Ka disa momente të rëndësishme në jetën e një personi dhe mesa duket për Ibrahimovic kjo ishte një nga ato: një moment kalimi nga një Zlatan tek tjetri, ku të lirosh trupin tënd nga një frazë e angazhuar, shumë e angazhuar. Një çast pothuajse katartik, që ish-futbollisti 43-vjeçar – sot këshilltar i pronësisë së Milanit, si dhe ‘partner operativ’ i RedBird – e ka konsideruar të arsyeshëm jo vetëm për ta përjetësuar por edhe për ta ndarë me 63 milionë ndjekësit e tij në Instagram. Dhe jo në një histori të përkohshme, por në një postim të destinuar të mbetet në profilin e tij.
Ibrahimovic vendosi të heqë tatuazhin e tij më ikonik, atë për gjykimin e Zotit para të cilit duhet të japë llogari vetëm: një operacion i dhimbshëm, që kërkon disa seanca lazeri për ta fshirë plotësisht.
Ibrahimovic heq tatuazhin “Vetëm Zoti mund të më gjykojë”
Gjigandi nga Malmo është i njohur për tatuazhet e tij të shumta: ka shumë të tillë, mes të cilëve luani gjigant në shpinë (që përfshin disa të tjerë, si njeriu vitruvian i Leonardos), datat e lindjes së familjarëve të tij (prindërve, partneres, fëmijëve) në kyçin e dorës së djathtë, mbi tricepsin e djathtë mbiemri i tij në shkronja arabe. Po ashtu emri i babait “Sefik” në parakrahun e djathtë dhe një tatuazh tribal maori që shtrihet nga shpatulla deri te bërryli, me emrat e djemve Maximilian dhe Vincent.
Shpina e mbuluar plotësisht me tatuazhe e Zlatan Ibrahimovic
Në brinjën e djathtë ka një dragua të kuq (simbol i paqes, urtësisë, fatit) dhe një as zemre (rrezik dhe aventurë), ndërsa në brinjën e majtë ndodhet (ende për pak kohë) mbishkrimi “Only God Can Judge Me”, pra “Vetëm Zoti mund të më gjykojë”. Është pikërisht kjo frazë që Ibrahimovic ka vendosur ta zhdukë, duke përballuar për këtë një seri seancash lazeri mjaft të dhimbshme, siç kuptohet nga shprehjet e dhimbjes së Zlatanit, i cili shtrëngon një top të vogël në dorë për ta lehtësuar.
Pse e hoqi Ibrahimovic atë tatuazh
Suedezi nuk e ka shpjeguar qartë arsyen e këtij vendimi, por ka gjasa që heqja e tatuazhit që më shumë se të tjerët mishëronte mënyrën e tij të të menduarit, të bazuar në një ego të pakufishme dhe në demonstrimin e gjithfuqishmërisë, të nënkuptojë se ajo frazë nuk përfaqëson më atë që Ibrahimovic ndien se është.
Ndoshta është një akt përulësie, duke kuptuar – ndoshta pas sezonit të fundit shumë të vështirë me Milanin, ku për herë të parë as ai nuk u kursye nga kritika të ashpra – se askush nuk mund t’i shpëtojë gjykimit të të tjerëve për atë që thotë dhe bën (gjë tjetër është pastaj të ndikohesh prej tij). Edhe pse ka nga ata që në komentet online sugjerojnë se mund të jetë e kundërta, pra që as Zoti nuk mund ta gjykojë Zlatanin…
