Niko Kovac ende nuk e dinte për vdekjen e Peter Hermann, dhe e mëson këtë në transmetim të drejtpërdrejtë televiziv pas ndeshjes së fituar nga Borussia Dortmund ndaj Stuttgart në Bundesligë. Ai është ende në fushë kur gazetari i Sky Germany i komunikon lajmin e dhimbshëm gjatë transmetimit: “Më vjen keq që po të befasoj kështu…”. Trajneri mbetet i shtangur dhe ul vështrimin: ai e dinte se ish-zëvendësi i tij ishte i sëmurë prej kohësh, por askush nuk e kishte njoftuar për vdekjen e tij.
Ta mësonte në atë mënyrë ishte një goditje e fortë. “Është shumë e vështirë, më mungon fryma”, pranoi trajneri dukshëm i tronditur. Për disa çaste mbeti pa fjalë, më pas u mblodh dhe tregoi një nga rastet e fundit kur kishte provuar të fliste me të, por pa ia dalë. Reagimi i tij ngjalli një ndjesi të përbashkët: a duhej bërë në televizion një komunikim kaq personal? Ja pse, përtej fjalëve të rënda, është i gjithë konteksti ai që e bëri situatën edhe më të rëndë: një gjë është t’i thuash çfarë ka ndodhur, edhe pse dhemb; tjetër gjë është t’i kërkosh një koment.
Kovac njoftohet në transmetim të drejtpërdrejtë: “Nuk munda të flisja më me të”
Hermann ndërroi jetë në moshën 74-vjeçare, pasi kishte vuajtur për një kohë të gjatë nga ALS. Vdekja e tij është një humbje e madhe për futbollin gjerman, i cili e njihte si një prej ndihmësve më të rëndësishëm që kishte punuar përkrah figurave të njohura si Jupp Heynckes dhe në klube si Bayern Munich, ku kishte fituar edhe tripletën në vitin 2013, Bayer Leverkusen, Schalke 04, Borussia Dortmund dhe Hamburg.
Pyetja ndryshon plotësisht tonin e intervistës. “Fillimisht, i shpreh ngushëllimet e mia familjes. Jam shumë i trishtuar sepse na është larguar një njeri i mrekullueshëm”. Këtu Kovac bën një pauzë të shkurtër pas fjalëve të drejtuesit të emisionit, më pas tregon se çfarë kishte ndodhur rreth dy muaj më parë, kur kishte provuar të kontaktonte Hermann. “U përpoqa të flisja me të, por nuk ishte më e mundur. Në telefon m’u përgjigj vajza e tij. Sëmundja kishte arritur në një stad aq të avancuar sa nuk kishte më trajtim”.
Lidhja që i bashkonte shkonte përtej aspektit thjesht sportiv. Marrëdhënia e tyre profesionale dhe e miqësisë kishte nisur kur Kovac ishte ende futbollist. “Po, unë luaja te Leverkusen… Ishte një njeri me një kompetencë të jashtëzakonshme, më rrëqethet mishi”, kujtoi trajneri. Me Hermann si bashkëpunëtorin e tij më të afërt, Kovac kishte fituar një dopietë në vitin 2019 si trajner i Bayern Munich.
Pas disa minutash, Kovac largohet nga pozicioni televiziv i vendosur në fushë dhe largohet. Gazetari i kërkoi sërish falje që i kishte zbuluar vdekjen e Hermann në atë mënyrë. “Po, sigurisht…”, murmuriti trajneri teksa drejtohej drejt dhomave të zhveshjes, ndërsa ish-futbollisti Lothar Matthaus e përqafoi, duke kuptuar gjendjen e tij emocionale.
Trajneri anulon intervistat dhe konferencën për shtyp
Pasi u vu në dijeni dhe u përball me lajmin e papritur në transmetim të drejtpërdrejtë, Kovac mori më pas një vendim: nuk pranoi të jepte më intervista të tjera dhe as të merrte pjesë në konferencën e zakonshme për shtyp pas ndeshjeve. Ai duhej të fliste për televizionin ZDF, por kërkoi që ndërhyrja e tij të anulohej.
Polemikat për vdekjen e komunikuar në transmetim TV
Faljet e drejtuesit të emisionit në fund të intervistës nuk mjaftuan për të qetësuar polemikat që shoqëruan atë intervistë. Pyetja që përsëritej dhe që ndau opinionet ishte vetëm një: a ishte vërtet e pamundur që Kovac të njoftohej përpara se të dilte në televizion dhe të vendosej përpara mikrofonit, duke i lënë atij zgjedhjen nëse do ta ndante apo jo publikisht dhimbjen e tij? Dyshimi nëse ishte e pamundur që trajneri i Borussia Dortmund të informohej në kohë për atë që kishte ndodhur ruan mirëbesimin ndaj gazetarit. Por nëse është e vërtetë që figura e Hermann meritonte një përmendje të detyrueshme për karrierën e tij në futbollin gjerman, po aq e vërtetë është edhe mundësia që Kovac ta mësonte paraprakisht për vdekjen e tij. Përpara se të gjendej me një kamera dhe një mikrofon të drejtuar nga fytyra e tij. Ky është bukuria dhe/ose ana e keqe e transmetimit të drejtpërdrejtë, i cili nuk mund të kthehet në një justifikim për gjithçka.
