Më 9 dhjetor 2024, regjimi i Bashar Assadit u përmbys dhe Siria u kthye një faqe të re kur organizata xhihadiste sunite Tahrir Al-Sham mori pushtetin nën udhëheqjen e Ahmad Al-Golani. Ndërsa ndërkombëtarët shikonin me habi, vendi i vuajtur prej kohësh zhytej edhe më shumë. Në njoftimet e para zyrtare të regjimit të ri, nofka guerile e udhëheqësit të ri "Al-Jolani " i referohej atdheut të tij, Lartësive të Golanit u "fshi" dhe u zëvendësua me mbiemrin e tij të vërtetë "Al-Sharaa". Ndërsa muajt kalonin, vendimi për të ndryshuar mbiemrin e Presidentit të ri të përkohshëm sirian nuk ishte aspak i rastësishëm.
Afrimi i Turqisë -Largimi nga Irani
Shenja e parë e politikës së re të jashtme të Damaskut erdhi nga Turqia, vendi i parë që njohu regjimin e ri sirian dhe rihapi ambasadën e tij. Një shembull karakteristik i marrëdhënies së ngushtë dhe të ripërtërirë siriano-turke ishte qartësisht i dukshëm në zgjedhjen e kreut të ri të diplomacisë siriane. Asaad Al-Shaibani, 37-vjeçar pa përvojë, i cili sapo kishte përfunduar studimet pasuniversitare në një universitet privat anglishtfolës në Stamboll, u emërua Ministër i Jashtëm.
Kontaktet e shpeshta që pasuan midis anëtarëve të qeverive të të dy vendeve konfirmuan gjithnjë e më shumë vlerësimin fillestar të vëzhguesve politikë se Siria po shndërrohej gradualisht në një "protektorat turk" - një përfundim që shpjegonte tolerancën e qeverisë së re në Damask ndaj ndikimit ushtarak turk në rritje në provincat veriore të vendit.
Në të njëjtën kohë, megjithatë, Irani vendosi të tërhiqej nga territori sirian, duke hequr të gjitha gjurmët e pranisë së Gardës Revolucionare. Marrëdhëniet dikur "strategjike", siç quheshin, midis Damaskut dhe Teheranit u bënë papritur një gjë e së kaluarës, me mediat qeveritare iraniane që komentuan në mënyrë kritike faktin se Siria tani kontrollohej nga xhihadistët sunitë. Kështu, ndryshimi i parë i madh në politikën rajonale siriane ishte një fakt.
Siria dhe Izraeli në rrugën e duhur për të normalizuar marrëdhëniet
Ndërkohë, situata në Siri mbeti e pasigurt, ushtria izraelite gjeti mundësinë për të përparuar në zonat e Sirisë jugore, të cilat i kontrollon deri më sot. Megjithatë, mbresëlënëse ishte toni relativisht i butë i Presidentit të ri sirian ndaj këtij fakti të ri të kryer. Nga njëra anë, Ahmad Al-Sharaa dha përshtypjen se donte ta qetësonte Izraelin, duke shprehur pikëpamjen se "Izraeli nuk duhet të shqetësohet më, pasi Irani tani është tërhequr nga Siria".
Nga ana tjetër, edhe më i habitshëm ishte fakti që Al-Sharaa, ndërsa bënte thirrje për tërheqjen e Izraelit nga provincat jugore siriane, shmangu në të njëjtën kohë thirrjen që izraelitët të tërhiqeshin nga atdheu i tij, Lartësitë e Golanit, të cilat kanë qenë nën kontrollin izraelit që nga Lufta Gjashtëditore e vitit 1967.
Takimi vendimtar midis Presidentit Al-Sarrah dhe Donald Trump në Riad, në prag të turneut të tij në Gjirin Persik majin e kaluar, rezultoi vendimtar. Në takim morën pjesë si pritësi saudit, Princi i Kurorës Mohammed bin Salman, ashtu edhe Presidenti turk Erdogan nëpërmjet videokonferencës. Siç konfirmoi Shtëpia e Bardhë javën e kaluar, takimi përgatiti terrenin për normalizimin e marrëdhënieve midis "Sirisë së re" dhe Izraelit.
Shërbëtor i shumë udhëheqësve
Sot, vetëm gjashtë muaj pas ndryshimit të regjimit në Siri, vërehet se të gjithë aktorët kryesorë rajonalë po veprojnë të pashqetësuar brenda territorit të saj: Turqia, Izraeli, Rusia dhe SHBA-të.
Presidenti i përkohshëm Ahmed Al-Sharaa ka vendosur se duhet t'u shërbejë të gjithëve. Megjithatë, pyetja që mbetet pa përgjigje është se sa kohë do të jetë në gjendje t'i kënaqë të gjithë? Dhe mbi të gjitha, me çfarë çmimi?
