Shkarkimi i Paulo Fonseca pas ndeshjes Milan-Roma bëri që ajo që ndodhi në fushën e San Siros të kalonte në plan të dytë, por gjatë 90 minutave – që përfunduan me barazimin 1-1 mes kuqezinjve dhe verdhekuqve – pati disa situata që ngjallën polemika. Episodi më i diskutuar ishte pa dyshim kontakti mes Pisilli dhe Reijnders.
Në minutën e 42-të, arbitri Fabbri e gjykoi si të rregullt një kontakt të dukshëm në zonën e rreptësisë mes mesfushorit të Romës, i cili shkoi në rrëshqitje dhe atij të Milan, që po përpiqej të shmangte kundërshtarin për të lëvizur drejt portës. Kjo shkaktoi menjëherë polemika të ashpra, duke përfunduar me përjashtimin e teknikut Fonseca për protesta. Në vazhdim të aksionit, Theo Hernández u ndëshkua me karton të verdhë për një ndërhyrje ndaj një lojtari të Romës, ndërsa menjëherë pas tij, për protesta, edhe Alvaro Morata mori një karton të verdhë.
Pse kontakti Reijnders-Pisilli nuk u konsiderua penallti nga Fabbri
Shumë dyshime rreth vendimit të arbitrit Fabbri lindin nga fakti se ndërhyrja e Pisilli nuk i lejoi më Reijnders të bënte ndonjë lëvizje tjetër, pasi mesfushori holandez u rrëzua dhe humbi zotërimin e topit. Për të kuptuar arsyen e mungesës së një penalltie, duhet analizuar dy lëvizje: e para, ajo e Pisillit, i cili nuk e prek topin dhe nuk ndryshon drejtim, duke rrëzuar Reijnders; dhe e dyta, lëvizja e numrit 14 të Milanit, që zotëronte topin, e preku me thembër, ndryshoi paksa drejtim dhe përfundoi në trajektoren e Pisilli.
Duke u përpjekur të kuptojmë logjikën e Fabbris, mund të themi se ai mund të ketë vlerësuar distancën mes lojtarëve, pritjen e një gjuajtjeje nga Reijnders dhe faktin që Pisilli nuk shkonte në drejtim të kundërshtarit. Por rezultati mbetet i qartë: Reijnders bëri një lëvizje dhe u rrëzua.
Aktualisht, arbitrat janë udhëzuar të mos akordojnë penallti për raste që nuk janë “fouls” të dukshme, duke u përqendruar në motivin e lëvizjeve të lojtarëve. Kjo është bërë për të shmangur akordimin e penalltive të diskutueshme, të quajtura ‘rigorini,’ por kjo qasje po sjell vetëm konfuzion.
Ky vendim duket të jetë një pasojë e deklaratave të fundit të Gianluca Rocchit, i cili është shprehur kundër ‘rigorinëve.’ Ai tha: “Kur një arbitër mendon me instinkt se është penallti, në 98% të rasteve ka të drejtë. Në raste si Cagliari-Atalanta, nuk u dha një penallti sepse arbitri u ndikua nga logjika, jo nga instinkti. Nëse do të ndiqte instinktin, penalltia do të akordohej.”
Analiza e ekspertëve: për Marelli nuk ishte penallti, për Cesari po
Ish-arbitri Luca Marelli analizoi rastin në “DAZN” duke thënë: “Ky është një episod për diskutim. Nuk është një rast i qartë. Nga këndvështrimi i kamerës së 16 metrave, shihet distanca mes Pisillit dhe Reijnders, rreth 1-1.30 metra. Kjo është e rëndësishme sepse lëvizja e Pisillit ishte horizontale, jo drejt lojtarit të Milanit.”
Megjithatë, jo të gjithë në studio ishin dakord. Jeremy Menez dhe Andrea Stramaccioni argumentuan kundër analizës së Marellit.
Ndërkohë, Graziano Cesari nga Mediaset pati një qëndrim të kundërt: “Shihni kontrastin me Pisillin. Fabbri ishte afër, por nuk dinte çfarë të bënte. VAR-i nuk ndërhyri dhe më pas, në vazhdim, erdhi kartoni i verdhë për Theon dhe protestat e ashpra të Fonsecas, që çuan në karton të kuq për trajnerin. Në këtë rast, Pisilli ndërhyri në rrëshqitje duke penguar Reijnders të vazhdonte aksionin.”
