Mediat italiane kanë nisur të shfaqin gjithnjë e më hapur ironinë dhe skepticizmin ndaj marrëveshjes Meloni–Rama për ngritjen e qendrave të emigrantëve në Shqipëri. Në një analizë të L’Espresso, titulluar me sarkazëm “Teatri i Mbretëreshës Giorgia e Shqipërisë”, vihet në qendër jo vetëm kostoja stratosferike e operacionit (deri në një miliard euro në pesë vjet), por edhe funksionaliteti i dyshimtë i strukturave me kontrata të majme.
Shqipëria, sipas gazetarëve italianë, rrezikon të kthehet në një “koloni të re” të politikave të brendshme italiane, ndërsa për Italinë ky është një “neokolonializëm vetëvrasës”. Analiza me tone thumbuese përshkruan një projekt që është më shumë shfaqje propagandistike sesa zgjidhje funksionale.
Shkrimi më poshtë me titull: Teatri i mbretëreshës Giorgia e Shqipërisë
“Mbretëresha Giorgia e Shqipërisë” ishte titulli me të cilin L’Espresso (nr. 11, 15 mars 2024) zbuloi parashikimin astronomik të kostos për ndërtimin e qendrave të ndalimit për migrantë, që Giorgia Meloni i deshi me forcë në Gjader dhe Shëngjin, në anën tjetër të Adriatikut. Ishim në prag të fushatës për zgjedhjet europiane dhe burrështetasja jonë, me një përçmim për rreziqet fiskale, shpresonte ta shndërronte këtë gjetje të sajën në një model për demokracitë e tjera të qëndrueshme të Europës, duke hapur menjëherë një financim prej 133 milionë eurosh, që sipas fjalëve të saj përbënin “një investim”. Sepse, sipas saj, do të kursenim në kthimet mbrapsht duke llogaritur efektin ndalues, një efekt që mbetet ende për t’u verifikuar.
“Do të hapet përpara datës 20 maj”, njoftoi ajo.
Në stilin tipik italian, që e do urgjencën kur në lojë ka kontrata milionëshe, por është më i ngadaltë kur është thjesht çështje përpikërie, gjithçka u shty. Në shtator flitej ende për një hapje “brenda pak javësh”. U arrit më 11 tetor. Dhe më 14, dhjetë bangladeshasve dhe gjashtë egjiptianëve të shpëtuar në det iu dha nderi të inauguronin strukturat bosh, të destinuara të mbeteshin të tilla – mes agjentësh të dërguar për të marrë kohën kot.
Qendrat në Shqipëri në kundërshtim me të drejtën europiane, thotë Gjykata e BE
Spektakli melonian u shoqërua me një shfaqje të pasur adhuruesish të zjarrtë. Një garë për të theksuar sa shumë ishte vlerësuar ideja, jo vetëm nga kancelaritë e Kontinentit të Vjetër, por edhe, pasi u rizgjodh, nga miku Donald Trump përtej Oqeanit.
Një sukses planetar përballë të cilit, në mënyrë plastike, Edi Rama u përkul përzemërsisht, duke falënderuar këtë rrjedhë bujare të neokolonializmit vetëvrasës italian.
Më 18 tetor, për të ftohur entuziazmin e trios Meloni–Piantedosi–Salvini, me ndonjë duartrokitje të vakët nga Tajani, mbërritën gjyqtarët e seksionit të emigracionit në Romë, të cilët nuk e konfirmuan mbajtjen në distancë të të ndaluarve: kursi u drejtua për në Bari për t’i kthyer në Itali kërkuesit e azilit.
Në Këshillin e Ministrave u përpoqën të anashkalonin gjyqtarët, duke mos pasur mundësi t’i nënshtronin ata, dhe nisën të përshkruajnë në mënyrë të nxituar “gjykime sigurie” për vende të rrënuara nga luftëra civile të përgjakshme, të drejtuara nga despotë të çdo kategorie.
Lepuri i bardhë, i nxjerrë nga cilindri i një shpenzimi publik që përpin kapituj për arsimin dhe shëndetësinë, mori trajtën e një përbindëshi të pangopur.
Gjykata e BE godet paktin Rama-Meloni/ Çfarë nënkupton ky vendim
Siç kishte llogaritur që në mars 2024 Carlo Tecce, mrekullia jo e një por e dy burgjeve të ngritura nga hiçi do të na kushtonte nga 700 milionë deri në një miliard euro në pesë vjet. Ndërkohë, disa miliona ishin shpenzuar tashmë. Sa saktësisht? Llogaritë u bënë para pak ditësh nga ActionAid dhe Universiteti i Barit. Gjetja e Melonit na ka kushtuar 114 mijë euro në ditë për pesë ditë. Këto shpenzime i shtohen kostove për ndërtimin e strukturave, përkatësisht kontrata për 74 milionë euro.
Çdo vend në Shqipëri do të kishte një kosto prej 153 mijë euro, krahasuar me 21 mijë euro në Porto Empedocle, Agrigento, Itali.
Është çështje parash, sigurisht, por edhe çështje e së drejtës. Sepse në maj, Gjykata e Kasacionit, duke përgënjeshtruar vetveten, ia referoi Gjykatës së Drejtësisë së BE-së çështjen nëse transferimi i migrantëve në Shqipëri është i përputhshëm me legjislacionin europian.
Deri më sot, “Operacioni Shqipëria” është konkretizuar si skenografia më e shtrenjtë dhe më e kotë që skena e simboleve të politikës së “sigurisë” ka realizuar ndonjëherë. Por dihet: shoqëria e spektaklit nuk e vret mendjen për hollësitë. Shfaqja është gjithçka./ L'Esspreso përshtati Lapsi.al
