E morën para ndeshjes, Matias Pourrain rrëfen arrestimin nga ICE: “Pa ushqim, ujë me urinë, nuk e dija ku isha”

Më 6 gusht 2026, në aeroportin ndërkombëtar Fort Lauderdale-Hollywood, në Florida, Matias Pourrain po bëhej gati të hipte në avion me shokët e skuadrës së Miami United, një klub gjysmëprofesionist i United Premier Soccer League, që po udhëtonte drejt Los Angelesit për një ndeshje, kur dy agjentë të ICE-s me rroba civile e ndaluan. Ai kishte paraqitur lejen e punës, por gjithsesi duhej t’i nënshtrohej disa verifikimeve digjitale, të cilat do të zgjatnin dhjetë minuta. Në vend të kësaj, ky ishte fillimi i një makthi që zgjati 22 ditë burgim, në kushte ekstreme dhe privimi nga të drejtat më elementare të njeriut.

Pa ndonjë arsye të dukshme, Matias Pourrain e gjeti veten të prangosur në duar dhe këmbë, u fut në një furgon dhe u dërgua në një qendër paraburgimi në Miramar. Edhe sot ai pretendon se nuk e ka kuptuar kurrë plotësisht arsyen reale të arrestimit, megjithëse Departamenti për Sigurinë Kombëtare e akuzoi zyrtarisht se kishte tejzgjatur qëndrimin përtej gjashtë muajve të lejuar nga viza e marrë në nëntor 2019, e cila kishte skaduar në maj 2020. Pourrain, megjithatë, ishte në posedim të dokumentacionit të rregullt të punës dhe kishte një procedurë për rezidencë në proces, të gjitha elemente që, sipas avokates së tij Regina Borges de Moraes, nuk duhej të justifikonin arrestimin. Përtej një trajtimi çnjerëzor, të paimagjinueshëm për çdo të burgosur.

Rrëfimi i Pourrain, kushtet e ferrit dhe uria që nuk harrohet

Rrëfimi i Pourrain, i dhënë së fundmi për “The Athletic”, është shndërruar në një listë poshtërimesh tronditëse. Në qelinë e mbipopulluar të Miramarit, ku grumbullohen deri në 70 burra, uria është tortura e parë: tre ditë pa ushqim. “Kur vinte, ishte i mykur, me rrathë të zinj mbi bukë”. Çezma për të pirë ndodhej pranë tualeteve: “Uji rridhte aty ku njerëzit sapo kishin urinuar. Gjithçka ishte çnjerëzore”, ka treguar ai, “uria ishte gjëja më e keqe”.

ICE, e kontaktuar nga gazeta amerikane, i ka mohuar me vendosmëri këto pretendime, duke deklaruar nga ana e saj se “të gjithë të paraburgosurit marrin tre vakte në ditë, ujë të pijshëm, veshmbathje, çarçafë, akses në dushe, sapun dhe mundësi për të komunikuar me familjarët dhe avokatët”. Megjithatë, është e vështirë të hidhet poshtë tërësisht si imagjinatë një rrëfim kaq i detajuar dhe koherent, sidomos kur i shtohen edhe detaje të tjera, po aq tronditëse.

Transferimet pa pëlqim: askush nuk e dinte ku ndodhej Pourrain

Pas një qëndrimi të shkurtër në një strukturë tjetër në Belle Glade, vjen momenti më ankthndjellës për Pourrain, i cili futet sërish në një automjet dhe më pas në një avion, pa e ditur destinacionin e tij, me frikën se mos po dërgohej në kufirin me Meksikën. Pas 24 orësh paniku, ai e gjen veten në qendrën e paraburgimit Rio Grande, në Laredo të Teksasit, por pa e ditur askush nga të afërmit e tij se ku ndodhej: ai nuk rezultonte as në sistemin e lokalizimit të ICE-s. Vetëm më 28 gusht, pasi familja arriti të paguante një garanci prej 20 mijë dollarësh, Pourrain konfirmoi se kishte mundur të rifitonte lirinë.

Një histori që nuk është vetëm historia personale e një futbollisti gjysmëprofesionist, por që ndodh në një Amerikë ku kontrollet e emigracionit, që gjatë Botërorit të fundit kishin shkaktuar tashmë polemika dhe denoncime për teprime, jo vetëm nga ana e ICE-s, janë ashpërsuar pasi administrata Trump i bëri operacionet e kontrollit më të rrepta dhe më intensive.

Sot Pourrain vazhdon të jetojë në Shtetet e Bashkuara dhe dëshiron të marrë kartën e gjelbër, pavarësisht “torturës mendore dhe terrorit të pastër” që ka përjetuar. Një tjetër formë qëndrese dhe një thirrje e heshtur kundër deformimit të një sistemi të aftë të shndërrojë edhe dikë që ka dokumente dhe punë të rregullta në një numër të thjeshtë për t’u menaxhuar. Në mënyrën më të keqe.