Juventus ka dhjetëra milionë euro që potencialisht mund t’i vërë në lëvizje, por për ta bërë këtë duhet fillimisht të arrijë të shesë lojtarët që nuk bëjnë më pjesë në planet e klubit. Ky është paradoksi që kushtëzon pjesën e fundit të merkatos së bardhezinjve: disa prej lojtarëve nga të cilët shoqëria dëshiron të ndahet kanë paga të rëndësishme dhe, mbi të gjitha, vlera kontabël që e bëjnë të rrezikshme pranimin e ofertave shumë të ulëta.
Rasti më i rëndë është ai i Jonathan David. Sulmuesi kanadez, jashtë planeve pas ardhjes së Kolo Muani dhe Ekhator, ka një pagë bruto fikse të vlerësuar në rreth 11,1 milionë euro në vit, e cila me bonuset mund t’i afrohet 14,8 milionëve. I ardhur me parametra zero, ai megjithatë nuk është “falas” në bilanc: Juventus ka kapitalizuar 12,1 milionë euro kosto shtesë, të cilat më 31 dhjetor 2025 kishin ende një vlerë prej 10,9 milionësh. Pas amortizimit të mëtejshëm gjashtëmujor, vlera e mbetur më 30 qershor 2026 mund të vlerësohet në rreth 9,7 milionë.
Sa rëndojnë lojtarët jashtë planeve të Juves mes pagave dhe vlerave në bilanc
Dosja më e komplikuar mbetet ajo e Teun Koopmeiners. Holandezi, i cili ka zhgënjyer pritshmëritë e larta me të cilat mbërriti nga Atalanta, kushton rreth 5,8 milionë euro bruto fikse në sezon, mbi 7 milionë duke përfshirë bonuset e parashikuara. Por mbi të gjitha, më 31 dhjetor rëndonte ende me 38 milionë euro në bilancet e Juventusit: pas amortizimit të fundit gjashtëmujor, vlera ka zbritur në rreth 33 milionë. Është pikërisht kjo shifër që e bën shumë të vështirë një shitje me ulje të madhe të çmimit pa krijuar një humbje kapitale.
Pastaj është Nico Gonzalez, i rikthyer nga huazimi te Atletico Madrid. Paga e tij bruto fikse vlerësohet në rreth 4,6 milionë euro, pak më shumë se 5,3 milionë me bonuset. Më 31 dhjetor kartoni i tij ishte ende i regjistruar në bilanc me 25,2 milionë euro: me gjashtë muaj të tjerë amortizimi, vlera e mbetur mund të vendoset rreth 21,7 milionë. Për këtë arsye Juventusi synon të arkëtojë të paktën 25-28 milionë dhe nuk mund t’ia lejojë vetes ta falë.
Edhe më e veçantë është situata e Arthur. Braziliani kushton rreth 3,2 milionë euro bruto fikse në vit, 3,7 milionë duke përfshirë bonuset e parashikuara, dhe ka kontratë deri në vitin 2027. Më 31 dhjetor ai kishte ende një vlerë prej 9,8 milionë eurosh në bilanc; pas amortizimit të fundit, vlera e mbetur ka zbritur afërsisht në 6,5 milionë. Zgjidhja e mundshme e kontratës do të lejonte mbi të gjitha eliminimin e një kostoje page për një lojtar që nuk ka zhvilluar një ndeshje zyrtare me Juventusin që nga viti 2022.
Ndryshe është situata e Federico Gatti, i cili nuk është një lojtar i mirëfilltë jashtë planeve, por një prej futbollistëve përmes të cilëve Juventusi mund të arkëtojë para. Ai fiton rreth 5,7 milionë euro bruto fikse, 6,5 milionë me bonuset. Falë kostos historike shumë të ulët dhe rinovimit deri në vitin 2030, në dhjetor ai rëndonte vetëm me 4,1 milionë euro dhe pas amortizimit të fundit vlera kontabël është tashmë në rreth 3,5-3,7 milionë: një shitje për 20-25 milionë do të prodhonte kështu një fitim kapital shumë të konsiderueshëm.
Edhe Michele Di Gregorio, i mbyllur nga ardhja e Vicario, bën pjesë në kategorinë e lojtarëve përmes të cilëve Juventusi mund të provojë të arkëtojë para. Portieri fiton rreth 3,7 milionë euro bruto fikse në sezon, që mund të shkojnë në rreth 4,6 milionë me bonuset. I blerë nga Monza për 18 milionë plus kosto shtesë, më 30 qershor 2025 kishte një vlerë të mbetur në bilanc prej 14,6 milionë eurosh; pas një viti tjetër amortizimi, më 30 qershor 2026 pesha kontabël mund të vlerësohet në rreth 11 milionë. Një shitje mbi këtë shifër do t’i lejonte kështu Juventusit të lironte pagën dhe njëkohësisht të krijonte një fitim kapital.
Juan Cabal, nga ana tjetër, kushton rreth 2,2 milionë euro bruto fikse në sezon, 2,8 milionë me bonuset. Vlera e tij e mbetur ishte 8,8 milionë më 31 dhjetor dhe pas gjashtë muajve të tjerë të amortizimit ka zbritur afërsisht në 7,5 milionë. Edhe në këtë rast Juventusi ka një marzh më të madh krahasuar me operacionet më problematike.
Pothuajse i parëndësishëm nga pikëpamja e kartonit është Fabio Miretti: duke qenë i rritur në akademinë e klubit, në dhjetor rëndonte vetëm me 399 mijë euro në bilanc, shifër që tashmë është reduktuar në disa qindra mijëra euro. Paga e tij, megjithatë, është rreth 1,85 milionë euro bruto fikse, 2,3 milionë me bonuset. Një shitje në vlerën 15-20 milionë do të shndërrohej kështu pothuajse tërësisht në fitim kapital.
Situatë e ngjashme edhe për Daniele Rugani: rreth 3,3 milionë euro bruto fikse në vit, pak më shumë se 4,1 milionë me bonuset, por vetëm 188 mijë euro vlerë kontabël që më 31 dhjetor pas zgjatjes së kontratës deri në vitin 2028. Pesha e mbrojtësit është pra kryesisht e lidhur me pagën dhe jo me kartonin.
Në fund është Arkadiusz Milik, i cili i kushton Juventusit rreth 2,2 milionë euro bruto fikse, rreth 2,8 milionë duke përfshirë bonuset. Në dhjetor vlera e tij e mbetur ishte ende 2,37 milionë dhe, pas amortizimit të gjashtëmujorit të fundit, është afruar edhe më shumë me 1,5 milionë. Edhe këtu kursimi i vërtetë nga një largim do të vinte kryesisht nga paga, duke qenë se vlera potenciale e kartonit është pothuajse zeruar për shkak të vargut të gjatë të dëmtimeve që në fakt nuk e kanë lejuar kurrë të fillojë realisht aventurën e tij në Torino.
Kështu arrihet te qarku i vërtetë i shkurtër i merkatos së bardhezinjve. David, Koopmeiners, Nico Gonzalez, Arthur, Gatti, Di Gregorio, Cabal, Miretti, Rugani dhe Milik përfaqësojnë vetëm rreth 44 milionë euro paga bruto fikse në vit, shifër që rritet ndjeshëm duke përfshirë bonuset. Jo të gjithë janë lojtarë jashtë planeve në kuptimin e ngushtë, por janë futbollistët nga largimet e të cilëve Juventusi mund të sigurojë para ose të lehtësojë ndjeshëm fondin e pagave.
Dhe mbi të gjitha, jo të gjitha shitjet do të kishin të njëjtin efekt. Gatti dhe Miretti mund të gjeneronin fitime të larta kapitale, Rugani, Milik dhe Di Gregorio do të lehtësonin mbi të gjitha fondin e pagave, ndërsa Koopmeiners dhe Nico Gonzalez janë të bllokuar edhe nga vlera e lartë e mbetur e kartonëve të tyre. David, në fund, përfaqëson rastin më paradoksal: lojtari me pagën më të lartë mes atyre që shoqëria dëshiron të shesë është edhe një prej atyre që ka më pak interes të largohet nga Torino.
Kjo është ndeshja e vërtetë që Juventus duhet të fitojë përpara se të kompletojë atë në merkato: të lirojë dy ose tre kontrata të rënda mund të ndryshojë rrënjësisht hapësirën ekonomike në dispozicion të Carnevalit. T’i shesë keq, përkundrazi, do të rrezikonte të krijonte një problem bilanci pothuajse po aq të madh sa mbajtja e tyre.
