Dora e shtrirë ndaj skuadrës dhe ndjenja e tradhtisë
Mjafton të kthehesh pas në kohë dhe, pasi të filtrohen fjalët e trajnerit nga ndonjë teprim retorik, mund të shkohet drejt e në thelb, në rrënjën e problemit, në arsyet që kanë shkaktuar devijimin e rrezikshëm të Napolit në kampionat dhe në Champions League. Duke lënë mënjanë përgjegjësitë e tij në drejtimin e skuadrës, Conte u fut në telashe pikërisht kur, paradoksalisht, pushoi së qeni vetvetja, duke hapur një çarje në metodologjinë e tij të punës së përditshme. E bëri jo nga ndonjë dobësi e brendshme, por për t’u ardhur lojtarëve në ndihmë dhe për të rishikuar planin e stërvitjes krahasuar me sezonin e kaluar, sepse ky aktual është krejt tjetër si në kontekst (ishte objektivisht e vështirë të bëhej më keq se sezoni pas titullit të tretë), në objektiva e pritshmëri, me lojtarë të rinj (përshtatja e 9 blerjeve të përmendura disa herë nga trajneri) dhe me një kalendar shumë të ngjeshur. Një vit më parë luhej vetëm një herë në javë, duke qenë se skuadra ishte eliminuar herët nga Kupa e Italisë. Tani, nga Pisa te Manchester City, është vetëm një hap — përballë gjen atë kolos si Haaland që të hedh përtokë, dhe të duhet një fizik i hekurt për t’i bërë ballë goditjeve të tij. Dhe Napoli nuk ka (një tjetër temë debati) gjithë atë energji në trup.Shfryrja e ashpër e trajnerit pas disfatës në Bolonjë
Ja pse Conte, megjithëse i qëndroi besnik qasjes së tij, u tregua më fleksibël duke rishikuar mundësinë e grumbullimeve para ndeshjeve dhe duke u dhënë lojtarëve pak më shumë frymëmarrje — por ajo që mori në këmbim nuk i pëlqeu aspak. Përkundrazi, e lëndoi thellë: pas disfatës në Eindhoven, që nuk ishte thjesht një incident i rastësishëm, erdhi udhëtimi fatal në Bolonjë, i cili e preku trajnerin në krenari dhe, gjë edhe më e rëndë, i shkaktoi një ndjenjë zhgënjimi edhe ndaj atyre që i konsideronte pikat e tij të forta. Ai u tërhoq, pa shërbyer më si mburojë, duke e shprehur publikisht pakënaqësinë (ai “nuk mund t’ju mbroj më” i përmendur nga Repubblica dhe i thënë në sy skuadrës) për një sjellje që e përjetoi si një akt dezertime. Conte e kuptoi që situata i kishte dalë nga duart, gjë që ai vetë e pranoi pas ndeshjes në “Dall’Ara”, duke përdorur shprehje shumë të forta si “i vdekuri që nuk do të ecë”, duke iu referuar mungesës së “zemrës” dhe një mungese të supozuar komunikimi me lojtarët (“ose nuk po bëj një punë të mirë, ose dikush nuk do të dëgjojë”).Çfarë ndodh tani pas fjalëve të presidentit De Laurentiis
Pushimi i kampionatit dhe ndërhyrja e De Laurentiis në rrjete sociale i kanë vënë fre kësaj situate. Trajneri gëzon vlerësimin maksimal nga pronari: jo se tekniku nga Salento është i përjashtuar nga faji për një krizë që shpërtheu pas vetëm tre muajsh, por ende ka hapësirë kohe për t’u parë në sy dhe për të gjetur së bashku zgjidhjen më të mirë për të gjithë, edhe më të dhimbshmen nëse është e nevojshme, për të mos shkatërruar investimet e rëndësishme të klubit — që e konfirmoi trajnerin kampion të Italisë (më i paguari në vend) dhe kreu një fushatë merkatosh për të thelluar skuadrën.Ky i fundit është një aspekt që gjithashtu renditet ndër pikat e dobëta, duke pasur parasysh si stresin fizik e mendor të atyre që luajnë gjithmonë, shumë, ashtu edhe frustrimin e atyre që janë bindur se janë thjesht zëvendësues për të mbuluar mungesat. Dhe fakti që edhe në Bolonjë shumica e blerjeve të reja (Lucca, Lang, Beukema, Marianucci, për t’i përmendur disa) që kushtuan rreth njëqind milionë euro ishin në stol, është dëshmi shtesë se diçka nuk funksionon. Shoqëria ka folur, dhe tani “shkopi i zjarrtë” është në dorën e Contes. I takon atij të gjejë fillin e humbur të punës.Leggo sul web la favola delle dimissioni di Conte. Io amo molto i social perché sono un modo contemporaneo e veloce di far viaggiare i pensieri. Ma voi sapete che non sempre i pensieri sono giusti o condivisibili.
— AurelioDeLaurentiis (@ADeLaurentiis) November 10, 2025
