Edhe pas pothuajse 35 vitesh, imazhi i Peter Arnett nga Bagdadi në kohën e bombardimeve amerikane mbetet i pashlyeshëm. Në një kohë kur pothuajse të gjithë gazetarët perëndimorë ishin larguar nga kryeqyteti irakian, Arnett transmetonte imazhe sureale nga dhoma e tij e hotelit.
Ishte imazhi i një korrespondent lufte me përvojë i cili e gjeti veten (edhe një herë në karrierën e tij të gjatë) aty ku lind lajmi. Edhe pse kjo do të thoshte se ai mund ta paguante me jetën e tij. Në gati 45 vjet ai kishte mbuluar mbi 17 luftëra në Azi, Lindjen e Mesme, Evropë dhe Amerikën e Jugut.
Në luftën e tij të parë, në Laos në vitin 1960, ai kishte kaluar lumin Mekong për në Tajlandë dhe prej andej për të telegrafuar artikullin e tij, të cilin e kishte mbajtur dorëshkrimin me dhëmbë teksa notonte.
Arnett kishte mbërritur në Vietnam në vitin 1962 pas një periudhe të shkurtër në zyrën e Associated Press në Indonezi. Raportimi i tij mbi problemet ekonomike të vendit e zemëroi regjimin dhe ai u dëbua.
Ai u transferua në Saigon, ku mësoi disa rregulla mbijetese për zonat e luftës. Mos qëndro pranë personelit mjekësor ose operatorëve të radios sepse ata janë shënjestrat e para. Nëse dëgjoni të shtëna me armë zjarri, mos shikoni se kush qëlloi sepse do të jeni viktima e radhës.
Ai qëndroi në Vietnam nga viti 1962 deri në vitin 1975, duke ndjekur njësitë ushtarake në misionet e tyre. Ai u vlerësua me Çmimin Pulitzer në vitin 1966 për mbulimin e ngjarjeve të luftës për Associated Press.
Arnett ka rrëfyer disa herë për realitetin e ashpër të luftës. Shumë vite më vonë, ai tha se kishte parë një oficer të binte i vdekur para këmbëve të tij kur ata ndaluan për të parë një hartë. “Dëgjova 4 krisma të forta ndërsa plumbat shpuan hartën dhe gjoksin e tij, vetëm pak centimetra larg fytyrës sime”, - kujtoi ai.
Në nekrologjinë e tij për nënkolonelin Aister, viktimën e snajperit të Viet Kongut, ai shkroi se “ai ishte djali i një gjenerali që vdiq sikur të ishte pushkatar”.
Përpara se të largohej pas rënies së Saigonit në vitin 1975, atij iu kërkua të shkatërronte dokumentet e zyrës. Megjithatë, ai vendosi t'i mbante ato (i dërgoi me postë në shtëpinë e tij) sepse e kuptoi vlerën e tyre historike.
Në vitin 1981, ai u largua nga Associated Press për të punuar për CNN-in e sapoformuar. Për rrjetin amerikan, ai siguroi intervista ekskluzive - por edhe të diskutueshme – si ajo me Sadam Huseinin. Në vitin 1997 ai intervistoi ideatorin e ardhshëm të sulmit terrorist të 11 shtatorit, Osama bin Ladenin. Ai ishte gazetari i parë perëndimor që e bëri këtë.
“Me vullnetin e Zotit, do ta shihni dhe dëgjoni në media", - i kishte thënë bin Laden, Arnett-it kur u pyet për planet e tij.
Ai u bë i njohur për publikun e gjerë në vitin 1991 gjatë Luftës së parë të Gjirit në Irak . Prej andej ai transmetoi të njëjtën imazh: "Pati një shpërthim pranë meje, duhet ta keni dëgjuar", i tha ai audiencës televizive. Raportimet e tij "lindën" gjithashtu legjendën e CNN, si kanali që mbulon drejtpërdrejt të gjitha ngjarjet kryesore në botën tonë.
Ai dha dorëheqjen nga rrjeti në vitin 1999, disa muaj pas tërheqjes së një hetimi që nuk e kishte përgatitur vetë, por e kishte raportuar, i cili pretendonte se gazi vdekjeprurës sarin ishte përdorur kundër ushtarëve amerikanë që kishin dezertuar në Laos në vitin 1970.
Në vitin 2003, kur ai po mbulonte Luftën e Dytë të Gjirit për NBC dhe National Geographic, ai u pushua nga puna për shkak se dha një intervistë për televizionin shtetëror irakian, gjatë së cilës ai kritikoi strategjinë e ushtrisë amerikane. Deklaratat e tij u denoncuan në vendin e tij si antiamerikane.
“Unë po raportoj të vërtetën e asaj që po ndodh këtu në Bagdad dhe nuk do të kërkoj falje për këtë", - shkroi ai në “Daily Mirror”, e cila e punësoi disa orë pas shkarkimit të tij. Në atë kohë, ai kishte bashkëpunuar edhe me ERT-në, duke transmetuar nga Bagdadi.
Ai u tërhoq nga gazetaria pak më vonë dhe në vitin 2007 pranoi pozicionin e profesorit të gazetarisë në Universitetin Shandong në Kinë. Në vitet në vijim, ai botoi një libër me kujtimet e tij.
Arnett ndërroi jetë të mërkurën e 17 dhjetorit 2025 në moshën 91-vjeçare, pas një beteje me kancerin e prostatës. Ai lindi në Zelandën e Re dhe më vonë u bë amerikan i natyralizuar.
20 vjet më parë, ai e përshkroi ditën e tij të parë në një gazetë: "Vërtet nuk e dija se ku do të më çonte jeta ime, por mbaj mend atë ditë të parë kur hyra në zyrën e gazetës si punonjës dhe gjeta tavolinën time, dhe e dini, pata një ndjesi tepër të këndshme se kisha gjetur vendin tim." ©LAPSI.al
