Si arrin Luis Enrique të ketë një formë fizike kaq të mirë në moshën 55-vjeçare? Trajneri i Paris Saint-Germain ka një marrëdhënie pothuajse obsesive me trupin e tij: nuk është etje për t’u dukur apo dëshirë për të fituar ndjekës, është thjesht rutina e një ish-futbollisti që e përkufizon veten “më shumë si gjysh sesa si profesionist i nivelit të lartë”, por që nuk ka hequr dorë aspak nga aktiviteti fizik, sepse “është i rëndësishëm për mua si person”. Sa i përket zakoneve ushqimore, ato janë shumë të rregullta dhe të balancuara, përfshirë edhe agjërimin e ndërprerë, për t’i bërë ballë përpjekjeve fizike që bën duke ngarë biçikletë malore, duke marrë pjesë në maratona, duke ushtruar muskujt në palestër dhe duke u kujdesur gjithashtu për trupin me trajtime fizioterapeutike.
Ka vetëm një gjë nga e cila nuk heq dorë dhe që mund të quhet “vesi i tij”, siç shpjegojnë ata që janë shumë afër trajnerit asturian: një shishe e mirë vere. Nuk është shkelje, por kult i shpirtit.
Dieta e planifikuar dhe stërvitjet
Çfarë ha Luis Enrique? Ai ka një plan ushqimor të ndërtuar sipas përgatitjeve që duhet të përballojë — nëse i duhet të shtojë masë muskulore apo të mbetet më “i thatë” për të marrë pjesë në gara maratone. Në Francë kanë vërejtur disa nga zakonet e tij: e fillon çdo ditë me një filxhan kafeje të zgjedhur me kujdes dhe ushqehet me vakte të balancuara, të pasura me perime dhe produkte natyrale.
Tre vite më parë, me rastin e Kupës së Botës në Katar, ai zbuloi se në programin e tij përfshihen edhe agjërimi i ndërprerë dhe konsumimi i proteinave që ndihmojnë shtimin e masës muskulore. Në një nga transmetimet e tij në Twitch ai tha: “Kam ngrënë gjashtë vezë në darkë, tre të ziera dhe tre të skuqura. Pastaj bishtaja jeshile, karota dhe patate të ëmbla. Dhe e mbylla me kos.”
Dhe që trupi të qëndrojë i shëndetshëm, ka edhe diçka tjetër për të cilën nuk bën kompromis: masazhet dhe seancat e fizioterapisë, të cilat i alternon me frekuentimin e rregullt të palestrës (siç tregon vetë në postimet që ndan në Instagram).
Çiklizëm dhe maratona për t’u vënë në provë
Pavarësisht një gjuri të dëmtuar, Luis Enrique nuk ka hequr dorë kurrë nga praktika e larmishme e sportit. Nëse çiklizmi është pasioni i tij kryesor, nuk kanë munguar as përvojat e fundit si vrapues. Në vitin 2007 ai mori pjesë në maratonën e Firences, të cilën e përfundoi nën tre orë, dhe si maratonist ka arritur të zbresë nën 40 minuta në garën 10 kilometra. Në Frankfurt emri i tij ishte në listën e pjesëmarrësve në Ironman: përshkoi 3,86 kilometra not, 180 kilometra me biçikletë dhe 42 kilometra vrap për 10 orë e 19 minuta. Marathon des Sables (një nga garat me etapa më të vështira në botë) është një tjetër sfidë nga e cila nuk ka hequr dorë. Dhe s’ka problem që shtatorin e kaluar e theu klavikulën duke rënë nga biçikleta — pasioni për dy rrotat është më i fortë.
E vetmja “lëshim” në tryezë: cili është vesi që nuk e braktis
Disiplina e hekurt që përdor për të mbajtur trupin në formë ndonjëherë ndërpritet nga ndonjë “shkelje” të vogël që Luis Enrique ia lejon vetes. Asgjë e jashtëzakonshme — bëhet fjalë për disa kënaqësi të vogla për shijen. Një në veçanti, që ndodh rrallë, kur shkon për darkë në disa restorante të Parisit: “vesi i tij i vetëm”, siç thonë persona shumë pranë tij për mediat franceze, është një shishe e mirë vere.
