Nga “Il Messaggero”/ Bukuria e peizazhit bie ndesh me dramën e vendit që përfaqëson. Kthesat malore që kryqëzojnë Capranica Prenestina, një qytet të vogël në provincën e Romës, tani kanë marrë emrin "rruga e Ilaria Sulës".
"Kështu e quajnë në qytet", thotë Flamuri, babai i 22-vjeçares së vrarë nga ish-i dashuri i saj, Mark Samson, më 25 mars të vitit të kaluar dhe që më pas e hodhi trupin nga një shkëmb përgjatë kësaj rruge. Ishte 2 prill kur forcat e rendit gjetën trupin e studentit nga Terni. Të futur në një valixhe dhe të fshehur midis ferrave.
Prindërit e Ilarias shkojnë atje pothuajse çdo fundjavë. Një pelegrinazh i dhimbshëm dhe prekës për t'u ndjerë më afër "princeshës" së tyre, të vrarë nga ai i ri, emrin e të cilit as nuk mund ta shqiptojnë. Ata ishin atje përsëri të shtunën, duke u kujdesur për memorialin e ndërtuar me dashuri.
Nëna e saj, Gëzimja, pastron gurin e varrit të vajzës së saj. Ajo fërkon fotot, duke hequr pluhurin nga ajo buzëqeshje dhe ato sy të mëdhenj blu. Pastaj i puth ndërsa një shi i lehtë bie mbi fytyrën e saj, duke u përzier me lotët që nuk pushojnë së rëni.
Shikimi i saj është i lodhur nga dhimbja më e madhe që një prind mund të përjetojë. Babai i saj, Flamuri, rregullon kopshtin rreth gurit të varrit.
"Do të të dërgoj një puthje me erën dhe e di që do ta ndjesh, do të kthehesh pa më parë, por unë do të jem atje", - është shkruar në mermerin e zi të rrethuar nga lule dhe lodra prej pelushi.
Ata e mbajnë njëri-tjetrin në një përqafim të gjatë. I japin njëri-tjetrit forcë, duke e ditur se një plagë që nuk do të shërohet kurrë do të mbetet duke lënë gjurmë në shpirtrat e tyre. Një plagë për të cilën nuk e njohin fjalën “falje”.
Gëzime, çfarë do të thotë një vit pa Ilarinë?
"Zbrazëtia dhe jeta që u ndal më 2 prill. Kur të marrin një vajzë, të marrin arsyen e të jetuarit. Nuk jemi më të njëjtët njerëz që ishim më parë. Na vranë edhe neve atë ditë. Tani është mbijetesë. Asgjë nuk ka më kuptim qëkur dikush tjetër vendosi të ardhmen e Ilarias.
Për çfarë të ardhme ëndërronte vajza e tuaj, Flamur?
"E lumtur dhe plot kënaqësi, duke filluar me diplomën e saj në degën e Statistikës. Ajo do të ishte diplomuar në tetor. Do të kishte qenë hapi i parë në një rrugë që e kishte ëndërruar që e vogël. Ajo donte të bëhej financiere."
Tani ekziston vetëm e kaluara. Çfarë kujton nga ai 2 prill, Gëzime?
“Kujtime të ngatërruara. Kur na thanë se e kishin gjetur, nuk doja ta pranoja se ishte e vërtetë. I thashë Flamurit: “Ndoshta gabohen”. Nuk ishte kështu."
Një përvojë e vështirë që filloi më 25 mars, kur Ilaria, e cila ishte transferuar në Romë për të ndjekur universitetin, ndaloi së përgjigjuri në telefon. E çuditshme, duke pasur parasysh marrëdhënien nënë-bijë që kishit.
"Pikërisht. Herën e fundit që folëm ishte më 25 mars. Po planifikonim fundjavën së bashku në Terni. Orarin e trenit, takimin me estetisten dhe pastaj pasditen e blerjeve, siç bëjnë nënë e bijë. Edhe pse disa ditë më parë i kisha blerë tashmë një pulovër. E kishim zgjedhur së bashku në telefon."
Një pulovër që ajo nuk ia dhe kurrë.
"Është ende në sirtarin e saj. Nuk doja ta jepja. Gjithçka mbeti ashtu siç ishte në dhomën e saj: dollapët, krevati, fotot, lodrat prej pelushi. Gjithçka ashtu siç e la më 15 mars, ditën e fundit që fjeti atje. Kjo ishte hera e fundit që e pamë gjallë. Herën e fundit që munda ta përqafoja."
Pastaj heshtja dhe raportimi i personit të zhdukur, apo jo, Flamur?
"Ajo nuk ishte përgjigjur që nga 25 marsi. Por në ditët në vijim, ai kishte dërguar disa mesazhe. Një baba e ndjen kur nuk është vajza e tij ajo që po shkruan. Pritëm deri më 29 mars, ditën kur ajo duhej të vinte në Terni. Pastaj shkuam të raportonim zhdukjen. Ilaria nuk do të na kishte lënë kurrë. Kishim një marrëdhënie të mrekullueshme."
A kishe dyshuar ndonjëherë për Markun, Flamur?
"Gjatë ditëve që po kërkonim Ilarinë, folëm me të. Ai ishte moshatar me djalin tonë, Leonin. Asnjë dyshim i vërtetë, por ne kurrë nuk e besuam vërtet."
Flamur, Marku të shkroi një letër nga burgu duke të kërkuar falje.
"Ne nuk falim askënd. Kur një vajzë thotë jo, është jo. Askush nuk ka të drejtë t'i marrë jetën sepse nuk do të pranojë një marrëdhënie që mbaron. Nuk kemi pasur asnjë kontakt të mëtejshëm dhe nuk duam më. Ai mund të thotë çdo gjë, por ne nuk e besojmë."
[caption id="" align="alignnone" width="780"]
Autori Mark Samson dhe nëna e tij[/caption]
Nga nëna tek nëna. Gëzime, ti ishe në gjykatë kur nëna e Markut u dëgjua, e akuzuar se e ndihmoi të birin të pastronte gjakun nga dhoma e gjumit. Ajo pranoi se e kishte bërë këtë dhe se nuk tha asgjë për ta mbrojtur atë.
"Ajo nuk është nënë. Nuk mund ta quash dikë të tillë nënë. Nuk ka falje, kurrë. As për të apo për të. Ata ecën mbi gjakun e vajzës sime, gjakun e gjakut tim. E pastruan dhe e hodhën, njësoj siç e hodhën atë në shkurre. Sikur të ishte një objekt. Nuk do të doja që askush të shihte një vajzë të dënuar me ato kushte."
Gjyqi vazhdon. Që kur filloi, ti dhe gruaja jote nuk keni humbur kurrë një seancë dëgjimore. Mendoj se është shkatërruese ta përjetosh të gjithën çdo herë. Flamur, a do të shkosh edhe nesër?
"Po. Nesër do të flas. Nuk do të jetë e lehtë. Nuk po kërkoj hakmarrje, por drejtësi. Kërkoj që Ilaria të mos mbahet mend si vajza në valixhe. Por për atë që ishte: e jashtëzakonshme, e gëzuar, kurioze, plot jetë." ©Përshtati në shqip LAPSI.al
