Në intervistë për revistën DER SPIEGEL, Joschka Fischer mbron me vendosmëri vendimin e tij të vitit 1999 për të ndërhyrë ushtarakisht kundër regjimit të Slobodan Millosheviqit, duke e cilësuar si një domosdoshmëri historike për të parandaluar një gjenocid të ri në truallin europian.
Ish-ministri i Jashtëm gjerman, Joschka Fischer, i ka dhënë një intervistë të gjatë revistës gjermane DER SPIEGEL. Fischer shpërfaq një skepticizëm të thellë për të ardhmen e rendit gjeopolitik, duke vënë në dyshim mbijetesën e NATO-s si aleancë transatlantike nën ndikimin e Donald Trumpit. Fischer e përshkruan presidentin amerikan si një figurë thellësisht antipatike dhe argumenton se politika e tij ndaj Iranit ka dështuar, duke fuqizuar edhe më shumë elementet radikale në Teheran.
Sipas tij, besimi te SHBA-ja si fuqi mbrojtëse është thyer në mënyrë të pariparueshme dhe Europa nuk mund të mbështetet më te siguria që vjen nga përtej Atlantikut, pavarësisht se kush mund të jetë në Shtëpinë e Bardhë në të ardhmen. Kjo situatë e re e detyron Gjermaninë dhe Europën që të rishikojnë rrënjësisht fuqinë e tyre ushtarake, duke përfshirë forcimin e kapaciteteve konvencionale dhe hapjen e debatit të pashmangshëm për një alternativë bërthamore europiane në bashkëpunim me Francën dhe Britaninë e Madhe.
Pjesën më emocionale të intervistës Fischer ia kushton çështjes së Kosovës, të cilën e konsideron si pikën kthesë që ndryshoi rolin ushtarak të Gjermanisë pas Luftës së Dytë Botërore. Ai mbron me vendosmëri vendimin e tij të vitit 1999 për të ndërhyrë ushtarakisht kundër regjimit të Slobodan Millosheviqit, duke e cilësuar si një domosdoshmëri historike për të parandaluar një gjenocid të ri në truallin europian. Fischer sqaron se përvoja e hidhur e masakrës së Srebrenicës në Bosnjë ishte faktori vendimtar që e bëri të kuptonte se diplomacia nuk mjaftonte përballë një nacionalizmi të egër që ishte i gatshëm për terror masiv dhe vrasje sistematike. Ai thekson se nëse regjimi i Millosheviqit do të lejohej të zbatonte agjendën e tij në Kosovë, jo vetëm që do të shfarosej popullsia shqiptare, por do të shkatërrohej përgjithmonë ideja e një Europe të bashkuar dhe procesi i zgjerimit në Ballkan. Ndonëse u kritikua në atë kohë, madje edhe brenda partisë së tij, Fischer insiston se krahasimi me tmerret e nazizmit ishte i drejtë në kontekstin e parandalimit të një krimi kundër njerëzimit. Ai pranon se i ishte dashur kohë për të kuptuar natyrën e vërtetë të konfliktit, por mohon se ka qenë i nxituar, duke u shprehur se dëbimet masive dhe dhuna serbe në Kosovë ishin një realitet i pamohueshëm që kërkonte përgjigje të menjëhershme ushtarake.
Sa i përket Rusisë, Fischer pranon se Perëndimi ushqeu iluzione për një paqe të qëndrueshme pas rënies së Murit të Berlinit, por shton se ai personalisht nuk i ka besuar kurrë Vlladimir Putinit. Ai kujton se brutaliteti i luftës në Çeçeni dhe reagimi i ashpër i Putinit ndaj Revolucionit të Portokalltë në Ukrainë ishin sinjale të qarta të rrezikut që kanosej.
Sot, ai e sheh me kënaqësi faktin që Partia e të Gjelbërve ka ruajtur një kurs realist dhe solidariteti me Ukrainën, duke u larguar nga pacifizmi dogmatik.
Në fund të bisedës, Fischer lë një mesazh të qartë për kombin e tij: Gjermania duhet të rritet brenda kuadrit europian dhe të marrë përgjegjësi ushtarake, pa rënë në kurthin e nacionalizmit, por duke u bërë shtylla mbrojtëse e një kontinenti që tashmë duhet të mësojë të ecë pa ndihmën e Amerikës.
