Numri 1 i botës triumfoi ndaj numrit 4 në një finale që përmbysi logjikën e karrierave të të dyve. Ndeshja u vendos nga aftësia e Carlos Alcaraz për t’i prishur ritmin Novak Djokovic-it, nga roli i tij si “antagonist” dhe nga kostoja fizike që i kishte lënë serbit gjysmëfinalja epike ndaj Jannik Sinner.
Ky është titulli i 7-të Grand Slam për Alcaraz, duke u barazuar me John McEnroe dhe Mats Wilander në renditjen historike. Në të njëjtën kohë, ai bëhet tenisti më i ri në histori që kompleton Career Grand Slam (fitues i çdo Grand Slam-i), në moshën 22 vjeç, 8 muaj e 28 ditë, duke thyer rekordin e Rafael Nadal.
Fillimi dominues i Djokoviç
Djokovic e nisi finalen aty ku e kishte lënë gjysmëfinalen: me një shërbim thuajse perfekt. Ai fitoi 93% të pikëve me shërbimin e parë dhe e mbylli setin e parë për vetëm 35 minuta. Alcaraz dukej i hutuar, i vonuar në reagim dhe jashtë balancës. Ishte Djokovic në versionin e tij më ndëshkues.
Rënia fizike dhe kthesa e ndeshjes
Por për ta mbajtur atë nivel kërkohej maksimumi absolut. Në setin e dytë, shenjat e lodhjes filluan të shfaqeshin: kthime të humbura, goditje të pasakta dhe lëvizje më të ngadalta. Alcaraz e shfrytëzoi momentin, mori kontrollin dhe barazoi ndeshjen.
Alcaraz merr rolin e “armikut”
Nga seti i tretë, Alcaraz ndryshoi qasje: më shumë durim, më shumë mbrojtje, më shumë topa shtesë për një Djokovic 38-vjeçar që vinte nga një betejë pesë-setëshe. Gabimet e Djokovic u shtuan ndjeshëm dhe balanca e ndeshjes ndryshoi.
Fundi dhe historia
Në setin e katërt, pavarësisht rezistencës së zakonshme të Djokovic, Alcaraz qëndroi i ftohtë në momentet vendimtare. Ai e theu shërbimin kur duhej dhe mbylli ndeshjen, duke shkruar një tjetër faqe historike në tenis.
Një finale që tregoi jo vetëm talentin, por edhe pjekurinë e jashtëzakonshme të Alcaraz, dhe kufijtë fizikë, sado të shtyrë në ekstrem, edhe të legjendave më të mëdha.
The Athletic, përgatiti në shqip ©LAPSI.AL
