Antonio Giraudo rikthehet të flasë pas njëzet vitesh dhe e bën këtë duke identifikuar një pikë të saktë për të shpjeguar përse, sipas tij, historia e Calciopolit mund të mos jetë mbyllur ende përfundimisht. Ish-administratori i deleguar i Juventusit, i përjashtuar përfundimisht nga FIGC në vitin 2011, i referohet vendimit të dhënë më 16 korrik nga Gjykata e Drejtësisë së Bashkimit Evropian: “Një gjyqtar do ta rishkruajë historinë”, shprehet ai në intervistën e dhënë për La Stampa.
Kjo fjali është shumë më tepër sesa një pretendim personal, por duhet vendosur në kontekstin e duhur. Gjykata e BE-së nuk e ka rihapur Calciopolin, nuk e ka anuluar përjashtimin e Giraudos dhe nuk ka shfuqizuar sanksionet e vendosura ndaj Juventusit në vitin 2006. Megjithatë, ajo ka përcaktuar një parim që mund të ndryshojë thellësisht mënyrën se si funksionon drejtësia sportive italiane dhe pikërisht për këtë çështje ish-drejtuesi bardhezi ka luftuar prej vitesh.
Çfarë thotë vendimi i Gjykatës së BE-së, të cilit i referohet Giraudo
Vendimi lidhet me çështjet e bashkuara C-424/24 dhe C-425/24, të lindura nga paditë e Andrea Agnellit, ish-presidentit të Juventusit, dhe Maurizio Arrivabenes, ish-administratorit të deleguar, kundër sanksioneve të marra në kuadër të procedimit sportiv për fitimet kapitale (plusvalenze). Gjykata ka përcaktuar se një sanksion sportiv që mund të ndikojë mbi të drejtat e garantuara nga rendi juridik evropian duhet t’i nënshtrohet një kontrolli gjyqësor efektiv.
Pika vendimtare lidhet me atë që duhet të jetë në gjendje të bëjë një gjyqtar. Në sistemin aktual italian, pasi përfundojnë të gjitha shkallët e drejtësisë sportive, gjyqtari administrativ mundet, në raste të caktuara, të njohë të drejtën për dëmshpërblim, por jo domosdoshmërisht të eliminojë sanksionin. Sipas Gjykatës së Drejtësisë së Bashkimit Evropian, ky sistem mund të qëndrojë në këmbë vetëm nëse të paktën shkalla e fundit e drejtësisë sportive ofron realisht garancitë që karakterizojnë një organ gjyqësor të pavarur dhe të paanshëm.
Nëse kjo nuk do të ishte e mundur, duhet të garantohet një gjyqtar i aftë jo vetëm të konstatojë paligjshmërinë e sanksionit, por edhe, kur është e nevojshme, ta anulojë atë ose të pezullojë efektet e tij. Kjo është kthesa e vërtetë. Autonomia e sportit nuk mund të shndërrohet në pamundësi për të marrë nga një gjyqtar i vërtetë anulimin e një sanksioni të paligjshëm.
Pse Giraudo mendon se kjo mund të ndryshojë edhe historinë e Calciopolit
Pikërisht mbi këtë terren Giraudo e vendos betejën e tij. Kur flet për një gjyqtar që mund të “rishkruajë historinë”, ai nuk pretendon se Gjykata Evropiane e ka shpallur tashmë të pafajshëm në planin sportiv. Ai pretendon se sot ekziston një parim evropian që vë në diskutim pamundësinë, të kundërshtuar nga mbrojtja e tij, për të përfituar përpara drejtësisë shtetërore nga një shqyrtim i plotë gjyqësor mbi përjashtimin e tij nga FIGC.
Dallimi është thelbësor. Vendimi i 16 korrikut lidhet me një çështje tjetër dhe me drejtues të tjerë, por përcakton një parim të përgjithshëm mbi mbrojtjen gjyqësore të personave të prekur nga sanksionet sportive. Dhe pikërisht për këtë arsye Giraudo e konsideron të ndryshuar kontekstin në të cilin ai ka zhvilluar prej vitesh betejën e tij gjyqësore.
A mund të rihapet vërtet Calciopoli pas njëzet vitesh?
Jo automatikisht. Tani janë gjyqtarët italianë ata që duhet të zbatojnë atë që ka përcaktuar Gjykata Evropiane. Në procedimet që çuan në referimin e çështjes përpara Gjykatës me seli në Luksemburg, fillimisht duhet të verifikohet nëse sistemi i drejtësisë sportive italiane i përmbush realisht të gjitha kërkesat e përcaktuara nga Gjykata.
Vetëm më pas do të mund të kuptohet deri në çfarë mase ky parim mund të përdoret edhe nga Giraudo kundër një sanksioni që daton tashmë prej shumë vitesh. Në fakt, mbeten çështje vendimtare për t’u zgjidhur: fuqia përfundimtare e vendimit gjyqësor (gjëja e gjykuar), afatet procedurale dhe, mbi të gjitha, se cili procedim mund të mundësojë sot rishqyrtimin e përjashtimit të tij.
Edhe një sukses eventual personal i ish-drejtuesit nuk do t’i anulonte automatikisht vendimet sportive të marra ndaj Juventusit në vitin 2006 dhe as nuk do të sillte rikthimin e titujve kampionë. Bëhet fjalë për masa të veçanta, që u referohen subjekteve të ndryshme.
Për këtë arsye, deklarata e Giraudos parashikon sot një rezultat që, në gjendjen aktuale të çështjes, ende nuk ekziston. Megjithatë, ajo kap një risi thelbësore: Gjykata e BE-së nuk e ka rishkruar Calciopolin, por ka hapur një çështje mbi mundësinë që një gjyqtar të mund të rishqyrtojë realisht një sanksion sportiv. Dhe pikërisht nga këtu mund të nisë një fazë e re e betejës së tij.
