Prej kohësh nuk kishte më dyshime, por tani është zyrtare: Inter ka fituar titullin e 21-të kampion në historinë e tij, i pari për trajnerin Cristian Chivu, i pari për presidentin Giuseppe Marotta dhe i pari për pronësinë amerikane. Në Milano shpërthen festa, me një shije të ëmbël pas sezonit tronditës të një viti më parë, kur tre objektiva u humbën pikërisht në momentet vendimtare.
Një sezon rilindjeje pas atyre zhgënjimeve të mëdha dhe pasi edhe menaxhimi i ri me teknikun Chivu u vu në diskutim në fillim të sezonit për disa hapa fals, që sot duken shumë të largët. Një titull i fituar me forcën e grupit, me talentin e disa liderëve dhe me durimin e atyre që konsideroheshin “rezerva”, por që gjithmonë dhanë kontributin e tyre.
Titulli i 21-të nisi të marrë formë në natën më të dhimbshme, atë të 31 majit 2025 në Mynih, në finalen e Champions League: Paris Saint-Germain-Inter 5-0. Aty, siç ka pranuar edhe Simone Inzaghi, u ndje fundi i një cikli. Simone e kuptoi këtë duke u larguar, ndërsa drejtuesit zikaltër planifikuan ndryshimet, sepse jo të gjitha plagët janë njësoj dhe disa lënë pasoja të thella.
Lexo më tej: Inter, gati festa në një San Siro të mbushur plot dhe në rrugët e Milanos: ja plani
Zgjedhja e parë themelore ishte trajneri i ri. Nuk ishte e lehtë të besohej te Chivu, heroi i Tripletës, ish-luftëtari me helmetë. Ai kishte fituar një titull me Inter Primavera (2021) dhe kishte shpëtuar Parmën, të marrë në nëntor në vendin e parafundit, por mbetej një trajner i ri me vetëm 13 ndeshje në Serie A. Kur pësoi dy humbje në tre javët e para, një në shtëpi ndaj Udinese dhe një tjetër pas një përmbysjeje në minutat e fundit në fushën e Juventus, shumëkush e pa si një bast të tepruar.
E vetmja keqardhje: përplasjet direkte. Me përjashtim të fitores së diskutueshme ndaj Juves e një barazimi me Napolin, vetëm humbje ndaj Milan, Juve e Napoli. Nuk kishte ndodhur kurrë më parë që Inter të fitonte një titull pa mundur të dytën e të tretën në renditje. Një mangësi që megjithatë nuk i heq asgjë panoramës. Inter mburret me sulmin më të mirë (81 gola) e numrin më të lartë të clean sheet (16). Udhëheq gjithashtu edhe renditjes virtuoze: goditje në portë, pasime në zonë, gola nga jashtë zonës, nga brenda, me kokë, me goditje standarde. Një garë në linjë mund të gjenerojë surpriza, një vrapim me 38 etapa vetëm të vërtetën: fituan më të fortët.
