Andrea Agostinelli dhe futbolli janë një binom i pandashëm që nga koha kur ai djalosh bjond i lindur në Ankona nisi të ndiqte një top në të rinjtë e Lazios, duke debutuar më pas në Serie A në moshën 18-vjeçare më 19 tetor 1975 kundër Perugias. Sot Agostinelli është 68 vjeç dhe pas një karriere shumë të gjatë si lojtar e më pas si trajner, vazhdon të stërvisë: në sezonin e fundit ka arritur ngjitjen në kategorinë më të lartë me Flamurtarin në Shqipëri, “por kam vendosur të largohem për shkak të divergjencave të programimit me shoqërinë”.
Jeta e teknikut Agostinelli, që në Shqipëri ka drejtuar edhe Skënderbeun e Partizanin, është shënjuar në mënyrë të pashlyeshme nga dhimbja ndoshta më e madhe që një njeri mund të përjetojë: humbja e një djali. Gianmarco ka vdekur në vitin 2014 në moshën 33-vjeçare, në rrethana të lidhura me përdorimin e drogës. Një zi që Andrea nuk ka arritur ta përpunojë plotësisht, duke vazhduar të bëjë pyetje që nuk mund të kenë përgjigje: “Po sikur të mos e kisha lënë vetëm atë natë? Pse mua?”.
Djali i teknikut Andrea Agostinelli u gjet i vdekur në hotel
Gianmarco Agostinelli u gjet pa jetë në mëngjesin e 24 gushtit 2014, në një dhomë hoteli në Montecatini Terme. Trupi pa jetë u zbulua nga stafi i pastrimit. Raporti i parë mjekësor tregoi arrest kardiocirkulator si shkak të mundshëm të vdekjes dhe në dhomë u gjetën disa doza kokaine, në paketime të vogla, disa tashmë të konsumuara. “Gjithçka që është lexuar fatkeqësisht është e vërtetë”, konfirmon sot tekniku markez lidhur me përdorimin e kokainës.
Agostinelli rrëfen kur djali i tij ra në varësinë që do t’i kushtonte jetën: “Ka filluar të përdorë në vitin 2003, ndërsa unë stërvisja Napolin. Dhe të mendosh që në shtëpinë time nuk kishte hyrë kurrë asgjë, as një cigare. Kur unë dhe gruaja ime e zbuluam, ai u justifikua: ‘E bëjnë të gjithë’. E kemi dërguar në komunitet, përmes njohjeve të mia ai ia doli të bëjë rrugën e tij në futboll. Madje kishte debutuar edhe në C2”.
Dhimbja pa fund e Agostinellit: “Koha nuk e fshin asgjë”
Karriera sportive nuk mjaftoi për ta larguar Gianmarcon nga droga, sot ajo që mbetet është dhimbja e pashuar e Andreas: “Kur përjeton një tragjedi të tillë, për gjysmë vdes edhe ti, nuk ngrihesh më – shpjegon Agostinelli për ‘Corriere della Sera’ – Është një fakt i panatyrshëm, një pjesë e zemrës shkon në nekrozë. Dhimbja mund të mësohet vetëm ta menaxhosh. Koha nuk e fshin asgjë. Jam fajësuar edhe për gjërat më të vogla. Shumë herë i kam thënë vetes: ‘Po sikur të mos e kisha lënë vetëm atë natë?’. Nuk e gjeja një arsye. ‘Pse mua’, pyesja. Nuk ka një moment të ditës që nuk e mendon. Është ende e vështirë”.
