Futbolli italian humbet një prej gjigantëve të tij. Sandro Mazzola vdiq në moshën 83-vjeçare, pas një sëmundjeje të gjatë që e kishte munduar prej kohësh. Largohet një prej ish-futbollistëve më ikonë të të gjitha kohërave, i aftë të shkruante faqe të rëndësishme në historinë e Interit dhe të Kombëtares. Një karrierë profesioniste e zhvilluar vetëm me fanellën zikaltër dhe atë të Kombëtares, me emrin e tij që u bë legjendar edhe përpara se të hidhte hapat e parë në fushë, falë babait të tij Valentino, i cili humbi jetën në tragjedinë e Supergës.
"Dëshira për të kujtuar përzihet me diskrecionin". Kështu Interi njoftoi vdekjen e Sandro Mazzolës gjatë natës. Një kujtim i gjatë për atë që i kushtoi gjithë jetën e tij skuadrës milaneze, fillimisht si një talent i ri premtues, më pas si kampion i afirmuar dhe më pas si drejtues. Përveç zikaltërve, në jetën e tij tërësisht të përkushtuar futbollit kanë qenë vetëm pak ngjyra të tjera, pikërisht bluja e fanellës së Italisë dhe granata për periudhën e kaluar në fund të karrierës së tij si profesionist në drejtimin e klubit të Torinos. Një mënyrë për ta mbyllur rrethin dhe për të provuar të bënte diçka për skuadrën ku kishte luajtur babai i tij, ikona e paharrueshme
Nga babai Valentino te debutimi në futboll
Dhe pikërisht nga babai Sandro nuk mund të mos trashëgonte dashurinë për futbollin, me vetëdijen se duhej të përballej edhe me peshën e një mbiemri të madh. Kjo, megjithatë, ka qenë gjithmonë një nxitje për të dhe, pasi u regjistrua nga Interi, bëri debutimin në moshën vetëm 18-vjeçare në Serie A, në një ndeshje të paharrueshme, ku Angelo Moratti aktivizoi ekipin e të rinjve kundër Juventusit si një formë proteste. Kështu, në atë humbje 1-9, erdhi edhe goli i tij i parë, nga pika e bardhë, për një pagëzim të zjarrtë në futboll.
Interi i Madh dhe triumfet ndërkombëtare
Një karrierë e jashtëzakonshme, në të cilën ai u bë simboli i "Interit të Madh" të Helenio Herrerës. Një futbollist modern, i aftë ta lexonte lojën me inteligjencë dhe të shfrytëzonte në mënyrën më të mirë shpejtësinë, shpërthimin, cilësitë e rëndësishme teknike, driblimin dhe nuhatjen për gol. Dhe kështu mesfushori Mazzola dominoi botën me skuadrën e tij, duke fituar edhe Kupën e parë të Kampionëve, me një dopietë të tijën. Në atë natë të jashtëzakonshme në Prater të Vjenës, pra, ishte firma e tij në fitoren ndaj Real Madridit. Me Interin fitoi 4 tituj kampion (1963, 1965, 1966, 1971), 2 Kupa të Kampionëve rresht (1964, 1965) dhe 2 Kupa Interkontinentale.
Dualizmi i paharrueshëm me Gianni Riverën
Një lidhje e veçantë kishte edhe me fanellën e kaltër, ku u bë protagonist i madh. Suksesi i tij më prestigjioz është padyshim triumfi në Kampionatin Europian të vitit 1968, të luajtur në shtëpi, edhe pse kur mendohet për Sandro Mazzolën është e pamundur të mos lidhet emri i tij me Gianni Riverën: një prej rivaliteteve dhe ndërrimeve më domethënëse e më të paharrueshme të futbollit tonë, me një
alternim të vazhdueshëm që u konkretizua në Botërorin e Meksikës në vitin 1970, atë të fitores 4-3 ndaj Gjermanisë, një ndeshje ikonike. Kapiteni i Interit dhe ai i Milanit, të cilët më pas shpesh e me kënaqësi do ta ndanin fushën, fillimisht si kundërshtarë dhe më pas si shokë skuadre.
Jeta e re në televizion dhe sëmundja
Në vitin 1977 erdhi lamtumira nga futbolli i luajtur, pas 116 golash në 417 ndeshje dhe shumë faqesh të paharrueshme. Marrëdhënia e tij me sportin mbeti e pandashme, siç e konfirmoi edhe karriera e tij si drejtues, fillimisht te Interi dhe më pas te Torino. Më pas nisi një jetë e re si opinionist dhe komentator, gjithmonë në mënyrë të matur, pa e ngritur kurrë zërin. Ky ishte tipari që e shoqëroi si në fushë, ashtu edhe jashtë saj. Në vitet e fundit, më pas, sëmundja e kishte shtyrë të reduktonte daljet e tij si në fushë, ashtu edhe në televizion.
