“Ndëshkimi im i parë në Milano ishte në ndeshjen Milan-Siena dhe lojtari i parë i ndëshkuar ishte Maldini. Më thanë të mos shihja unazën e tretë të San Siros sepse ‘nëse e sheh, e bën mbi vete’. Kishin të drejtë: atë unazë e pashë vetëm në fund të ndeshjes.” Kështu tha Daniele Orsato, duke folur në Festivalin e Sportit në Trento. Më 6 korrik, ai arbitroi ndeshjen Angli-Zvicër, çerekfinalen e Kampionatit Europian, duke mbyllur karrierën e tij: 290 ndeshje në Serie A dhe arbitri më i mirë në botë në vitin 2020. “Kapiteni i Sienës më tha: ‘Sa guxim të vish në Milano dhe të ndëshkosh Maldinin’ – kujtoi Orsato. – Unë iu përgjigja: ‘Nuk është guxim, unë jam arbitër’.”
“Fusha më mungon shumë, më mungojnë shokët e ekipit tim, më mungojnë grumbullimet dhe të qëndroja me kolegët e mi, t’u jepja këshilla, edhe sepse tani kam disa thinja. Gjëja që më mungon më shumë është emërimi, momenti kur zbuloje se ku do të arbitroje” – shtoi Orsato, i cili më pas foli për ëndrrat e tij si fëmijë: “Isha gjithmonë nëpër shtëpi me një kaçavidë për të kuptuar si ndizet drita. Doja të bëhesha elektricist dhe ndonjëherë bëja që të dilte gjithçka jashtë funksionit në shtëpi. U regjistrova në një shkollë, bëra 3 vite dhe më pas gjeta një punë.”
SI NISI ARBITRIMIN
Më pas, një mik e sfidoi të bënte një kurs për arbitër futbolli: “Unë i thashë, po arbitri është një humbës… Por ai më sfidoi duke thënë se mund ta kuptoja vetëm duke arbitruar një ndeshje. Ndeshja e parë që arbitrava ishte më 17 janar 1993, në kategorinë e Esordienti. Shkoja të shihja kategoritë e larta për të parë si arbitrohej. Askush nuk duhet të më kopjojë, më bën të ndihem mirë kur dëgjoj ‘arbitron si Orsato’, por duhet të besojnë tek vetja dhe të gabojnë me kokën e tyre. Fyerja më e madhe është të dëgjosh që të thonë se je i dobët. Asnjë lojtar nuk ma ka thënë kurrë, tifozët, natyrisht po.”
