Wesley Sneijder nuk ka qenë kurrë një tip që bënte kompromise, as kur ishte në fushë me pasimet e tij kirurgjikale, as tani përballë bllokut të shënimeve. Ish-mesfushori ofensiv holandez, mendja dhe shpirti i Interit që arriti Tripletën historike nën drejtimin e Mourinhos në sezonin 2009-2010, ka bërë deklarata që tashmë po diskutohet mes tifozëve zikaltër, sportdashësve dhe historianëve të futbollit. Me fjalët e tij, “10”-shi nga Utrechti ka vendosur një vijë të thellë ndarëse mes formacionit të lavdishëm të vitit 2010 dhe skuadrës moderne që dominon në Itali dhe konkurron në nivelet më të larta europiane: “Ky Inter në krahasim me atë të Tripletës? Pas gjashtëmbëdhjetë vitesh ende nuk ka pasur një skuadër si e jona”.
Fjalët e Sneijder: “Askush prej këtyre nuk mund të luante te Interi ynë”
Fjalitë dhe konceptet e Sneijder kanë vendosur vijën ndarëse mes asaj që ka qenë, që është dhe, ndoshta, që do të jetë: askush nuk mund të konkurrojë apo t’i afrohet Interit të lavdishëm që në maj 2010 fitoi gjithçka në Itali dhe Europë. Fjalë të diktuara nga krenaria personale për faktin se ai ishte pjesë e saj, por edhe nga një arsyetim që nxjerr në pah dobësimin e dukshëm të futbollit italian, jo vetëm të Interit: “Ne kishim gjithçka, vërtet gjithçka. Mendoj se nuk ka asnjë lojtar të këtij Interi që do të mund të luante në skuadrën tonë”, theksoi ai për Gazzetta. “Lautaro në vendin tim? Mos bëni shaka…”.
Një verdikt pa apel që preku nervat e ndjeshëm dhe ndezi një sfidë ideale mes brezave. Fjalë që nuk ndalen te e kaluara dhe që vijnë jo rastësisht në një moment tashmë vendimtar për Interin aktual, i cili brenda pak ditësh do të përballet fillimisht me Napolin në kampionat dhe më pas me Real Madridin në Champions, e njëjta Kupë dhe i njëjti stadium ku u ndërtua lavdia e Tripletës: “Përpara Bernabeut është më mirë të luash kundër një skuadre të madhe italiane si Napoli: në të dyja ndeshjet duhet të jemi të gjithë 100% dhe t’i dërgojmë një mesazh botës”, theksoi Sneijder. “Me dy rezultate të mira, Interi do të tregonte se mund ta fitojë sërish kampionatin dhe të shkojë deri në fund në Champions”.
Interi 2010 kundër Interit aktual: armata e Special One përballë kolektivit modern
Krahasimi i ngritur nga Sneijder fton në një ushtrim jo të vogël të analizës taktike dhe të vlerave individuale. Nëse Interi i vitit 2010 e kishte bazën te soliditeti i granitit, forca mendore dhe egërsia cinike në kundërsulme, Interi aktual shpreh një futboll ndoshta më fluid, kolektiv dhe dominues në aspektin e zotërimit të topit dhe ndërtimit të lojës, duke kompensuar mungesën e liderëve absolutë në repartet e ndryshme.
Julio Cesar, muri Lucio-Samuel, Maicon dhe Chivu në fushë
Duke krahasuar rolet individuale, vjen konfirmimi i dukshëm se sa e vështirë është të rrëzohet teza e Sneijder. Julio Cesar në portë ishte një siguri në momentet vendimtare dhe dyshja Lucio-Samuel përfaqësonte një mur çeliku pothuajse të pakalueshëm në duelet individuale. Mbrojtja aktuale punon në mënyrë të shkëlqyer në daljet dhe në ndërtimin nga prapa, por në ndeshjet vendimtare agresiviteti i pastër mbetet një pikë reference e vështirë për t’u barazuar. Pa krahasim është edhe dueli mes krahëve, ku Interi i sotëm e paguan shtrenjtë forcën në anë, me vetëm Dimarcon që mund të qëndrojë në të njëjtin nivel dhe pas largimit të Dumfries. Por shpërthimet e Maiconit, grinta e Zanettit dhe ndikimi i vetë Chivut, tani në stol, mbeten të paarritshme.
Diga në mesfushën e Tripletës, Barella dhe Calha nuk mjaftojnë
Edhe në mekanizmin e mesfushës, krahasimi duket i pamëshirshëm: Esteban Cambiasso dhe Thiago Motta, me shtesën e Stankovic, garantonin një ekuilibër taktik monumental, në gjendje të luanin të gjitha rolet në të gjitha fazat, duke imponuar jo vetëm lojën, por mbi të gjitha mentalitetin dhe personalitetin. Mesfusha e sotme e epokës Inzaghi-Chivu shkëlqen për dinamizëm, qarkullim topi dhe depërtime drejt portës, me praninë mbi të gjitha të Barellës dhe Calhanoglut, por mesfusha e Tripletës kishte një lexim të momenteve të ndeshjes dhe një zgjuarsi taktike që sot është e paarritshme.
Në sulm Milito, Pandev dhe Eto’o: nuk kishte vend për Lautaron
Sulmi mbetet më pas elementi qendror i diskutimit të Sneijder: batuta për Lautaro Martínez prek pikërisht nervin e fundit të ndjeshëm, pasi sot Toro është bërë simboli dhe kapiteni i epokës së re, një lider që tërheq skuadrën me gola dhe vazhdimësi. Megjithatë, reparti ofensiv i vitit 2010 kishte një grup shumë më të besueshëm dhe vdekjeprurës para portës: aty ishin instinkti vrastar i Diego Militos, mençuria taktike e Pandevit dhe sakrifica e lojtarit total Samuel Eto’o. Sot, përveç Lautaros, niveli i Thuramit, Pio Espositos dhe Bonnyt është dukshëm më i ulët.
Mendimi i Sneijder: forca e shifrave dhe gjurma në histori
Për të kuptuar qëndrimin e Sneijder mjafton të kujtojmë edhe përmasat numerike dhe historike të asaj arritjeje të vitit 2010: Interi përfundoi një rrugëtim të përsosur, duke fituar tri kompeticionet kryesore brenda pak javësh dhe duke mposhtur radhazi kampionët e Turqisë, Anglisë, Spanjës dhe Gjermanisë. Vetë Sneijder e mbylli sezonin me 8 gola dhe 15 asistime me fanellën zikaltër, duke u renditur i katërti në Topin e Artë dhe duke udhëhequr Holandën deri në finalen e Botërorit në Johanesburg. Interi bashkëkohor është përgjigjur me forcën e rekordeve në kampionat, vazhdimësinë e rezultateve në nivele të larta dhe dy finale të Champions League të arritura me plot meritë.
Nëse është e vërtetë se çdo epokë ka heronjtë e saj dhe se futbolli modern kërkon ritme dhe mbulime të ndryshme, fjalët e Sneijder kanë rihapur një debat magjepsës që mund të mos gjejë kurrë një përgjigje unike për ata që duan të vënë përballë nostalgjinë për një skuadër legjendare me krenarinë e sotme për një cikël fitues që vazhdon të shkruajë të tashmen.
