Wesley Sneijder has never been a man to compromise, neither when he was on the pitch with his surgical passes, nor now in front of the scoreboard. The former Dutch attacking midfielder, the mind and soul of Inter that achieved the historic Triple under Mourinho in the 2009-2010 season, has made statements that are already being discussed among black and blue fans, sports fans and football historians. With his words, the "10" from Utrecht has drawn a deep dividing line between the glorious formation of 2010 and the modern team that dominates in Italy and competes at the highest European levels: "This Inter compared to the Triple? After sixteen years, there has still been a team like ours."
Sneijder's words: "None of these could play for our Inter"
Sneijder's sentences and concepts have set the dividing line between what was, what is and, perhaps, what will be: no one can compete or come close to the glorious Inter that in May 2010 won everything in Italy and Europe. Words dictated by personal pride for the fact that he was part of it, but also by a reasoning that highlights the obvious weakening of Italian football, not only of Inter: "We had everything, really everything. I think there is no player from this Inter who could play in our team", he emphasized to Gazzetta. "Lautaro in my place? Don't joke...".
A verdict without appeal that touched sensitive nerves and ignited an ideal challenge between generations. Words that do not stop at the past and that come not by chance at a decisive moment for the current Inter, which in a few days will face first Napoli in the championship and then Real Madrid in the Champions League, the same Cup and the same stadium where the glory of the Triplete was built: "In front of the Bernabeu it is better to play against a great Italian team like Napoli: in both games we must all be 100% and send a message to the world", emphasized Sneijder. "With two good results, Inter would show that it can win the championship again and go all the way in the Champions League".
Inter 2010 vs. current Inter: the Special One army versus the modern collective
Krahasimi i ngritur nga Sneijder fton në një ushtrim jo të vogël të analizës taktike dhe të vlerave individuale. Nëse Interi i vitit 2010 e kishte bazën te soliditeti i granitit, forca mendore dhe egërsia cinike në kundërsulme, Interi aktual shpreh një futboll ndoshta më fluid, kolektiv dhe dominues në aspektin e zotërimit të topit dhe ndërtimit të lojës, duke kompensuar mungesën e liderëve absolutë në repartet e ndryshme.
Julio Cesar, muri Lucio-Samuel, Maicon dhe Chivu në fushë
Duke krahasuar rolet individuale, vjen konfirmimi i dukshëm se sa e vështirë është të rrëzohet teza e Sneijder. Julio Cesar në portë ishte një siguri në momentet vendimtare dhe dyshja Lucio-Samuel përfaqësonte një mur çeliku pothuajse të pakalueshëm në duelet individuale. Mbrojtja aktuale punon në mënyrë të shkëlqyer në daljet dhe në ndërtimin nga prapa, por në ndeshjet vendimtare agresiviteti i pastër mbetet një pikë reference e vështirë për t’u barazuar. Pa krahasim është edhe dueli mes krahëve, ku Interi i sotëm e paguan shtrenjtë forcën në anë, me vetëm Dimarcon që mund të qëndrojë në të njëjtin nivel dhe pas largimit të Dumfries. Por shpërthimet e Maiconit, grinta e Zanettit dhe ndikimi i vetë Chivut, tani në stol, mbeten të paarritshme.
Diga në mesfushën e Tripletës, Barella dhe Calha nuk mjaftojnë
Edhe në mekanizmin e mesfushës, krahasimi duket i pamëshirshëm: Esteban Cambiasso dhe Thiago Motta, me shtesën e Stankovic, garantonin një ekuilibër taktik monumental, në gjendje të luanin të gjitha rolet në të gjitha fazat, duke imponuar jo vetëm lojën, por mbi të gjitha mentalitetin dhe personalitetin. Mesfusha e sotme e epokës Inzaghi-Chivu shkëlqen për dinamizëm, qarkullim topi dhe depërtime drejt portës, me praninë mbi të gjitha të Barellës dhe Calhanoglut, por mesfusha e Tripletës kishte një lexim të momenteve të ndeshjes dhe një zgjuarsi taktike që sot është e paarritshme.
Në sulm Milito, Pandev dhe Eto’o: nuk kishte vend për Lautaron
Sulmi mbetet më pas elementi qendror i diskutimit të Sneijder: batuta për Lautaro Martínez prek pikërisht nervin e fundit të ndjeshëm, pasi sot Toro është bërë simboli dhe kapiteni i epokës së re, një lider që tërheq skuadrën me gola dhe vazhdimësi. Megjithatë, reparti ofensiv i vitit 2010 kishte një grup shumë më të besueshëm dhe vdekjeprurës para portës: aty ishin instinkti vrastar i Diego Militos, mençuria taktike e Pandevit dhe sakrifica e lojtarit total Samuel Eto’o. Sot, përveç Lautaros, niveli i Thuramit, Pio Espositos dhe Bonnyt është dukshëm më i ulët.
Mendimi i Sneijder: forca e shifrave dhe gjurma në histori
To understand Sneijder's stance, it is enough to recall the numerical and historical dimensions of that 2010 achievement: Inter completed a perfect journey, winning the three major competitions in a few weeks and defeating the champions of Turkey, England, Spain and Germany in succession. Sneijder himself ended the season with 8 goals and 15 assists in the black and blue shirt, ranking fourth in the Ballon d'Or and leading the Netherlands to the World Cup final in Johannesburg. The modern Inter has responded with the strength of records in the championship, the continuity of results at high levels and two Champions League finals achieved with full merit.
If it is true that every era has its heroes and that modern football requires different rhythms and coverage, Sneijder's words have reopened a fascinating debate that may never find a unique answer for those who want to juxtapose nostalgia for a legendary team with today's pride for a winning cycle that continues to write the present.
