Projekti i presidentit Gianni Infantino për t’u hapur fondeve të investimeve një pjesë të biznesit tregtar të FIFA-s ka ndezur një përplasje të paprecedentë në futbollin botëror. Presidenti i qeverisëse së futbollit synon të transferojë të drejtat tregtare të kompeticioneve më të rëndësishme – duke nisur nga Kupa e Botës – në një kompani të re, FIFA Forward Enterprise (FFE), duke mbajtur 80% të saj dhe duke shitur 20% investitorëve privatë për rreth 4.2 miliardë dollarë.
Ky operacion do t’i siguronte FIFA-s likuiditet të menjëhershëm, ndërsa organizata ka premtuar se një pjesë të madhe të të ardhurave do t’ua rishpërndajë 211 federatave anëtare përmes një programi të ri financimi. Për shumë federata, veçanërisht ato me burime më të kufizuara ekonomike, kjo do të nënkuptonte përfitime deri në 40 milionë dollarë gjatë katërvjeçarit të ardhshëm, shumë dukshëm më e lartë se kontributet aktuale. Pikërisht ky është argumenti më i fortë mbi të cilin Infantino mbështetet për të marrë miratimin.
Pas këtij projekti qëndron një grup investitorësh i udhëhequr nga Thrive Eternal, kompani e themeluar nga Joshua Kushner, sipërmarrës amerikan dhe vëllai i Jared Kushner, dhëndrit të presidentit amerikan Donald Trump. Rreth këtij projekti mund të bashkohen edhe gjigantë të tjerë të kapitalit privat dhe fonde sovrane të interesuara për të hyrë në biznesin më fitimprurës të futbollit botëror.
Kush mund ta ndalojë vërtet planin e Infantinos?
Në letër, fjalën e fundit e kanë federatat kombëtare anëtare të FIFA-s, të cilat duhet të miratojnë projektin. Por pesha politike tregon një histori tjetër. Kundërshtimi i parë ka ardhur nga UEFA, e cila ka kritikuar si mënyrën ashtu edhe përmbajtjen e nismës, duke u ankuar për mungesën e një konsultimi paraprak. Edhe disa konfederata, si CONCACAF dhe AFC, kanë shprehur rezerva të forta, megjithëse kryesisht për mungesën e transparencës në procesin vendimmarrës.
Problemi, megjithatë, është te numrat. Infantino mund të mbështetet te votat e shumë federatave afrikane, aziatike, oqeanike dhe një pjese të Amerikës së Jugut, të joshura nga rritja e fondeve. Për këtë arsye, blloku europian, i vetëm, rrezikon të mos ketë votat e nevojshme për ta bllokuar reformën.
Arma e Europës: edhe politika po vëzhgon
E vetmja levë e vërtetë do të ishte një aleancë mes federatave më të mëdha europiane, kampionateve kryesore, klubeve dhe sindikatës botërore të futbollistëve. Europa vazhdon të përfaqësojë zemrën teknike dhe ekonomike të futbollit: pjesa më e madhe e lojtarëve më të mirë në botë formohen ose luajnë në klubet europiane, ndërsa kompeticionet e FIFA-s varen në masë të madhe nga prania e yjeve që aktivizohen në kampionatet e kontinentit. Një qëndrim i përbashkët i federatave të Anglisë, Francës, Gjermanisë, Spanjës dhe Italisë, i mbështetur nga ligat profesioniste dhe klubet, mund ta vendoste FIFA-n përballë një problemi të madh politik dhe tregtar.
Ekziston edhe një front i dytë, ai institucional. Disa qeveri europiane kanë shprehur tashmë dyshime për këtë operacion, ndërsa Komisioni Europian po shqyrton çështje të tjera që lidhen me raportet mes FIFA-s dhe organizatorëve të kampionateve, pas ankesave të paraqitura nga ligat europiane për abuzim të dyshuar me pozitën dominuese. Një ndërhyrje e mundshme e autoriteteve europiane mund të shtojë presionin ndaj qeverisjes së FIFA-s në Zyrih.
Kupa e Botës në duart e privatëve: pse beteja është ende e hapur
Pavarësisht protestave, deri tani asnjë federatë e madhe nuk ka kërcënuar me masa ekstreme, si bojkotimi i Kupës së Botës apo largimi nga FIFA. Dhe pikërisht kjo është pika më e fortë e Infantinos: ai e di se vështirë se dikush do të shkojë deri në përplasje totale.
Për ta ndalur projektin do të nevojitej një front i bashkuar që të përfshinte federatat, klubet, ligat, futbollistët dhe institucionet. Derisa kjo aleancë të marrë formë, presidenti i FIFA-s do të vazhdojë të ketë avantazhin politik të nevojshëm për të çuar përpara planin e tij dhe për ta shndërruar biznesin e Kupës së Botës në një aset të hapur edhe për kapitalin privat.
