Për ndonjë nostalgjik, ose thjesht dashamirës të shijes së mirë, kriza mund të dallohej tashmë mes palave të një fanele që vret traditën. Një lloj Celtic Glasgow me vija më të ngushta dhe në salcë bardhezi. Po, tradita. Ajo që u dhuronte tifozëve të Juventus trofe të ngritur nga lojtarë me një cilësi kaq të ndryshme nga ajo aktuale. Tani kriza është hapur zyrtarisht. Kundër Como-s, Juventus vazhdoi për 90 minuta 45 minutat e fundit të ndeshjes së Stambollit të së martës në mbrëmje. Pikërisht kur dikush kishte nisur të vërente progres në planin e lojës, dhe renditja po fillonte të ishte në linjë me ambiciet para-sezonale, ja ku erdhi një seri për të të rrënqethur mishin. Humbje në Bergamo dhe lamtumirë përkatëse me Kupën e Italisë, barazim në shtëpi me Lazion, befasia e hidhur në San Siro, rrëzimi në Champions me Galatasaray dhe ai i brendshmi në Serie A me Como-n: pesë ndeshje, katër humbje dhe një barazim.
Ndaj Atalanta e Lazio kishte të paktën ngushëllimin e të pasurit luajtur një ndeshje më shumë se bindëse, në planin e personalitetit dhe rasteve të krijuara, me Interin vetëdijen se ishte pësuar një padrejtësi vështirë e kapërdishme dhe, në pjesën e parë në Turqi, sigurinë për të qenë më shumë se të besueshëm edhe në një kontekst veçanërisht të vështirë. Pastaj erdhi pjesa e dytë dhe e gjithë ndeshja në Stadium me skuadrën e Fabregas. Numrat diçka vlejnë dhe atëherë vazhdojmë të numërojmë: pesë ndeshje, pesëmbëdhjetë gola të pësuar. Tani bëhet vërtet e vështirë. Jashtë Kupës së Italisë, pothuajse jashtë Champions-it (edhe pse ndërmarrja është shumë e vështirë por jo e pamundur) dhe, për momentin, as e kualifikuar për Evropën e ardhshme që ka peshë. Bardhezinjtë lëpijnë plagët dhe, duke ribërë sërish llogaritë, kuptojnë se janë kthyer në vitet më të errëta pas Calciopoli-t.
Lexo më tej: Di Gregorio gabon, Como mbyt Juven: Spalleti e mbron por gafat e tij kushtojnë 9 pikë
Ato, për t’u kuptuar, pas rikthimit në A dhe para kthesës së Conte-s, të vazhduar nga Allegri. Që nga sezoni 2010/11, me Delneri trajner, Juventus nuk kishte grumbulluar kaq pak pikë pas 26 javësh: 41 atëherë, 46 sot. Prej 15 vitesh, pra, nuk ishte kaq poshtë. Vitin e kaluar, ai i zëvendësimit Motta-Tudor, ishin 49, tre më shumë se tani, pavarësisht se flitej për sezon të shkatërruar. Dy vite më parë, me vallëzimin e fundit të Allegri-t, 57. Në dy sezonet paraardhëse, gjithmonë me Max në drejtim, respektivisht 53 dhe 47. Në 2020-21, me Pirlo, 55. Në vitin e titullit të fundit, me firmë Sarri në 2020, 63. Madje 72 në sezonin përmbyllës të Allegri-t të parë në 2018/19.
Flitet për një futboll tjetër dhe për lojtarë të tjerë. Krahasimi, megjithatë, bën përshtypje, sidomos nëse mendohet se shoqëria nuk i ka kufizuar shpenzimet. Thjesht ka shpenzuar keq. Ka megjithatë një gabim që mund të ketë ende kohë ta shmangë: ai i hedhjes së kryqit mbi trajnerin e vet duke nisur, për të disatën herë, një revolucion të ri teknik. Qoftë të vijë apo jo vendi Champions, zgjidhja më logjike është ajo e bashkëpunimit me teknikun Spalletti për të ndërtuar një skuadër në lartësinë e ideve të tij dhe ambicieve të klubit. Të nisesh edhe një herë nga zero do të ishte vetëm një tjetër kërcim në errësirë.
