval Office.
But here too, the result did not come as quickly as promised.
Për votuesin amerikan, megjithatë, lufta në Ukrainë nuk ishte domosdoshmërisht problemi që do të përcaktonte votën. Shumë prej mbështetësve të Trump e kishin mbështetur pikërisht sepse ai premtonte më pak luftëra, më pak angazhim jashtë vendit dhe më shumë fokus tek Amerika.
Pikërisht për këtë arsye, përfshirja gjithnjë e më e thellë në Lindjen e Mesme nisi të krijonte një kontradiktë. Fillimisht, sulmi ndaj programit bërthamor iranian ishte paraqitur si një operacion i kufizuar: rezultat maksimal, me ekspozim minimal. Por luftërat kanë prirjen të mos respektojnë kufijtë që u vendosin politikanët.
Rreziku i mbylljes së Ngushticës së Hormuzit ishte një nga skenarët për të cilët gjeneralët dhe strategët e kishin paralajmëruar administratën. Kur tensionet prekën tregjet e energjisë, pasojat nisën të ndiheshin edhe shumë larg frontit. Çmimi i karburantit u rrit. Me të u rrit edhe kostoja e jetesës.
Paralelisht, një tjetër front po hapej brenda vendit. Më 7 janar, Renee Good u qëllua nga agjentët e ICE-së në Minneapolis, gjatë një operacioni për arrestimin dhe deportimin e emigrantëve pa dokumente. Pak javë më vonë u vra edhe Alex Pretti. Rastet ndezën debat mbi kufijtë e pushtetit federal dhe mënyrën se si po zbatohej politika e ashpër e emigracionit.
Në një administratë që kishte ndërtuar një pjesë të madhe të identitetit të saj mbi sloganin “America First”, nisi të shtrohej një pyetje tjetër: sa larg mund të shkojë shteti në emër të këtij parimi pa cenuar të drejtat që vetë Amerika pretendon se mbron?
Ndërkohë, problemet nuk vinin vetëm nga kundërshtarët. Çështja Epstein kishte hapur një tjetër përçarje, këtë herë brenda vetë botës MAGA. Figurat që për vite kishin qenë ndër mbështetësit më të zëshëm të Trump nisën të kërkonin përgjigje. Mes tyre ishte edhe Marjorie Taylor Greene, ndërsa tensionet u shtuan më tej nga debatet që përfshinë figura të tjera të së djathtës amerikane, përfshirë Tucker Carlson.
Në këtë atmosferë, çdo krizë filloi të ushqente tjetrën. Lufta me Iranin ndikonte te çmimet. Çmimet rëndonin mbi ekonominë familjare. Ekonomia dëmtonte perceptimin për administratën. Çështjet e emigracionit dhe akuzat për tejkalim të kompetencave shtonin presionin politik.
Dhe mbi të gjitha qëndronte figura e Trump. Këshilltarët e tij, sipas raportimeve, kishin rekomanduar që presidenti të mbante një profil më pak publik, përpara zgjedhjeve të mesit të mandatit. Trump bëri të kundërtën. Ai hyri personalisht në fushatë dhe e ktheu votën për Kongresin në një provë të mbështetjes ndaj vetes.
Në konventën e Dallasit, ai premtoi 5 mijë dollarë për çdo amerikan, ndërsa vazhdonte të prezantonte projektet dhe planet e administratës si prova të suksesit të mandatit të tij. Ndërsa amerikanët shqetësoheshin për faturat, ushqimet, karburantin dhe kostot e strehimit, presidenti fliste për projekte madhështore dhe fitore historike.
At the start of his term, Trump had received news that the economy was growing faster than expected and had thought that history was smiling on him. Just a few months later, he entered the midterm elections with a much more polarized America, with a new war abroad, with the cost of living once again at the center of the debate and with divisions that had penetrated even into his own camp. Trump had wanted the elections to be a referendum on his presidency. In the end, that is what it is./ La Repubblica
