Tridhjetë e një vjet pas ndarjes nga jeta e Ayrton Senna në Imola, adhurimi i tifozëve të Formula 1 dhe motorsportit vazhdon të habisë. Por edhe më befasues është respekti për “Magic” nga kolegët e tij dhe pasardhësit në pistat e Botërorit. Natyrisht, asnjë prej pilotëve që sot zënë një nga njëzet vendet e nisjes nuk ka ndarë pistën me kampionin fatkeq brazilian, që më 21 prill pati 40-vjetorin e fitores së tij të parë në Formula 1, në Çmimin e Madh të Portugalisë të vitit 1985, nën një shi të rrëmbyeshëm. Lewis Hamilton – për të përmendur një nga “veteranët” aktualë – kishte lindur vetëm tre muaj e gjysmë më parë, ndërsa Fernando Alonso nuk kishte mbushur ende katër vjeç, dhe të dy garonin me karting në kohën kur ndodhi tragjedia në Imola më 1994.
E megjithatë, mirënjohja e shpallur e kampionit shtatë herë botëror, ajo më e përmbajtur e spanjollit dhe ajo e protagonistëve të tjerë aktualë apo të kohëve të fundit (si Sebastian Vettel për shembull), është e prekshme dhe – për të rikthyer temën – për njëfarë mase befasuese. Lidhet sigurisht me fëmijërinë e disa prej tyre, por në të njëjtën kohë është e shkëputur krejtësisht nga realiteti dhe para lindjes së shumicës së atyre që sot janë titullarë në një nga njëzet makinat që nisen çdo fundjavë gare në Botëror.
Cirkuiti i mallkuar në San Marino
Përvjetori i 31 i aksidenteve të Çmimit të Madh të San Marinos më 1994 përfshin dy ngjarje të dhimbshme: Rubens Barrichello i shpëtoi për pak vdekjes në provat e lira të së premtes më 29 prill, ndërsa Roland Ratzenberger humbi jetën të shtunën më 30, kur Simtek i tij u përplas me murin te kthesa Tosa gjatë provave zyrtare. Një fundjavë gjaku që në 1994 nisi në Autodromo Enzo e Dino Ferrari dhe vazhdoi deri në vjeshtën e vonë, me Çmimin e Madh të Brazilit në Interlagos: gara – literalish – e shtëpisë për Sennën.
Për shumë prej nesh koha si të jetë ndalur: mjafton një vetëtimë në ngjyrat verdhëjeshile dhe ai zëri i tij gjithmonë i butë e melankolik për të na kthyer menjëherë në të kaluarën. Kjo ndodh në të njëjtën mënyrë edhe për ata që janë frymëzuar drejtpërdrejt nga legjenda e Ayrton Senna, me kredencialet (dhe talentin) për të ndjekur gjurmët e tij, për të fituar aty ku fitoi ai dhe – në disa raste – madje për ta tejkaluar atë: të paktën në numra, statistika, madje edhe tituj. Edhe në Imola, ku Botërori do të rikthehet pas garës së ardhshme jashtë kontinentit në Miami.
In memorium
Kështu, një vit më parë, Sebastian Vettel pilotoi në Enzo e Dino Ferrari McLaren MP4/8 të vitit 1993 (i fundit i drejtuar nga Senna para kalimit fatal te Williams), pak para nisjes së Çmimit të Madh të Emilia Romagna. Kështu edhe Sir Lewis Hamilton, vjeshtën e kaluar në Interlagos, në MP4/5B me të cilën braziliani fitoi titullin e tij të dytë botëror në vitin 1990. Duke shkuar edhe më tej, është interesante të shohësh se si edhe ata që sot janë të rinj apo shumë të rinj ndiejnë një admirim të sinqertë (të paktën kuriozitet) për Ayrton Senna dhe historinë e tij. Edhe këtu nuk bëhet fjalë vetëm për adhurues të thjeshtë: Senna është shembull pilotimi, stili dhe jete edhe për gjeneratën e re të pilotëve, veçanërisht për ata të Formula 1, duke “kapërcyer” madje edhe ata që e pasuan brazilianin në listën e kampionëve të botës.
Ka një efekt të veçantë të shohësh Andrea Kimi Antonelli me fanellë të verdhë vitin e kaluar në ceremonitë për 30-vjetorin në Imola, përkrah Bruno Senna, nipit të Ayrton dhe vetë ish-pilot i Formula 1 mes viteve 2010 dhe 2012 me HRT, Renault dhe… Williams. Dhe nëse për njerëzit e zakonshëm figura e Senna lidhet fort me fundin e tij tragjik, për një pilot të ri të Formula 1 duhet të ketë diçka ndryshe, më të hollë. Dhe pikërisht kjo është e veçanta: Senna ishte diçka më shumë. Një legjendë e gjallë. Dikush që të gjithë kemi nevojë ta ndiejmë pranë, qoftë edhe vetëm herë pas here: ai vetëtimë e verdhë na shfaqet befas, ai zë melankolik na arrin papritur, duke na kthyer kokën në çast dhe duke na befasuar pa asnjë mbrojtje apo turp.
Lexo më tej: Ayrton Senna, historia e një kampioni të humbur 30 vjet më parë: Tamburello, kthesa e 'vdekjes' në Imola
Zgjat pak, por mjafton për një tjetër copë rruge, për një tjetër xhiro në pistë. Nuk është nevoja të presim datën një maj: ajo është thjesht një pretekst për të kujtuar çdo vit dashurinë tonë për të. Helmeta e verdhë që del nga kabina e Williams-it të mallkuar është një përshëndetje misterioze, një “shihemi” drejt emocioneve të tjera që tashmë po largohen me shpejtësi, marsh pas marshi, në një rend të rrufeshëm.
