Ndoshta Erion Veliaj ka qenë i fundit që e ka kuptuar se nga po i vinte realisht goditja, por në këtë rast, për interesin publik dhe transparencën vlen shprehja “më mirë vonë se kurrë”. Kryebashkiaku i shkarkuar nga partia e tij ka vendosur këtë fillim jave një ti kundërvihet firmës dhe Edi Ramës dhe vendimit të PS. Nëse ata votuan ta heqin qafe duke e braktisur, të vetëm, në burg, për ti hapur rrugë zgjedhjeve të reja në Tiranë dhe zëvendësimit të tij me Ogerta Manastirliun, ky i fundit ka klithur: “NDAL”. Ai në rastin më të mirë e ka vonuar dhe në më ekstremin po përpiqet ta pengojë që kjo të ndodhë.
Duke shfrytëzuar mundësinë që i jep ligji për ta ankimuar në Gjykatën Kushtetuese atë qëndrimin e partisë dhe Ramës, ai ka nënshkruar edhe aktin e parë të ndarjes prej tyre. Nëse më parë edhe nga burgu ai bëri thirrje për mbështetje ndaj shefit, për votimin e PS në 11 maj, madje edhe tani së fundi, nuk i fajësoi ata që s’pranonin të dëgjonin argumentat e tij në këshillim bashkiak, me aktin e ankimimit në kushteturese divorci është konsumuar plotësisht.
Ankimi në Kushtetuese/ Erion Veliaj "ngrin" fushatën e PS për Tiranën
Por më e rëndësishmja nuk është kjo. Po të lexohet me vëmendje teksi i ankimimit të Erion Veliajt, aty vërehet një element që nuk mund të neglizhohet. Ai i referohet nenit 115 të kushtetutës, i cili thekson se një kryetar bashkie mund të shkarkohet vetëm për shkelje të rënda të ligjeve. Ekipi i mbrojtjes së tij pretendon se ky nen kushtetues prevalon mbi ligjin për pushtetin vendor (62/C), në bazë të të cilit mungesa në detyrë për tre muaj justifikoi votimin e socialistëve kundër tij dhe noterizimin e këtij akti të këshillit bashkiak nga Rama.
Pa u zgjatur në labirinthe të ngatërruara arsyetimesh ligjore Veliaj pretendon se partia e tij e ka shkarkuar në mënyrë të paligjshme dhe se Edi Rama nuk ka pasur të drejtë kur e ka formalizuar këtë akt.
Por, po të shohim në retrospektivë të gjithë qëndrimet që Lali mban prej 10 muajsh që gjendet në birucë, refreni i tij i deritanishëm ka qenë: SPAK po më mban pa të drejtë në burg. Ai ka vënë theksin në ndërprerjen e mandatit të një të zgjedhuri pa vendim të formës së prerë, mungesën e vërtetimit nga akuza qoftë edhe të një akti të vetëm korruptiv me firmën e tij, izolimin e egër dhe hetuesinë alla sigurimse. Pra qëndrimi i tij konstant ka qenë ai i një linçimi për arsye politike.
Si po mbrohet Veliaj kundër konspiracionit të SPAK
Deri më tani kësaj hipoteze ai nuk i vinte autorësi. Mbështetësit e tij aludonin se pas denoncuesit anonim, Nesti Angoni, fshihej rivalja e dikurshme Belinda Balluku, po pa shkuar dot më lart. Ata pëshpërisnin se lufta brenda llojit po e godiste “kryebashkiakun e suksesshëm të dezinjuar si pasardhës”. Ama kurrë deri më sot, as ata, as Erioni vetë, nuk e patën lidhur vijësjelljesn e Prokurorisë së Posaçme me atë të kryeministrit. Sot kur publikisht Veliaj ka pranuar se edhe SPAK edhe Rama e kanë goditur në mënyrë të paligjshme, fabula ndryshon. Ai për herë të parë ka lënë të kuptohet se midis tyre ka një koordinim.
“Me pikë dhe prejse” të gjithë detajet që parathonë rënien e Lalit
Shenjat e këtij plani të pa shpallur mes çetës së Dumanit dhe organizatës së Ramës janë vënë re me kohë në koridoret e vendimarrjes. Fakti se rrokullisja juridike e Veliajt ecte parallelisht me zhveshjen nga pushteti politik, me heqjen e fuqive brenda bashkisë, me ndalimin e deklaratave për ta mbrojtur dhe së fundi, me eleminimin e gjithë mbështetësve nga grupi i ri parlamentar, nuk kishte kaluar pa u vënë re.
Tani me ankimin në kushtetuese kemi mbërritur në një fazë të re: vetë viktima po pranon se si prokurorët e gjykatësit, po ashtu edhe Rama me miqtë e dikurshëm, kanë vepruar njësoj në mënyrë të paligjshme kundër tij. Pra se ata kanë qenë bashkë, jo në kërkim të drejtësisë, por në planin për linçim.
Prandaj, sado i vonuar që të jetë ky përfundim ku ka arritur kryebashkiaku i shkarkuar sërish ia vlen të thuhet: “më mirë vonë se kurrë”. Sepse kjo pistë na ndihmon të kuptojmë më qartë kulisat që prodhuan rënien e tij.
©Lapsi.al
