Nuk ka asnjë mënyrë për të pranuar një humbje, edhe kur ajo shpallet. Kush nuk ka marrë bërë tifo për Gianluca Vialli vitet e fundit? Të gjithë e përqafuan atë, në natën e Wembley, një sekondë pasi një grup djemsh me të kaltër, jo favoritë e të fishkëllyer për më shumë se njëqind e njëzet minuta kishin ndëshkuar mendjemadhësinë angleze. Dukej se e kishte mposhtur sëmundjen, ashtu si kishte triumfuar në një kampionat evropian që nuk duhej ta fitonte dhe përkundrazi e kishte fituar. Por nuk ishte kështu, edhe pse luftoi, me gjithë forcën që i kishte mbetur, një tumor të tmerrshëm për t’i rrëmbyer deri edhe minutën e fundit të mundshme.
Vialli nuk u dorëzuar asnjëherë për jetën, të paktën jo mbi atë që jeta i propozonte. Ai mund të kishte zgjedhur një ekzistencë borgjeze, të qetë, në lehtësinë e një familjeje të pasur në provincë. Në vend të kësaj ai zgjodhi futbollin, pasionin e tij. Ai zgjodhi të mos jetonte ëndrrat e të tjerëve. Talent i spikatur në Kremona, gjeni i përkëdhelur i Sampdoria, kampion në shërbim të kauzës së përbashkët te Juventus. Ai ishte një sulmues modern, i aftë në karrierë për tu transformuar në një lojtar gjithnjë ndryshe, sepse ajo që urrente më shumë nga të gjitha ishte rutina.
VIALLI, NË VITET KUR FUTBOLLI ISHTE FUTBOLL
Inteligjent deri në atë pikë sa të adhurohej më shumë nga presidentët e tij se nga trajnerët: Luzzara në Kremona, pastaj Mantovani te Genova, në fund Boniperti në Torino. Të gjithë të pushtuar nga qëndrimi i tij, nga zgjuarsia e tij. Të gjithë të bindur se nuk kishin të bënin me lojtarin e zakonshëm me mendjen vetëm te kontrata dhe garancia e një vendi si titullar.
Për njëzet vjet ai përshkoi botën e futbollit në mënyrën e tij, pa mërzitur kurrë dhe pa u mërzitur kurrë. Njëzet vjet vezullues, të populluar nga fenomene të huaja, ndaj të cilëve nuk ishte e lehtë të hapje rrugë. E aq më pak të fitoje. Sot mund të ndodhë që një gjysmë lojtari të fitojë një titull: në vitet '80-'90 ishte shumë më e vështirë. Ai vuri vulën në titullin e parë dhe të vetëm të Sampdoria dhe në Ligën e fundit të Kampionëve të Juventus. Rezultate jo të papërfillshme, për të cilat ai kontribuoi vendosmërisht. Ai nuk jetoi kurrë I ekzagjeruar, duke u varur siç bëjnë shumë kampionë mes një dalje të parëndësishme televizive, një kërcimi në disko dhe një shfaqje në stadium.
Avangardë me kohën ai zgjodhi Londrën si tokën e zgjedhur, duke kuptuar para shumë njerëzve se Premier League do të ishte toka e premtuar. Ai u dashurua në Angli, pati dy vajza atje, zgjodhi të kurohej atje, i mbylli ditët atje. Ai i ka qëndruar besnik vetes dhe parimeve të tij themeluese: i painteresuar për vendet e zakonshme, t'i mbante pranë miqtë. Mancinin para së gjithash.
MIQËSIA E PËRJETSHME ME ROBERTO MANCINI
Historinë e futbollit tonë e kanë bërë më shumë duelet sesa miqësitë. Një botë shumë e pasur për të mos u qeverisur nga hipokrizia dhe jo sinqeriteti. Ndoshta edhe kjo vetëdije për të qenë jashtë të zakonshmes, ka përfunduar duke i mbajtur ata bashkë gjatë gjithë kësaj kohe. Pavarësisht personazheve të ndryshëm, zgjedhjeve të ndryshme, jetëve që gradualisht u bënë ndryshe. Gianluca në Wembley ishte i lumtur për Roberton dhe Roberto ishte i lumtur për Gianluca. Ata e fituan atë Europian bashkë, sepse Vialli ishte shumë më tepër se një drejtues shoqërues. Gjithmonë pa marrë skenën, sepse ajo i takonte teknikut Mancini. Mënyra më e mirë për të mbajtur një mik është të jesh aty për të.
Lexo më tej:“Shembulli yt, në zemrat tona”: lamtumirë Gianluca Vialli, funeral privat në Londër
Vitet e fundit, vitet e sëmundjes, ai ka qenë më i dashur për njerëzit se kur ishte në fushë. E njëjta gjë ka ndodhur edhe me Mihajlovic. Kur një kampion vdes me ende një pjesë të rëndësishme të jetës përpara, ka gjithmonë një ndjenjë kolektive hutimi. Një ndjesi që bën keq më shumë se dhimbja. Do të donim që ata të qëndronin të rinj përgjithmonë. E ne bashkë me ta.
