Juan Eduardo Esnaider, ish-sulmues i Juventus, ka rikujtuar një nga kapitujt më të dhimbshëm të jetës së tij në një intervistë për El Cafelito, duke folur sërish për vdekjen e djalit të tij Fernando, i cili ndërroi jetë vetëm 17 vjeç më 25 dhjetor 2012 pas një sëmundjeje të gjatë. Një rrëfim intim dhe i ngarkuar emocionalisht, në të cilin ish-futbollisti ka pranuar se nuk ka arritur kurrë ta pranojë atë humbje.
Kanë kaluar gati trembëdhjetë vite, por dhimbja mbetet e pandryshuar. Dita e Krishtlindjes, data e ndarjes nga jeta të djalit, është kthyer për Esnaider në një moment të pamundur për t’u jetuar me qetësi. Fernando po hidhte hapat e parë në futboll, duke ndjekur gjurmët e të atit, por në një rol tjetër: luante mbrojtës dhe ishte pjesë e akademisë së Getafes.
“Nuk ishte një fenomen nga ana teknike, por ishte një djalë i jashtëzakonshëm”, ka treguar Esnaider, duke kujtuar mirësinë dhe thjeshtësinë e tij.
Esnaider nuk gjen ngushëllim
Gjatë intervistës, ish-sulmuesi shpjegoi se vuajtja nuk lidhet me një datë të caktuar: çdo ditë mund të jetë e vështirë, në varësi të humorit dhe rrethanave. Boshllëku i lënë nga Fernando, ka rrëfyer ai, nuk mund të mbushet kurrë. Mbështetja e vetme në këto vite ka qenë dialogu i vazhdueshëm me bashkëshorten, duke e përballuar dhimbjen së bashku, pa e shtypur kurrë.
“Çdo ditë është e vështirë, jo vetëm 25 dhjetori. Varet nga si zgjohem, nga humori im, nga gjërat që kam për të bërë. Por janë të gjitha shumë të vështira”, ka rrëfyer ish-futbollisti për të përditshmen spanjolle Marca.
Esnaider e pranon pa lojëra fjalësh se ajo plagë në zemrën e tij nuk do të shërohet kurrë: “Jeta ime ka qenë e vështirë vetëm një herë, është e vetmja gjë e vështirë që kam përjetuar ndonjëherë, por nuk do ta fal kurrë. Nuk shërohesh kurrë nga një situatë e tillë. Unë dhe gruaja ime kemi folur gjithmonë për gjithçka, nuk kemi qëndruar kurrë në heshtje dhe kjo ka qenë një gjë e mirë. Dhe nëse duhet të qajmë, qajmë…”.
Karriera e Juan Eduardo Esnaider
Para tragjedisë, jeta e Esnaider ishte shënuar nga një karrierë e rëndësishme. Sulmues produktiv në vitet ’90, ai ka veshur fanella prestigjioze si ato të Real Madrid, Atletico Madrid, Zaragoza, Espanyol dhe Juventus, përveç përvojave në Argjentinë, Portugali dhe Francë. Në Itali mbërriti në vitin 1999 për të zëvendësuar kapitenin Del Piero të dëmtuar, por aventura e tij bardhezi nuk rezultoi e suksesshme.
Sot, megjithatë, sukseset sportive kalojnë në plan të dytë: kujtimi i djalit mbetet një plagë e hapur, e destinuar të mos mbyllet kurrë.
