E kotë të përpiqesh të zbusësh apo të heshtësh atë zë të brendshëm që të kujton se “kjo është ndeshja”. Inter-Juve vjen relativisht herët, kur rruga është ende e gjatë për t’u bërë dhe renditja është më shumë një kornizë. Por mbetet gjithmonë Inter kundër Juve, derbi i Italisë, i ngarkuar me atë rivalitet që është një siguri ekzistenciale, identitare. Kështu e përjetojnë tifozët, kështu e dinë dhe e ndjejnë protagonistët. Lautaro, kapiteni, dje mblodhi skuadrën për të kujtuar rëndësinë e 90 minutave të ardhshme në fushën e San Siros.
Inzaghi, i cili ka marrë dhe do të marrë deri nesër gjithë kohën për të shqyrtuar opsionet e ndryshme të formacionit, për të përballuar mungesat dhe për të kapur në kurth ata që janë në pankinën përballë. Meazza, një kazan që zien.
Trajneri flet sot në mesditë. Nga e mërkura e Champions-it, ai sjell me vete tregues dhe paralajmërime: në mesfushë, pret dhe ende pret lajme përfundimtare. Mungesa e Calhanoglu-s duhet të zëvendësohet duke marrë parasysh aftësitë, temperamentin dhe gjendjen fizike. Kjo do të thotë se rikuperimi i Asllanit, zëvendësuesi natyral i turkut, gjithsesi nuk garanton siguri absolute për formacionin: me Barelën të gatshëm të kthehet në pozicionin e tij, vëmendje duhet t’i kushtohet Zielinskit, i cili ka përvojën dhe karizmën për të marrë një rol vendimtar në një ndeshje kaq të zjarrtë.
Lexo më tej: Inter, kush do të drejtojë lojën kundër Juventus? Asllani bëhet gati për sfidën
Në fund të fundit, kjo është nyja kryesore që besojmë se Inzaghi nuk dëshiron ta zgjidhë plotësisht, duke e përdorur strategjinë si një armë të dobishme përpara ndeshjes. Pjesa tjetër, më ose më pak, është më shumë e përcaktuar. Skuadra e di tashmë gjithçka: më shumë se interpretimi i individëve, është kolektivi që ka rëndësi. Çështje e mentalitetit: për këtë, duke u kthyer te dje, ka vënë theksin edhe kapiten Lautaro.
