Në mediat e tij i jepej hapsirë pa fund, sa herë që ai donte, Taulant Ballës. Në ekranet ku ai qe pronar, ndërpritetj çdo emision dhe program, qoftë dhe kur Erion Veliaj dilte live për të lëshuar mufkën më të parëndësishme nga goja. Gazetat dhe TV-të e Irfanit ishin politikisht të pranueshme kur ato mbështesnin fushatën e Bashës, kundër “non-grata-s”, atë të Rilindjes për të kapur FSHF-në dhe atëherë, ndërtimet që sot po shkallmohen si të paligjshme, lartësoheshin arrogante dhe të paprekshme buzë Adriatikut.
Ende sot mbetet mister se ç’thyerje ndodhi mes biznesmenit dhe Edi Ramës, kur mediat e të parit filluan të botojnë skandale për drejtuesit e tatimeve dhe të doganave dhe menjëherë çeta e bashibozukëve u vërsul kundër objekteve që i kishte lejuar dhe mbrojtur prej vitesh. Ditët e fundit ishte një sekret publik që fadromat do ia behnin për të prishur një nga pishinat e kompleksit “Prestige”. Madje zëra brenda kupolës konfirmonin se ish drejtori i IKMT, u shkarkua ngaqë nuk e mori përsipër këtë aksion dhe aty u rikthye dallëndyshja e preferuar e Ramës, që është e aftë të mbajë gjithçka mbi trup.
Dhe pikërisht këtu, kjo histori që nuk ka të bëjë fare me Irfan Hysenbelliun, por me të gjithë ne dhe me shtetin arbitrar që kemi mbi kokë, ngjan si dy pika uji me atë që po zhvillohet kundër Ilir Metës. Deri dje, spiuni i sotëm I.M. ishte bashkëkryetari i koalicionit qeverisës, aksioneri i 1 milionë shuplakave që rrëzuan regjimin e Berishës, madje atij i ishte falur edhe video- përgjimi i Dritan Priftit, pasi sipas Ramës, fajin nuk e paskësh pasur njeriu por sistemi.
Por, sapo u pozicionua kundër kryeministrit, ai u bë menjëherë, i lajthitur, qesharak, me fjalor të pakontrolluar, pastruesh parash për lobim, shkelës i rëndë i kushtetutës. Porsa morën urdhërin nga Kongresi i PS-së: “gjithë Shqipëria e do Metën në burg”, dallëndyshet e SPAK filluan çështje kundër tij, ndërsa dallëndyshet pa autoritet të dosjeve, zbuluan papritmas nga një email anonim, pikërish ditën që Meta u rikthye në politikë, se ish presidenti kishte punuar për sigurimin e shtetit tre dekada më parë. Sikur mos mjaftonte ky inskenim qesharak, parlamenti ndërmori menjëherë nisma ligjore pët t'i ndaluar atij rikandidimin dhe drejtimin e forcës së vet politike.
Dokumenti i sigurimit i fallcifikuar/ Çfarë pretendon Meta
Pra, mjafton hipokrizia e padurueshme e këtyre dy fabulave për të kuptuar se problemi ynë sot nuk është as tek zaptimet e Irfanit, as te e shkuara e Metës, as ata të cilëve u prishen shtëpitë tek 5 maji apo unaza e re, se gjoja kanë ndërtuar pa leje, në një qytet ku vija e verdhë po shtyhet pafund dhe ku copa nga parku i liqenit po kafshohen përdhunshëm prej atyre të cilët mediat i kanë vënë në shërbim të qeverisë. Halli ynë real është me një shtet personal që po fashistizohet përditë. Me një administratë që mbyll sytë për zbatimin e ligjit, kur t'i i vardisesh Edi Ramës dhe turr ruspat në emër të tij, kur dikush i del kundër. Me një tufë dallandyshesh, në IKMT, në SPAK, në çautoritetin e dosjeve, në tatime, që shtegtojnë kuturu sipas humoreve të çekuilibruara të autokratit që i jep urdhra. Pa zgjidhur punë me një regjim si ky, askush nuk do çlirohet dot, as nga garniturra përreth tij, që sa herë duhet na shitet si e bardhë dhe herën tjetër si e zezë. ©Lapsi.al
