Nga dëmtimi që i kushtëzoi karrierën te rilindja larg Italisë. Portieri roman Davide Borsellini (27 vjeç), i rritur mes Udinese, Paganese dhe Serie C, ka treguar për Fanpage.it zgjedhjen e tij për të rinisur nga Kosova, “e lindur nga një nevojë”, pas një viti e gjysmë ndalese dhe ndjesisë se ishte lënë mënjanë nga futbolli italian (“për disa isha tashmë i vjetër…”).
Sot, pas tre sezonesh jashtë vendit në Raiffeisen Superliga me Fushë Kosovën, Feronikelin 74 dhe KF Rilindja, ai jeton një realitet krejtësisht ndryshe: më pak presion, më shumë qetësi, kënaqësi ekonomike dhe një cilësi jete që i ka rikthyer entuziazmin. Borsellini flet edhe për të ardhmen, mes një martese të bukur që dëshiron t’ia dhurojë partneres së tij (“për të cilën po kursej para duke luajtur këtu”), ëndrrës për të hapur një restorant pasi të mbyllë karrierën dhe dëshirës për të ndërtuar një jetë të qëndrueshme larg stereotipeve të futbollit. "Vij nga një familje punëtorësh. Dhe kam mësuar që i vogël se çfarë do të thotë lodhja dhe të zgjohesh herët për të shkuar në treg.”
Davide, si lindi mundësia për të luajtur në Kosovë?
“Lindi nga një nevojë. Pas dëmtimit te Viterbese, kur theva hundën dhe septumin nazal, mbeta praktikisht një vit e gjysmë pa luajtur. Kisha ndërprerë marrëdhënien me klubin dhe edhe me menaxherin tim të asaj kohe. Kur provova të rinisja në Itali, u përballa me një mentalitet të vështirë: fillimisht je shumë i ri, pastaj papritur bëhesh shumë i vjetër. Isha 24 vjeç, por pas atij dëmtimi dukej sikur nuk kisha më treg.”
A u ndjeve i përjashtuar nga futbolli italian?
“Po. Në Itali momenti ka shumë rëndësi. Unë vija pas viteve të rëndësishme: Udinese, Serie C, gjithmonë duke luajtur me moshë më të vogël, debutim në moshën 17-vjeçare në Foggia, përvoja të rëndësishme edhe me Rende. Por sapo ndalesh, sidomos si portier, bëhet jashtëzakonisht e vështirë. Më thoshin vazhdimisht: Kemi një 2004, një 2005… Sikur në moshën 24-vjeçare të kisha mbaruar.”
Dhe aty erdhi oferta nga jashtë?
“Saktësisht. Një agjent me të cilin bashkëpunoj ende sot më foli për këtë mundësi në Kosovë. Më tha: Këtu nuk shohin moshën, shohin nëse di të luash.Për mua ishte mundësia për të rinisur, në vend që të qëndroja pa ekip. Shkova në janar, pas një viti e gjysmë praktikisht pa ndeshje të vërteta në këmbë. Më bënë menjëherë kontratë, duke më thënë: E dimë dëmtimin tënd, por duam të shohim si je. Ai humanizëm më goditi shumë.”
Si ishin muajt e parë?
“Të vështirë, sidomos për gjuhën. Nuk flisja anglisht. Për tre muaj e gjysmë jetova me përkthyesin 24 orë në ditë dhe me Google Translate në dorë. Në fushë flisja italisht, anglisht dhe disa fjalë shqip të gjitha bashkë. Por nuk pata kurrë frikë. I thosha vetes: në maksimum kthehem mbrapa.”
Kur e kuptove se kishe hyrë në një botë tjetër futbolli?
“Kur përjetova një ndjesi qetësie. Këtu shkon në stadium i qetë, parkon makinën dhe askush nuk ta prek… Në Itali shpesh jeton me presion dhe tensione të vazhdueshme. Në Kosovë gjeta një ambient shumë më njerëzor. Italianët janë shumë të dashur dhe unë u ndjeva menjëherë i mirëpritur.”
Pa dhënë shifra të sakta, fuqia blerëse dhe paga që merr ju lejojnë një qetësi që në Itali, në kategoritë e ulëta, sot është e vështirë ta kesh?
“Po, sidomos nëse i krahasojmë këto kushte ekonomike me koston e jetesës. Nuk fitoj dhjetë herë më shumë se në Itali, do të ishte gënjeshtër ta thosha. Por këtu, me një pagë normale ose më shumë se normale, le të themi kështu, jeton shumë mirë. Një bukë kushton 40 cent, një litër qumësht nuk arrin as një euro, qiratë janë shumë të ulëta. Në Serie C në Itali mund të marrësh 1500-1800 euro në muaj dhe ta kesh të vështirë. Këtu gjithçka është ndryshe.”
Edhe sepse kostoja e jetesës është më e ulët se në Itali.
“E pabesueshme. Po të jap një shembull: një pjatë makarona në restorant këtu kushton më pak se tre euro. Një mbrëmje hëngra tartar dhe fileto duke shpenzuar më pak se njëzet euro gjithsej. Në Itali tashmë me ato para mezi arrin të ulesh në restorant. Edhe karburanti është rritur së fundmi për shkak të luftës.”
Edhe taksimi ndryshon shumë.
“Plotësisht. Në Itali arrija të paguaja një përqindje të tepruar taksash. Këtu taksimi maksimal është 12%. Është një botë tjetër edhe nga ky këndvështrim. Prandaj shumë njerëz investojnë këtu dhe po mendoj se ndoshta, kur të ndaloj së luajturi, mund të ndërtoj diçka edhe në Kosovë.”
Pra Kosovën nuk e shihni vetëm si një etapë futbollistike.
“Jo, absolutisht. Këtu po investohet shumë. Edhe jashtë futbollit ka mundësi të vërteta për këdo që dëshiron të punojë dhe të ndërtojë diçka. Kostoja e jetesës është e ulët, sistemi fiskal është i favorshëm dhe njerëzit vlerësojnë ata që sjellin cilësi dhe profesionalizëm. Prandaj mendoj se mund të bëhet edhe një vend ku mund të jetosh ose të bësh biznes pas futbollit.”
A keni menduar ndonjëherë të hiqnit dorë nga gjithçka pas dëmtimit?
“Jo, kurrë. Por më është dashur të punoj. Dhe e them me krenari. Kur isha i ndalur dhe nuk mund të stërvitesha, shkova të punoja në banak. Vij nga një familje punëtorësh: kemi një kasap të njohur në San Giovanni, në Romë. Jam rritur në treg, duke bërë dërgesa dhe duke ndihmuar pas banakut. Për mua puna nuk ka qenë kurrë problem.”
Ju bezdiste gjykimi i njerëzve?
“Më shumë se gjithçka më bënte dhe më bën të buzëqesh mentaliteti italian. Nëse nuk luan në Serie A, atëherë dukesh si dikush që ka dështuar. Por unë them gjithmonë: nëse dikush luan njëzet vjet në Serie C, fiton mirë dhe ndërton një familje, një shtëpi dhe një jetë të qëndrueshme, ku është problemi? Punën e vërtetë e kam parë që fëmijë: të zgjohesh në tre të mëngjesit për të shkuar të bësh kasapin.”
Çfarë këshille do t’i jepnit një futbollisti të ri italian që është i bllokuar në kategoritë e ulëta?
“Do t’i thosha: Mos ki frikë të largohesh. Në Itali shumë veta qëndrojnë në vend për rehati, për të mos u larguar nga shtëpia ose sepse mendojnë se të shkosh jashtë do të thotë të kesh dështuar. Nuk është kështu. Këtu ndoshta luan në një Serie A më pak të njohur, por fiton përvojë, rritesh dhe mund të rilançohesh vërtet.”
Keni ndihmuar edhe futbollistë të tjerë italianë të transferohen jashtë vendit.
“Po, sepse në fillim edhe mua më tallnin. Më thoshin: Po shkon në Kosovë? Ku po shkon… Por më pas disa djem e kuptuan se jashtë vendit ka mundësi të vërteta.”
Dhe ju do ta bënit sërish të njëjtën zgjedhje?
“Një mijë herë. Sepse më ka rikthyer kënaqësinë për të luajtur futboll dhe qetësinë si njeri. Në fund të fundit, futbolli është pikërisht kjo: nëse gjen vendin e duhur, mund të rinisësh kudo.”
