To understand what the injury to Swede Dejan Kulusevski really meant, one must start with a sentence. Not from a diagnosis, not from a medical report, but from those words that his wife Eldina chose to confide in social networks on the day her husband returned to full training with Tottenham: "They said you might never play again." Then the answer, almost like a challenge: "Apparently they don't know who you are."
It has been 513 days since the Swede's last game, an eternity for a 26-year-old. However, the countdown seems to have finally reached the decisive stage. After returning to group training, Kulusevski has continued to work non-stop, even taking part in an 11-on-11 domestic match during the international break. Tottenham remain cautious, but the signal is clear: a return is approaching.
513 days away from the pitch: Tottenham awaits its man
The news comes at perhaps the most delicate moment for Spurs. The club has gone through a revolution during the absence of the number 21: changed coaches, different captains, replaced managers and numerous attempts to find a player capable of guaranteeing the same combination of strength, technique and creativity on the right wing.
No one has really filled that void. For this reason, Kulusevski would not be just a player recovered from the nursing home, but could become a symbol: Tottenham need a shake-up and the return of one of its most important players could carry that weight, even before the Swede regains his rhythm.
The injury story, however, is much more complicated than the initial episode suggested. Against Crystal Palace it looked like a simple knock to the kneecap. Later assessments revealed a serious problem in the knee, with cartilage damage and the need for surgery.
Surgeries, pain and relapses: Kulusevski's ordeal
From that moment on, a grueling journey began. The anticipated return was initially postponed, then new pains appeared just when the ball work was supposed to increase. In January, Tottenham tried to manage the situation with a cycle of injections. In March, another intervention came, which Kulusevski described as “a small intervention”, to clean the joint.
Shpjegimi më i qartë për delikatesën e problemit erdhi nga mjeku i kombëtares suedeze, Jonas Werner: “Dëmtimet e kërcit, si në rastin e Dejanit, janë problematike. Është e vështirë të trajtohen. Për më tepër, dëmtimi ndodhet në një zonë që i nënshtrohet ngarkesave të mëdha”. Dhe më tej: “Dëmtimi ende nuk është shëruar mjaftueshëm për të përballuar këto ngarkesa”.
Fjalë që ndihmojnë të kuptohet pse Tottenhami zgjodhi rrugën e kujdesit maksimal. Ndërkohë, Kulusevski humbi kombëtaren dhe pa të kalonin pothuajse dy vite nga paraqitja e fundit me Suedinë. Por mbi të gjitha, iu desh të bashkëjetonte me pasigurinë. Pikërisht ky është tema që përsëritet në letrën e bashkëshortes, e cila tregon për një betejë të zhvilluar larg vëmendjes së publikut.
“Është një histori që do t’ua tregoj shumë herë vajzave tona”, shkroi Eldina. “Për mënyrën se si babai i tyre vazhdoi pa asnjë garanci. Për mënyrën se si këmbënguli kur askush nuk e shikonte, kur askush nuk duartrokiste dhe kur askush nuk mund t’i premtonte se do t’ia vlente”. Dhe më tej: “Se babait të tyre i ishte thënë se ndoshta nuk do të luante më kurrë futboll dhe megjithatë ai refuzoi të lejonte që dikush tjetër të shkruante fundin e historisë së tij”.
Beteja më e vështirë: të rikthehej të ishte Kulusevski
Ndoshta kjo është fotografia më e mirë e kalvarit të gjatë të Kulusevskit. Një lojtar që kishte mësuar shumë herët se çfarë do të thoshte të priste dhe të rezistonte. Në moshën 16-vjeçare kishte lënë Suedinë për Italinë, duke u transferuar te Atalanta dhe duke jetuar larg familjes. Edhe atëherë kishte kaluar momente të vështira, mes dëmtimeve dhe problemeve burokratike.
Më pas erdhën Parma, Juventus dhe Tottenham. Rritja, konsakrimi dhe ndeshjet e mëdha. Deri te ai gju që ndaloi papritur gjithçka. Tani pjesa më e vështirë duket se është pas. Rikthimi, megjithatë, duhet të menaxhohet me durim. Tottenham nuk mund të përballojë ta humbasë sërish lojtarin e tij. Dhe Kulusevski, pas 513 ditësh, nuk ka nevojë të dëshmojë se është një kampion: duhet vetëm të rikthehet të ndihet futbollist.
Bashkëshortja, në letrën e saj, e mbylli me një fjali të destinuar të mbetet: “Dhe një ditë, kur jeta do t’i vërë në provë vajzat tona, do t’u tregoj për këto 477 ditë, në mënyrë që të mos harrojnë kurrë se çfarë gjaku rrjedh në venat e tyre”. Tani ato 477 ditë janë bërë 513. Dhe numri i radhës që Kulusevski dëshiron të fshijë është ai i shkruar në kalendar: dita e rikthimit të tij në fushë.
